Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Μα που είναι επιτέλους ο Θεός;

Το τέλος της χρονιάς, με βρήκε θυμωμένη με το Θεό. Είχα πραγματικά θυμώσει μαζί Του. Τόσος πόνος, τόση δυστυχία, τόση αδικία και εκείνος εξαφανισμένος. Είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι που είναι επιτέλους η Θεία Του Πρόνοια; Γιατί είναι ο Θεός τόσο απών από τη ζωή μας; Μα απ΄την άλλη, είχα δίκιο να θυμώνω, ή έπρεπε να πω "Δόξα τω Θεώ", που στο δικό μας σπίτι, όλα κυλούν όμορφα;

Με τριβελίζει καιρό τώρα αυτός ο προβληματισμός. Τον κουβαλάω μαζί μου, σε ό,τι κάνω, σαν μια σκέψη πίσω από τις όποιες άλλες σκέψεις και έγνοιες της ημέρας, προσπαθώντας να δώσω μια απάντηση. Έτσι και σήμερα. Σκεφτόμουν τις μέρες που έρχονται, τη γιορτή που ετοιμάζουμε στο σπίτι,  τα δώρα, τον Άγιο Βασίλη, που πάλι κάποιος μεγάλος θα "τον ντυθεί" για να σκορπίσει τη χαρά στα παιδιά.
Και τότε έκανε κλικ: "Ενδύεσαι" τη χαρά που θέλεις να μοιράσεις. Που σημαίνει, αναλαμβάνεις ένα ρόλο. Γίνεσαι αυτό που επιθυμείς να μοιράσεις και να μοιραστείς.
Η Θεία Πρόνοια δεν είναι κάτι έξω από εμάς. Είμαστε εμείς. Αν ο καθένας μας έχει την Πνοή του Θεού μέσα του, έχει το όλον του Θεού. Έχει όλα αυτά που είναι ο Θεός. Ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί είμαστε η Θεία Πρόνοια. Είμαστε συνυπεύθυνοι για όλα αυτά που θεωρούμε ότι ο Θεός έπλασε και "οφείλει", σαν αόρατος επιστάτης να φροντίσει. Είμαστε τα χέρια, τα μάτια, η καρδιά του Θεού επί της γης. Κι αν αυτό αόρατο αυτό δίχτυ ασφάλειας, ζεστασιάς και ειρήνης έχει τόσες τρύπες τώρα, είναι που οι περισσότεροι κρατάμε κλειστά τα μάτια, τις καρδιές και τα χέρια μας από φόβο. Μα το δίχτυ αυτό χρειάζεται χέρια ανοιχτά και απλωμένα...

Αν ρωτάς αν υπάρχει Θεία Πρόνοια, είναι σαν να ρωτάς, αν υπάρχει Άι Βασίλης. Είναι πέρυσι που τα παιδιά ρώτησαν αν υπάρχει στ'αλήθεια ο Άι Βασίλης. Και τους είπα, ναι υπάρχει.Μπορεί  όχι με το σώμα του, τις βαριές μπότες και το σάκο του, αλλά με το Πνεύμα του. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι, μπαμπάδες και μαμάδες, συγγενείς ή ξένοι, εθελοντές της ζωής,  που κοινωνούν αυτό το Πνεύμα, το Πνεύμα της αγάπης, της προσφοράς και της γενναιοδωρίας, ο Άι Βασίλης θα υπάρχει και θα είναι πάντα παρών στη ζωή μας.

Αποφάσισα λοιπόν ότι δεν θα θυμώσω ξανά με τον Θεό, αλλά με τον εαυτό μου. Που αφήνω το Θεό μέσα μου να κοιμάται. Που δεν αναλαμβάνω το κομμάτι της πρόνοιας που μου αναλογεί. Που κλείνω τα ρολά του σπιτιού και της καρδιάς μου και αφήνω έναν απρόσωπο Θεό, ή μια απρόσωπη πολιτεία, ή τους απρόσωπους άλλους, να κάνουν αυτό που πρέπει: να επέμβουν, να βοηθήσουν, να προσφέρουν, να απαλύνουν τον πόνο.
Και ναι, θα είμαι ευγνώμων που στο δικό μας σπίτι όλα κυλούν όμορφα, αλλά δεν θα κλειστώ στη μικρόψυχη αυτή ευτυχία μου. Θα ανοίξω τις πόρτες και θα την κοινωνήσω.
Θα βρεθώ εκεί που χρειάζομαι και εκεί που με χρειάζονται.  Όπου νομίζει ο καθένας μας ότι βρίσκεται αυτό το "εκεί".

Θα μου πεις, γιατί χαίρεσαι τόσο, δεν ανακάλυψες δα και τον τροχό. Σίγουρα όχι! Μα βρήκα μια σκέψη, ένα λόγο, μια αφορμή, να βάλω σε λειτουργία τον τροχό μέσα μου. Το ίδιο εύχομαι και σε εσάς.

Καλή χρονιά!

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Πέντε αγαπημένα βιβλία για τα Χριστούγεννα.

Ναι Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης!
Συγγραφέας: Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος: Λίλα Καλογερή
Εκδόσεις: Καστανιώτη
Με ένα μαγικό τρόπο ο Βασίλης Παπαθεοδώρου καταφέρνει να κάνει μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία, κάτι πολύ παραπάνω από αυτό, να την κάνει ένα  καλό μάθημα ανθρωπιάς και κοινωνικής ευαισθησίας για όλους μας.
Το " Ναι Βιρτζίνια" είναι μια υπέροχη, τρυφερή, συγκινητική ιστορία, βασισμένη σε αληθινά περιστατικά. Όμως είναι και πολλά περισσότερα από αυτό. Είναι η ιστορία, πίστης, αφοσίωσης και αγάπης ενός προσώπου, της Βιρτζίνια, μέσα στην πορεία του χρόνου και της ζωής. Μέσα στην πορεία της ίδιας της ιστορίας.
Η Βιρτζίνια είναι ένα αληθινό πρόσωπο, που έγινε παγκοσμίως γνωστή για το γράμμα που έγραψε σε ηλικία εφτά ετών στην εφημερίδα Sun της Νέας Υόρκης, ρωτώντας αν υπάρχει πράγματι ο Άι Βασίλης.  Και η απάντηση που έλαβε από το δημοσιογράφο Φράνς Τσερτς, της ενέπνευσε τη σταθερή πίστη που διαπότισε όλη τη ζωή της: την πίστη στο θαύμα, την ανθρωπιά, την καλοσύνη, ό,τι μας δένει με το ιερό γύρω μας και μέσα μας.
Ο Φράνς Τσέρτς, ο αφανής ήρωας αυτής της ιστορίας, που με την ευαισθησία, την γενναιότητα και τη γενναιοδωρία της ψυχής του, έγραψε ένα κείμενο που διαβάζοντας το δεν μπορεί παρά να αναφωνήσεις κι εσύ μαζί του: "Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης! Υπάρχει, όπως σίγουρα υπάρχουν η αγάπη, η γενναιοδωρία, η στοργή κι η τρυφερότητα, που ξέρεις ότι σε περιστοιχίζουν και δίνουν στη ζωή σου ομορφιά και χαρά "
Μέσα από την πλοκή της ιστορίας και παρακολουθώντας τη ζωή της Βιρτζίνια, μέσα στον 20 αιώνα, ο συγγραφέας μας κάνει να σκεφτούμε, ότι ο Άι Βασίλης είναι κάτι παραπάνω από ένα ιστορικό πρόσωπο. Είναι η ίδια η ενσάρκωση της ελπίδα, της νίκης της φωτεινής πλευράς του εαυτού μας, πάνω στη μιζέρια, την αδιαφορία, τον φόβο, την αποξένωση. Είναι το καταφύγιο που προσφέρεις σε μια φτωχή οικογένεια, το χέρι που απλώνεις σε ένα παιδί του δρόμου, το χαμόγελο που χαρίζεις σε κάποιον που βλέπει την ελπίδα να σβήνει, το θάρρος να σταθείς αντιμέτωπος με μια ολόκληρη κοινωνία για χάρη του δίκαιου. Είναι να ξεχειλίζεις από όσα έχεις μοιραστεί και να νιώθεις πλούσιος από όσα έχεις χαρίσει. Ο,τι μας ξεπερνά και μας ψηλώνει, ό,τι μας πλαταίνει και μας γεμίζει, ό,τι μας κάνει πιο πλούσιους, ακόμα κι όταν είμαστε φτωχοί με υλικά δεδομένα, είναι το άγγιγμα του Άι Βασίλη στη ζωή μας.
Τελικά το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει Άι Βασίλης, αλλά πόσο χώρο του έχουμε αφήσει ώστε να μπορέσει να μας επισκεφτεί.


Ποιος απήγαγε τον Αϊ-Βασίλη;
Συγγραφέας: Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος: Χρήστος Δήμος
Εκδόσεις: Καστανιώτη

Μια από τις πιο όμορφες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες που έχω διαβάσει.
Διαβάζοντας τη σε τυλίγει μια συγκίνηση που δεν είναι επιφανειακή, ούτε προκαλείται από λογοτεχνικά τεχνάσματα. Είναι μια συγκίνηση αληθινή και σε κοιτάει βαθιά στα μάτια της ψυχής.
Είναι μια ιστορία που σε κάνει να πιστέψεις ξανά: στη μαγεία των γιορτών, στην αξία της αθωότητας -που χάσαμε μεγαλώνοντας- στο θαύμα της πίστης!
Γι' αυτό είναι μια ιστορία αισιόδοξη, γεμάτη ελπίδα. Μια ιστορία που μας προ(σ)καλεί να δούμε τα πράγματα με άλλα μάτια: αθώα, παιδικά...
Μια ιστορία που μας (ξανά)θυμίζει ότι εκεί που η λογική καταθέτει τα όπλα και σταυρώνει την ελπίδα, η πίστη έρχεται να δείξει ένα νέο δρόμο, μια νέα προοπτική και να κάνει το θαύμα της.:στις ζωές και τις καρδιές μας. Μια ιστορία που μας θυμίζει, ότι τα θαύματα δεν γίνονται για να πιστέψουμε. Τα θαύματα γίνονται επειδή και μόνο και όταν πιστεύουμε σε αυτά!
"...για να βρούμε τα δώρα στο σακί, πρέπει να πιστέψουμε ότι υπάρχουν, ότι υπάρχει ο Άγιος Βασίλης. (...) Το μυστικό είναι η πίστη και η αθωότητα. Χωρίς αυτά η μαγεία χάνεται. Μόνο η πίστη και η αθωότητα έχουν αυτές τις υπερφυσικές ιδιότητες.(...)"
Σε καιρούς που η λογική δεν μας βοηθά και πολύ να τα βγάλουμε πέρα, ας κλείσουμε τα μάτια και ας ζητήσουμε κι εμείς το δώρο μας από τον Άγιο Βασίλη.
Ας το ζητήσουμε με τη βεβαιότητα ότι θα μας δοθεί. Ας γίνουμε ξανά παιδιά για λίγο...ας γράψουμε με την ίδια λαχτάρα, όπως τότε, το δικό μας γράμμα και ας αφήσουμε την πίστη να γίνει αγγελιοφόρος μιας νέας πιο αισιόδοξης και αληθινά χαρούμενης χρονιάς.

Ένα δώρο για τον καθένα

Πόσα δώρα μπορεί να φτιάξει κανείς μ'ένα τόπι ύφασμα που είναι κόκκινο, ζεστό και τόσο, μα τόσο Χριστουγεννιάτικο; Μα φυσικά ένα δώρο για τον καθένα!
Μια γλυκιά και πολύ τρυφερή ιστορία που μιλάει για την αξία του δώρου και τη χαρά που νιώθει κάποιος όταν δίνει. Την αξία του δώρου, που δεν μετριέται από το πόσο κόστισε, ούτε από το πόσο μεγάλο είναι, ούτε φυσικά από το πόσο φανταχτερό περιτύλιγμα έχει, αλλά από την φροντίδα και την ειλικρινή αγάπη που κάποιος το προσφέρει.
Μια ιστορία για το θαύμα της αγάπης που μπορεί να μετατρέψει ακόμα και το πιο ταπεινό ρελάκι σε χαμόγελο και πηγή χαράς.
Κι η ζεστασιά που νοιώθουν όσοι το φορούν; Είναι από το μαγικό κόκκινο χρώμα του υφάσματος ή από το μαγικό άγγιγμα εκείνων που με αγάπη το έραψαν...Διαβάζοντας την ιστορία δεν θα αναρωτηθείτε πια. Η δύναμη της αγάπης είναι τόση, που φτάνει να τυλίξει με τη ζεστασιά της, όσους με ειλικρίνεια την προσφέρουν και με ευγνωμοσύνη τη δέχονται.
Ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο με υπέροχες εικόνες, γεμάτες ζεστασιά και απαλότητα, ακριβώς όπως τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών του.
Ένα βιβλίο από τις εκδόσεις "Ίκαρος - Παιδικά" που θα λατρέψουν τα παιδιά! Και μην το χάσετε....

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι
Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς
Εικονογράφηση: Stephen West
Εκδόσεις: ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο που θεωρείται πια κλασσικό. Γραμμένο και αυτό από τον ευγενή Ευγένιο Τριβιζά, ο Τρωκτικούλης, όπως είναι το όνομα του μικρού ποντικού, αποτελεί πηγή έμπνευσης, τόλμης και αποφασιστικότητας για όλους.
Ένα ποντικάκι που καταφέρνει το ακατόρθωτο για όλους τους άλλους...να αγγίξει ένα αστέρι!
Ακόμα και όταν κανείς δεν μοιάζει να πιστεύει στο όνειρο του, πιστεύει ο ίδιος αρκετά για όλους. Αψηφώντας τα εμπόδια και τις προκλήσεις που συναντά, συνεχίζει για την κορυφή που ονειρεύτηκε. Θα συναντήσει όλες τις κοινές προκλήσεις που μπορεί να αποπροσανατολίσουν τον οποιοδήποτε, εκτός από εκείνον που ξέρει πραγματικά που πηγαίνει. Όμως ούτε η υπόσχεση της εξουσίας, η συνήθεια της καθημερινότητας, ή ο αδίστακτος πλούτος, θα αποδειχθούν αρκετά για να τον σταματήσουν. Γιατί για εκείνον το μόνο που έχει σημασία είναι να αγγίξει το όνειρό του.
Και όπως ξέρουν όλοι, αν μια φορά αγγίξεις ένα αστέρι, τότε ανοίγει ο δρόμος για να αγκαλιάσεις όλα τα αστέρια του ουρανού.
Για κάποιο λόγο πιστεύω ότι το ποντικάκι αυτό θα ήταν θαυμάσιος συνοδοιπόρος του Μικρού Πρίγκιπα. Ίσως γιατί και οι δυο κυνήγησαν χωρίς συμβιβασμούς το όνειρο τους, ίσως γιατί και οι δυο έβλεπαν με τα μάτια της καρδιάς, και ήξεραν ότι η αγάπη μπορεί να μας περιμένει όχι εκεί που συνήθως την αναζητάμε και ότι τα αστέρια δεν βρίσκονται πάντα και μόνο στον ουρανό.

ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ, ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Συγγραφέας: Μάνος Κοντολέων
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Εκδόσεις: Ψυχογιός

Μια διαφορετική, πολυεπίπεδη Χριστουγεννιάτικη ιστορία μας διηγείται ο Μάνος Κοντολέων.
Μια ιστορία με πρωταγωνιστή το μικρό Μάνο, ένα "παράξενο" παιδί, με το τρόπο που μόνο τα παιδιά μπορούν να είναι "παράξενα".
Ένα παιδί που Παραμονές Χριστουγέννων δεν νοιώθει χαρούμενο "όπως θα έπρεπε", αλλά μόνο. Ένα παιδί που νοιώθει τον κόσμο γύρω του να κλονίζεται, εξαιτίας του μωρού που η μόνο δική του μανούλα κουβαλάει στη κοιλιά. Και αυτό τον κάνει να αισθάνεται ξένο και ορφανό μέσα στην ίδια του την οικογένεια.
Μια ιστορία για την ιδιαίτερη ματιά των παιδιών πάνω στα πράγματα και τους ανθρώπους και ενός χαρισματικού παππού, του μεγάλου Μάνου, που έχοντας καταφέρει να διατηρήσει την παιδικότητα της ψυχής του, μπορεί και αποκρυπτογραφήσει  τα συναισθήματα του εγγονού του και να τον τραβήξει μακριά από τη θλίψη που κοντεύει να τον πνίξει.
Βοηθός του σε αυτή την προσπάθεια, θα σταθεί ένα κατακόκκινο καραβάκι, πασπαλισμένο με χρυσόσκονη. Ένα καραβάκι που θα ταξιδέψει τον παππού Μάνο πίσω στο χρόνο και το μικρό Μάνο σε ένα καταυλισμό προσφύγων, όπου θα δει και θα καταλάβει τι σημαίνει να είσαι ξένος και ορφανός, αλλά κυρίως θα τον βοηθήσει να καταλάβει, πως η αγάπη που δίνεις και η καλοσύνη που μοιράζεσαι, είναι εκείνες που γράφουν τις πιο όμορφες σελίδες στη ζωή σου και πως αρκεί ένα κόκκινο καραβάκι και ένα κόκκινο ποδήλατο για να  γίνει ο κόσμος γύρω σου πιο φωτεινός, χαρούμενος και πλούσιος.
*Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ, ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ θα διατεθούν στη UNICEF.


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Το Αστρικό Χωριό.

Διάβασα το Αστρικό χωριό, μια και δυο και τρεις και κάμποσες φορές. Όσες όμως φορές κι αν το διάβασα, αισθάνθηκα πολύ μεγάλη, πολύ κουρασμένη, πολύ βαριά για να πετάξω μέχρι εκεί. Και απογοητεύτηκα που αισθανόμουν τόσο μεγάλη, τόσο κουρασμένη και βαριά και δεν μπορούσα να μπω στον φωτεινό κόσμο που δημιούργησε η Κατερίνα Κρις.
Διάβασα κριτικές που έχουν γραφτεί για το βιβλίο, διάβασα σχόλια εκείνων που το έχουν διαβάσει, να δω τι είναι αυτό που δεν μπορώ εγώ να καταλάβω. Όμως και πάλι δεν ήμουν ικανή να γράψω ούτε δυο λέξεις για αυτό. Βλέπεις τα διάβαζα όλα σαν να αφορούσαν κάποιον άλλο. Σαν ξένα και αλλιώτικα και μακρινά. Σαν να κοιτούσα αυτόν τον υπέροχο κόσμο έξω από ένα κλειστό παράθυρο. Δεν μπορούσα να γίνω κομμάτι του. Να ακούσω τα γέλια και τις μουσικές... Δεν μπορούσα, γιατί το αντιμετώπιζα ως ένα βιβλίο απολύτως παιδικό. Με παρέσυραν βλέπεις τα συννεφένια μαλλιά και τα λουλουδένια μάτια...
Μέχρι που διάβασα την εξομολόγηση της Κατερίνας Κρις, σχετικά με την συγγραφή και την εικονογράφηση αυτού του βιβλίου. Για το πως η συγγραφή και η εικονογράφηση του, έγινε ο δικός της τ(ρ)όπος, να αντιμετωπίσει προσωπικές και επαγγελματικές δυσκολίες. Και τότε έκανε κλικ!
Το Αστρικό χωριό είναι το προσωπικό καταφύγιο του καθενός μας. Είναι το τόπος ή ο τρόπος που δραπετεύουμε από τη μίζερη, δύσκολη, αγχωτική πραγματικότητα, ώστε να πάρουμε μερικές ανάσες χαράς και να μπορέσουμε να συνεχίσουμε.
Το βιβλίο μιλά με τρόπο παιδικό, για κάτι πολύ ουσιαστικό: την ανάγκη που έχουμε όλοι να κλείνουμε την πόρτα στο εφήμερο, στο χειροπιαστό και να βυθιζόμαστε σε ό,τι είναι αυτό που μας δίνει μια όμορφη, υγιή, αληθινή, χαρά.
Έκλεισα λοιπόν τα μάτια και φαντάστηκα το δικό μου σπίτι στο Αστρικό χωριό. Και έμοιαζε, τι παράξενο, με το σπίτι μας στη Γη. Και είχε μέσα τρεις αγαπημένους ανθρώπους... και μύριζε μπισκότα βουτύρου, κέικ σοκολάτα και ποπ κορν...και ήταν γεμάτο ψαλιδισμένα χαρτιά, κόλλες με γκλίτερ και χρυσόσκονη. Είχε μια Μπλαμπλαθήκη στον κήπο του, από όπου ξεφύτρωναν ευγενικοί δράκοι και έκοβαν βόλτες καραβάκια από κόκκινο πουά χαρτί.
Γιατί το δικό μου καταφύγιο είναι οι ώρες που περνώ με τα παιδιά, κάνοντας.... τίποτα! Και όσο πιο δύσκολη είναι η κατάσταση έξω από το σπίτι, τόσο πιο πολύ πληθαίνουν αυτές οι ώρες. Τόσο γεμίζει το σπίτι μας με πολύχρωμα κανσόν, λουλουδάτες χαρτοταινίες, μικροσκοπικά αστεράκια και χρυσόσκονες στο χρώμα του ουράνιου τόξου. Τόσο περισσότερο ξαπλώνουμε στη χουχουλιάστρα μας για να διαβάσουμε μια ακόμη συναρπαστική περιπέτεια από τα αστρικά ταξίδια άλλων ταξιδευτών.
Και έχω πλήρη συνείδηση ότι έτσι δραπετεύω. Και έχω ανάγκη να δραπετεύω. Και νιώθω ευλογημένη και ευγνώμων που μπορώ να δραπετεύεω. Που μπορώ να πετώ, για λίγο έστω, στα σύννεφα. Που μπορώ να διαβάζω βιβλία, να φτιάχνω κουλουράκια, να κάνω κατασκευές και να ετοιμάζω πάρτι γενεθλίων. Το έχω πει πολλές φορές στους δικούς μου ανθρώπους, χωρίς αυτές τις μικρές, πολύτιμες νησίδες χαράς, δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος.
Για αυτό λοιπόν το πολύτιμο καταφύγιο της ψυχής, μας μιλάει το νέο βιβλίο της Κατερίνας Κρις. Και αν τα παιδιά έχουν το δικό τους μαγικό τρόπο να ταξιδεύουν ως εκεί, που για μένα είναι το παιχνίδι, είναι απαραίτητο κι εμείς οι μεγάλοι να τον ανακαλύψουμε. Να βρούμε ένα μαξιλάρι να ακουμπάμε την ψυχή μας, όταν όλα έξω μας ή μέσα μας, είναι ανάστατα.
Και ναι, τώρα μπορώ να γράψω για το Αστρικό Χωριό της Κατερίνας Κρις. Τώρα μπορώ να πω ότι η χαρά που περιγράφει, είναι αληθινή. Τα χρώματα, οι μυρωδιές, οι μουσικές, είναι το μυστικό διαβατήριο που σου ανοίγει τις πόρτες του Αστρικού Χωριού. Γίνονται μικρές, γυαλιστερές σαπουνόφουσκες που σε πηγαίνουν ψηλά. Και δεν πειράζει που θα σκάσουν, γιατί για λίγο σου χάρισαν τη θέα ενός άλλου, φωτεινού κόσμου. Και έτσι μπορείς να βγεις ξανά έξω στον αληθινό κόσμο και να του χαρίσεις ένα τρυφερό χαμόγελο.
Σε ευχαριστούμε Κατερίνα Κρις που χαρτογράφησες τις ψυχές και εικονογράφησες τα όνειρά μας!


Το βιβλίο κυκολοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Δύο ξεροκέφαλες κουτάλες (θεατρικό)

Αγαπάμε την ομάδα Κοπέρνικος. Αγαπάμε τη μουσική, τα βιβλία και φυσικά τα θεατρικά τους έργα. Δεν θα μπορούσαμε λοιπόν παρά να απολαύσουμε και φέτος, το νέο τους έργο με τίτλο "Δύο ξεροκέφαλες κουτάλες". Πόσο μάλλον, όταν παίζεται σε ένα τόσο ξεχωριστό χώρο, όσο το θέατρο " Το τρένο στο Ρουφ". Παράσταση μέσα σε ένα βαγόνι λοιπόν. Αυτό αποτελούσε πρόκληση από μόνο του. Και το ότι η ομάδα του Κοπέρνικου, κατάφερε να το παρουσιάσει μέσα σε αυτό τον (περι)ορισμένο χώρο, και να το κάνει με τόση άνεση και επιτυχία, μας άφησε έκπληκτους.
Τρεις ηθοποιοί σε εναλλασσόμενους ρόλους και ένας πρωταγωνιστής απών: ο πρίγκιπας!
Ο πρίγκιπας που όλη μέρα τρέχει από μάθημα σε μάθημα και από την μία υποχρέωση στην άλλη. Που μόνη του απασχόληση είναι να μελετά και μόνο του δικαίωμα να κάνει επανάληψη ότι έχει μελετήσει! Γιατί ένας σωστό πρίγκιπας δεν έχει χρόνο για παιχνίδια, φίλους και τέτοιες "ανοησίες", όπως επιμένει να λέει ο βασιλιάς μπαμπάς του.
Ξαφνικά όμως μια μέρα, ο πρίγκιπας αρνείται να φάει, αρνείται να μιλήσει και κλείνεται στον εαυτό του.
Τη λύση θα κληθούν να δώσουν δυο διάσημοι μάγειροι, ένας πικάντικος ανατολίτης και ένας τρελούτσικος Ιταλός. Αποστολή τους,  να μαγειρέψουν τα πιο νόστιμα, τα πιο ιδιαίτερα και ξεχωριστά φαγητά που θα κάνουν το μικρό πρίγκιπα όχι μόνο να φάει, μα να γλύφει και τα δάχτυλά του. Τα πείσματα, οι καβγάδες και κατεργαριές τους όμως, δεν θα φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα και ο πρίγκιπας θα εξακολουθήσει να κρατά το στόμα του κλειστό. Το τελεσίγραφο του βασιλιά θα τους οδηγήσει, με τρένο φυσικά, στη χώρα της Σκέψης, με σκοπό να ανακαλύψουν τη μυστική συνταγή που θα δώσει πίσω στο νεαρό πρίγκιπα την όρεξη του (όχι απαραίτητα μόνο για φαγητό).
Εκεί όμως θα ανακαλύψουν κάτι ακόμα πιο σπουδαίο: θα ανακαλύψουν την αξία της συνεργασίας και της φιλίας. Θα ανακαλύψουν πως να σωπαίνουν και να ακούν τις σκέψεις, τις δικές τους και των άλλων. Θα ανακαλύψουν μαζί με τον ξεροκέφαλο βασιλιά, τι είναι αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη ο Πρίγκιπας.
Μια υπέροχη παράσταση με τρεις εξαιρετικούς ηθοποιούς, κεφάτους, και ιδιαίτερα ευρηματικούς με τις ατάκες των παιδιών, που συνεχώς και με ενθουσιασμό επενέβαιναν στην πλοκή του έργου.
Όπως και στα "Μεγάλα ψέματα του μικρού Ερμή", μας ενθουσίασε η απλότητα και η οικονομία της σκηνοθεσίας: ρόλοι, τόποι, καταστάσεις και συναίσθηματα, ορίζονται ή αλλάζουν με τρόπο απλό και συμβολικό, μα καθ΄ όλα λειτουργικό και ξεκάθαρο.
Ο χώρος, η μουσική, τα τραγούδια, οι ηθοποιοί και φυσικά το έξυπνο, αστείο, μα και συγκινητικό κείμενο, συντελούν σε μια πολύ όμορφη παράσταση που αν έχετε την ευκαιρία αξίζει να την παρακολουθήσετε.


Πού παίζεται:
Τρένο στο Ρουφ
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ρουφ, (επί της οδού Κωνσταντινουπόλεως),Ρουφ
Τηλ : 2105298922
Παραστάσεις : Πρωί.: Κυρ. 11.30 π.μ. 

Ηλικίες: 4-10 ετών






Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Ποντικομπέργκερ

Μετά το βιβλίο "Η γιαγιά μου η κλέφτρα", ο Ντέιβιντ Ουάλιαμς, επενέρχεται με το Ποντικομπέργερ. Και τις δυο ιστορίες τις δένει η σαρκαστική διάθεση του συγγραφέα. Ιδιαίετερα στο Ποντικομπέργκερ, ο Ουάλιαμς, ακροβατεί με μαεστρία, ανάμεσα στο χιούμορ και την επώδυνη καθημερινότητα της πρωταγωνίστριάς του, της Ζωής.
Η Ζωή, είναι  ένα μοναχικό παιδί, που μεγαλώνει σε ένα άθλιο διαμέρισμα, με την σκληρή και θανάσιμα τεμπέλα μητριά της και τον μπαμπά της, ένα πρώην εφευρέτη νέων γεύσεων παγωτού, που μετά το θάνατο της μαμάς της και την απώλεια της δουλειάς του, έχει παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να φτιάξει μαι καλύτερη ζωή για εκείνον και την κόρη του και βουλιάζει μέσα στο αλκοόλ.
Η Ζωή είναι ένα χαρούμενο παιδί. Μέσα της υπάρχει ακόμα η γλύκα από τη θαλπωρή της μαμάς της και τα υπέροχα παγωτά που της έφερνε ο μπαμπάς της κάθε μέρα να δοκιμάσει.
Πρέπει να είναι το μοναδικό παιδί παγκοσμίως που έχει δοκιμάσει την γεύση μπρόκολο σαλιγκάρι...και φυσικά αηδίασε!
Το μεγάλο της όνειρο είναι να μια μέρα να δίνει παραστάσεις με τα ζώα που εκπαιδεύει.
Στην σκληρότητα, στην αδιαφορία, στις φωνές, στις επικρίσεις και στη βία της μητριάς της, μοναδική παρηγοριά είναι το χαμστεράκι της ο Κοκκινούλης, που δυστυχώς σύντομα θα βρεθεί νεκρός. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η αρχιταραξίας του σχολείου Τίνα Τρότ, που παρεμπιπτόντως μένει στην ίδια άθλια πολυκατοικία, δεν την αφήνει σε χλωρό κλαρί.
Από τη μιζέρια της θα την βγάλει ο Αρμιτάζ, ένα μωρό ποντικάκι που θα γίνει το νέο της κατοικίδιο. Η Ζωή κάνει ότι μπορεί να τον κρύψει, μα μια ατυχία στο σχολείο, όχι μόνο φανερώνει την ύπαρξή του, αλλά γίνεται αφορμή να πάρει αποβολή και να αρχίσει η μεγάλη της περιπέτεια.
Μια ιστορία σκληρή, που παρ΄ότι δοσμένη με χιούμορ, θίγει δύσκολα θέματα, όπως η μοναξιά, η βία προς τα παιδιά, ο σχολικός εκφοβισμός, οι εξαρτήσεις, η ανέχεια που δεν είναι μόνο υλική αλλά και συναισθηματική,η ανεργία, οι καιροσκοπικές σχέσεις των ανθρώπων, η εκμετάλλευση των ζώων και φυσικά με τόσα ποντίκια να κυκλοφορούν στις σελίδες της μας λέει πολλά για την προέλευση και την ασφάλεια των τροφίμων.
Μας μιλά όμως και για το όνειρο, εκείνο που αν πιαστείς γερά από πάνω του δεν σε αφήνει να βουλιάξεις στο τέλμα της δυστυχίας. Και για την αγάπη, που ξέρει να περιμένει και να συγχωρεί και να γίνεται ρούχο ζεστό να σε τυλίγει τις κρύες νύχτες της μοναξιάς. Και για την φιλία, που γίνεται σανίδα να πιαστείς, μέσα στην καταιγίδα.
Η Ζωή, (με κεφαλαίο ή μικρό), τελικά δεν χρειάζεται πολλά για να είναι ευτυχισμένη, αρκεί μια αγκαλιά, δυο καλοί φίλοι, ένα μικρό σπίτι,κι ας γέρνει λίγο δεν πειράζει, και φυσικά πολύ παγωτό με τετραπλά κομμάτια σοκολάτας πάνω σε κυματιστό μέλι!

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Mυστήριο στην αυλή

"Ο εντεκάχρονος Νάσος ζει με τον πατέρα του σ’ ένα σπίτι στην άκρη της πόλης. Ένα πρωί βρίσκει στην αυλή τους τραυματισμένο και λιπόθυμο τον ταχυδρόμο Θανάση Μαντρουλάκη. Καλεί αμέσως την αστυνομία. Οι γιατροί που εξετάζουν τον ταχυδρόμο εκτιμούν πως πάλεψε με κάποιο μεγαλόσωμο άγριο ζώο και τραυματίστηκε γύρω στα μεσάνυχτα…
Τι γύρευε ο Θανάσης Μαντρουλάκης, μέσα στη νύχτα, στo σπίτι του Νάσου; Τι δουλειά έκανε προτού γίνει ταχυδρόμος; Ποιος ήταν ο Μαύρος Λύκος που απειλούσε τον ταχυδρόμο και τι ήθελε απ’ αυτόν;  Πώς θα λυθεί αυτό το μυστήριο, που γίνεται όλο και πιο περίπλοκο;"

Η Εύα Κασιάρου, γράφει ένα διαφορετικό βιβλίο για τη διαφορετικότητα.
Διαφορετικό, γιατί επιλέγει να ασχοληθεί με το θέμα, ξεπερνώντας χιλιοειπωμένα και χιλιοδιαβασμένα μοτίβα και ήρωες, και επιλέγοντας να θέσει στον κεντρικό ρόλο χαρακτήρες που πραγματικά δοκιμάζουν την ανθρωπιά των κοινωνιών που έχουμε φτιάξει.
Η ιστορία δυο μονογονεϊκών οικογενειών, δυο πατεράδων και των δύο γιων τους, ξετυλίγεται μέσα σε αυτό το αστυνομικό μυθιστόρημα για νεαρούς εφήβους. Δύο διαφορετικοί κόσμοι που ένα τυχαίο συμβάν, θα τους φέρει κοντά.
Η πλοκή του μυθιστορήματος είναι συναρπαστική και ρέουσα. Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί και σε κανένα σημείο δεν έχεις την αίσθηση ότι η αφήγηση πλατειάζει. Η υπόθεση είναι πολύ καλά δομημένη και μέχρι την τελευταία σελίδα, αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά και ανατρεπτικές λεπτομέρειες.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το πόσο εύστοχα η συγγραφέας έχει καταφέρει να αποδώσει μέσα στην αφήγηση και στο χτίσιμο των χαρακτήρων και των γεγονότων της ιστορίας της, χαρακτηριστικά και ήθη των κοινωνιών που ζούμε.
Μέσα σε δυο μόνο σελίδες παρελαύνουν από το έργο της όλα τα "είδη" των ανθρώπινων συμπεριφορών απέναντι στο διαφορετικό: η περιέργεια, ο φόβος, το μίσος, ο θυμός, η περιφρόνηση, η υπερβολή, η κακία, κατακλύζουν τους "ανθρώπους" που κοιτούν από απόσταση ασφαλείας τα "θηρία" μα είναι εκείνοι, οι "άνθρωποι" που είναι έτοιμοι να τα κατασπαράξουν.
Και είναι ακριβώς αυτή η σφοδρότητα της άρνησης που κάνει στο τέλος να λάμπει η ευγένεια της ψυχής εκείνων που με λογική, γενναιότητα, και αρκετή δόση χιούμορ, προσφέρουν απλόχερα τη φιλία, τη στοργή, και τη συμπαράσταση που κάθε ανθρώπινο πλάσμα έχει ανάγκη.
Ένα αισιόδοξο βιβλίο, μια ιστορία άδολης φιλίας, μέσα σε ένα κόσμο που τόσο εύκολα και αδίστακτα στοχοποιεί οτιδήποτε δεν του μοιάζει.

Συγγραφέας: Εύα Κασιάρου
Εκδόσεις: Κέδρος

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Οι Μύθοι του Αισώπου

Μια νέα έκδοση των μύθων του Αισώπου με έμφαση στην εικονογράφηση.

H Μαρίσα Βεστίτα, εικονογραφεί με πολύ όμορφο, ξεκάθαρο τρόπο τους μύθους του Αισώπου. Η μορφή του κειμένου σύντομη, χωρίς περιττές περιγραφές, εστιάζει στα γεγονότα και στην ουσία δώδεκα, από των πιο γνωστών μύθων του μεγάλου μυθοποιού.
Η αξία των μύθων του Αισώπου είναι αναμφισβήτητη και διαχρονική. Προσωπικά, τους θεωρώ τους το πιο ωφέλιμο και ψυχαγωγικό ανάγνωσμα για παιδιά, μικρά και μεγαλύτερα. Βρίσκονται στη βιβλιοθήκη μας σε διάφορες εκδοχές, και η συγκεκριμένη είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες, όσον αφορά την εικονογράφηση.
Ξεχωρίζει η ζωγραφιά της εισαγωγής, όπου απεικονίζεται ο Αίσωπος με μερικούς από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές των μύθων του: η αλεπού το λιοντάρι, ο ποντικός, το πρόβατο, ο κόρακας και η χελώνα περιστοιχίζουν με αγάπη τον άνθρωπο που τους έδωσε φωνή μέσα στους αιώνας και κατάφερε μέσω αυτών να περιγράψει τον χαρακτήρα και τις συμπεριφορές του ανθρώπου.
Βιβλίο με μεγάλο μέγεθος και σχεδόν τετράγωνο σχήμα, θα δώσει την ευκαιρία στους μικρούς αναγνώστες, όχι μόνο να ακούσουν τα λόγια, αλλά και να παρατηρήσουν σαν σε μεγέθυνση τις εκφράσεις και τα αισθήματα των πρωταγωνιστών, που πολλές φορές, συμπληρώνουν ή λένε πολλά για την ίδια την ιστορία. Σε χρώματα παστέλ, που κάνουν την περιδιάβαση στις σελίδες ξεκούραστη και πολύ ευχάριστη .
Στην ίδια σειρά κυκλοφορούν και οι  Ιστορίες με ζωάκια των αδελφών Γκριμ.
Μετάφραση: Θεοδώρα Δαρβίρη, Εκδόσεις: Ψυχογιός



Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Η Σταχτοπούτα

Η Βαλέρια Ντοκάμπο, εικονογραφεί το κλασσικό παραμύθι με ένα τρόπο που το κάνει ονειρικό! Μεγάλο βιβλίο, σχεδόν τετράγωνο, με μεγάλες χορταστικές εικόνες, που αφηγούνται την ιστορία με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο.
Η γνωστή ιστορία, αρχίζει με τρόπο που σε βάζει κατ' ευθείαν στην καρδιά του παραμυθιού. Η Σταχτοπούτα βρίσκεται να σκουπίζει το πάτωμα, ακριβώς κάτω από το οικογενειακό πορτραίτο, από το οποίο όμως λείπει η ίδια. Ποζάρουν σε αυτό η μητριά με τις δυο κόρες της και ο περίλυπος, αλλά ανήμπορος να αντιταχθεί στα θελήματα της νέας του συζύγου, μπαμπάς της Σταχτοπούτας. Εδώ το παραμύθι κάνει μια ανατροπή. Ο πατέρας της Σταχτοπούτας δεν λείπει, ούτε πέθανε, όπως ξέρουμε από την κλασσική εκδοχή του παραμυθιού, αλλά απουσιάζει όντας παρών. Η μόνη αναφορά που γίνεται σε αυτόν είναι στην εικονογράφηση της πρώτης σελίδας.
Η συνέχεια γνωστή: η Σταχτοπούτα ζει μια φτωχική ζωή, υπηρετώντας τη θετή μητέρα και τις αδελφές της, μέχρι που έρχεται ο χορός του Πρίγκιπα. Η νεαρή Σταχτοπούτα παρακολουθεί τις ετοιμασίες για το χορό, ξέροντας ότι για την ίδια είναι απαγορευτική η συμμετοχή. Ανέχεται τις ειρωνείες και το χλευασμό με καρτερικότητα, που δίνει τη θέση της στη λύπη. Και τότε εμφανίζεται η νεραιδονονά της. Και της δίνει την ευκαιρία να πάει και η ίδια στο χορό. Με ένα όρο όμως: να υποσχεθεί ότι θα παραμείνει ένα καλόκαρδο και ευγενικό κορίτσι. Ακόμα ένα νέο στοιχείο λοιπόν:η νεραιδονονά, φαίνεται να γνωρίζει καλά, την ανθρώπινη φύση και πόσο επιρρεπής είναι στην αλαζονεία όταν οι συνθήκες επιτρέπουν σε κάποιον να φερθεί έτσι.
Η Σταχτοπούτα πηγαίνει στο παλάτι και φυσικά όλοι και κυρίως ο Πρίγκιπας, ενθουσιάζονται μαζί της. Δεν χάνει όμως το γοβάκι αυτό, αλλά το επόμενο βράδυ, όπου ο Πρίγκιπας την καλεί εκ νέου στο παλάτι. Η εικονογράφηση της συγκεκριμένης σκηνής είναι πραγματικά ονειρική: η Σταχτοπούτα με το υπέροχο φόρεμά της να τρέχει μακριά από τον Πρίγκιπα κάτω από το φεγγαρόφωτο και εκείνος αποσβολωμένος να κοιτά το μοναδικό στοιχείο που άφησε πίσω το φευγιό της: ένα κρυστάλλινο γοβάκι.
Τη επόμενη μέρα και ενώ οι υπηρέτες του Πρίγκιπα, ψάχνουν να βρουν την ιδιοκτήτρια του παπουτσιού, η Σταχτοπούτα, αποφασίζει να πάρει τη μοίρα στα χέρια της και ζητά η ίδια να δοκιμάσει το γοβάκι, αφήνοντας εμβρόντητες τις αδελφές της που παρακολουθούν την σκηνή, αποδεικνύοντας ότι κράτησε την υπόσχεση που έδωσε στη νεραιδονονά της: παραμένει μεγαλόψυχη και τις συγχωρεί για όλα όσα τις έκαναν τα προηγούμενα χρόνια.
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Η εικονογράφος μας επιτρέπει να κοιτάξουμε στο εργαστήρι της όπου γεννήθηκαν οι χαρακτήρες του βιβλίου. Παρακολουθούμε όλα τα στάδια της εικονογράφησης από τα πρώτα, σχεδόν αμορφοποίητα σκίτσα μέχρι το τελικό αποτέλεσμα. " Μα πάνω από όλα μας επιτρέπει να μπούμε στο μαγικό βασίλειο της Σταχτοπούτας, για να ζήσουμε τη μαγεία ενός παραμυθένιου κόσμου που παίρνει ζωή και χρώμα!"

Ιδανικό δώρο τώρα για τις γιορτές για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. 

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

H απίστευτη αποκάλυψη του Σεμπάστιαν Μοντεφιόρε

Η Σεσίλια, η διάσημη πιανίστρια, ο Υπέροχος Τζορτζ, ο σπουδαίος ηθοποιός, ο Μαξιμιλιανός, ο τρομερός επαναστάτης, η Τζοζεφίν, η συμπονετική και επιδέξια αρχηγός, και ο Σεμπάστιαν, ο σχολαστικός υπολογιστής ρίσκου, είναι οι πρωταγωνιστές αυτής της απίστευτης ιστορίας, της απίστευτης αποκάλυψης του Σεμπάστιαν Μοντεφιόρε.
Άνθρωποι και ζώα που οι ζωές τους συναντήθηκαν σε ένα κοινό αγώνα. Τον αγώνα για το δικαίωμα όλων, ανθρώπων και ζώων, λαλούντων και άλαλων, μεγάλων και μικρών, δυνατών και αδυνάμων, στη ζωή, την ελευθερία, την πρόσβαση σε βασικά αγαθά του πολιτισμού.
Ζώα που μιλούν, σκέπτονται και αποφασίζουν για τη ζωή τους και άνθρωποι που άπραγοι, καθηλωμένοι, παρακολουθούν την "αλήθεια" που τους σερβίρουν τα μέσα, η τηλεόραση εν προκειμένω, που κάνουν άποψή τους τη θέση της κάμερας και λογίζουν ελευθερία την δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ των ψεμάτων του μοντάζ.
Η Άννα Κουππάνου, γράφει μια αλληγορική ιστορία για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία, και θίγει με μοναδικό τρόπο κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις που ταλανίζουν τον σύγχρονο κόσμο μας. Η δικτατορία της τηλεόρασης, η χειραγώγηση των μαζών από τα μέσα, η επίπλαστη πραγματικότητα που δημιουργούν, η εκμετάλλευση ανθρώπων και ζώων για χάρη της δημοσιότητας, η γκετοποίηση της διαφορετικότητας, η επικράτηση του προσωπικού έναντι του συλλογικού συμφέροντος, η θυσία κάθε ηθικού φραγμού στο βωμό της τηλεθέασης είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η ιστορία.
Αντίθετα, η συνύπαρξη μέσα σε ένα κόσμο όπου όλοι είμαστε φιλοξενούμενοι, η αξία της διαφορετικότητας και ο τρόπος που ο καθένας την αντιλαμβάνεται και την εκφράζει, η αξία της γνώσης στην καταπολέμηση του φόβου, η δύναμη της φιλίας, της οικογένειας, της αλληλεγγύης και της κατανόησης του άλλου, η θεραπευτική συμβολή της τέχνης στην ζωή, και το όνειρο για ένα κόσμο πιο δίκαιο, για ένα αύριο πιο φωτεινό, είναι τα ζητούμενα της ιστορίας.
Αυτό το αλληγορικό παραμύθι όπου τα σκυλιά, οι πιο πιστοί φίλοι του ανθρώπου, μαθαίνουν από έναν άνθρωπο να μιλούν και να σκέπτονται, να διεκδικούν με όπλο τη δύναμη της σκέψης και όχι τη δύναμη της φύσης τους, που είναι έτοιμα να αντιμετωπίσουν το ανθρώπινο γένος όχι με τα νύχια και τα δόντια τους, αλλά με επιχειρήματα και συγκατάβαση, γίνεται οδηγός σε μια κοινωνική επανάσταση, όπου η βία παραχωρεί τη θέση της στο λόγο και η τέχνη που δεν "κοιτά" τα φαινόμενα, αλλά αισθάνεται τα γινόμενα, αφυπνίζει και εμπνέει τα ιδανικά του ευγενή αγώνα. 

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Γράμματα στον αδερφό μου

Πάντα με ενθουσιάζει και με εκπλήσσει, όταν ένας ενήλικας μπορεί τόσο να διεισδύσει στην ψυχολογία και την καθημερινότητα ενός παιδιού, ώστε διαβάζοντας τα κείμενα του να νιώθεις ότι πραγματικά σου μιλά ένα παιδί.
Αυτό μου συνέβη και με το τελευταίο  βιβλίο της Ιωάννας Μπουλντούμη, το "Γράμματα στον αδερφό μου". Η Ιωάννα μας έχει κερδίσει όλα αυτά τα χρόνια με το χιούμορ, την (αυτο)σαρκαστική διάθεση των ηρώων της, την σπιρτάδα των διαλόγων τους, την ανατρεπτική οπτική της.
Λατρεύω όλα τα βιβλία της και στη λίστα ήρθε να προστεθεί και αυτό!
Στο "Γράμματα στον αδερφό μου", ο Γρηγόρης ένας μικρός μαθητής δημοτικού, ξεκινά να γράφει επιστολές στον αδελφό του. Επιστολές που θυμίζουν πολύ παιδικό ημερολόγιο. Και τις γράφει με στυλό και χαρτί αφού οι γονείς του απομάκρυναν το laptop για να τον τιμωρήσουν που είχε ανοίξει ψεύτικο προφίλ στο facebook.
H χρήση της τεχνολογίας και οι κίνδυνοι που πηγάζουν από αυτή, είναι μόνο ένα από τα πολύ σημαντικά θέματα που θίγει η συγγραφέας μέσα από τις επιστολές του Γρηγόρη. Η οικονομική κρίση, η γκρίνια στο ζευγάρι, η έλλειψη χρόνου, το Αλτσχαιμερ του παππού, η ανεργία, το ανιαρό μάθημα, το πρώτο φλερτ, ο σχολικός εκφοβισμός, οι οικογενειακές σχέσεις, η παιδοφιλία, η απώλεια αγαπημένων προσώπων, όλα χωράνε μέσα στις επιστολές του Γρηγόρη. Γραμμένες με απλότητα, φρεσκάδα και πολύ χιούμορ, οι επιστολές προσεγγίζουν όλα αυτά τα θέματα, με την ειλικρίνεια, το θάρρος, την αγωνία, την αφέλεια και την περιέργεια ενός παιδιού. Η ιδιαίτερη ματιά των παιδιών στα πράγματα και τους ανθρώπους, είναι εκείνη που σε κερδίζει, σε συγκινεί ή σε κάνει να χαμογελάς διαβάζοντας τις επιστολές. Πολλές φορές δεν προλαβαίνεις να συγκινηθείς και θες να χαμογελάσεις. Έτσι ακριβώς όπως και τα παιδιά βιώνουν τις χαρές και τις λύπες τους...Όχι επιδερμικά, αλλά με ένα τρόπο που σε κάνει να συνειδητοποιείς, ότι η ορμή για ζωή και παιχνίδι γίνεται πάντα, μα πάντα, η σανίδα που τα κρατά στην επιφάνεια της χαράς.
Παραθέτω ένα απόσπασμα: "Στην κηδεία δεν ξεκόλλησα από το πλευρό της μαμάς. Της κρατούσα συνέχεια το χέρι κι ας έκανε φοβερή ζέστη. Ένιωσα πιο γιος από ποτέ...Καλό θα ήταν αδελφέ μου,να είχες κανονίσει να είσαι κι εσύ εδώ. Η μαμά έχει δύο χέρια...Σε αφήνω τώρα, πάω να κοιμηθώ, γιατί αυτή η θλίψη μου φέρνει φοβερή νύστα."

Και ενώ αναρωτιέσαι που είναι τελικά αυτός ο αδελφός κι αν τελικά υπάρχει, δεν είναι παρά στην τελευταία επιστολή που μαθαίνουμε ότι ο αδελφός του επιτέλους έρχεται...Kαι δεν έχει σημασία που μοιάζει λίγο με άλιεν, ούτε αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι.. Ούτε αν θα έρθει σήμερα, αύριο ή σε λίγους μήνες. Σημασία έχει ότι έρχεται! Ερχεται να διώξει τη μοναξιά του Γρηγόρη, να μοιραστεί τη χαρά, τα μυστικά, τα παιχνίδια, τις σκανταλιές, τη ζωη μαζί του.

Συγγραφέας: Ιωάννα Μπουλντούμη
Εικονογράφος: Ράνια Βαρβάκη
Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Ένα αλφάβητο ΤΑΞΙΔΙ

Το επιτυχημένο συγγραφικό δίδυμο των Άγγελου Αγγέλου και 'Εμης Σίνη, επανέρχεται με ένα πολύ όμορφο αλφαβητάρι, με πολύχρωμη, ρετρό εικονογράφηση. Το βιβλίο “Ένα αλφάβητο ΤΑΞΙΔΙ” θα ταξιδέψει τους μικρούς αναγνώστες σε στεριές και θάλασσες, στο μαγικό βυθό και ψηλά στα σύννεφα. Θα τους ταξιδέψει με αερόστατα και υποβρύχια, με καμήλες και ιπποπόταμους. Θα τους προσκαλέσει σε χώρες μακρινές, όπου θα γνωρίσουν παράξενα πλάσματα, θα αναζητήσουν ναυάγια και κρυμμένους θησαυρούς, για να ανακαλύψουν τελικά πόσο μαγικό είναι το ταξίδι στη γνώση και πόσες συναρπαστικές περιπέτειες  ανοίγει μπροστά τους ο κόσμος της γραφής και της ανάγνωσης που σιγά σιγά θα κατακτήσουν.  

Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Εικονογράφηση: Κώστας Θεοχάρης

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Ενας άγγελος στο ταβάνι μου

Το μυθιστόρημα της Μάγιας Δεληβοριά, έρχεται να συμβάλει στην κατανόηση μερικών από τα πιο σημαντικά ερωτήματα της ζωής ενός ανθρώπου: τι είναι η ζωή, που οδηγεί, πως αξίζει να τη ζεις και γιατί αξίζει να πεθάνεις. Υπάρχει άραγε ζωή, μνήμη, αγάπη μετά τον θάνατο;
Όλα ξεκινούν μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, όπου ο ήρωας της ιστορίας μας, μας συστήνεται, εντελώς αντισυμβατικά, μέσα από μια σειρά ερωτημάτων που ψάχνουν απάντηση. Ποιος είμαι; Γιατί είμαι εδώ; Ποιος είναι αυτός που βρίσκεται στο κρεβάτι; Και τι στο καλό κάνω κολλημένος στο ταβάνι;
Με πολύ χιούμορ, τρυφερότητα και μελαγχολία, ο ήρωας του βιβλίου, αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι πια στη ζωή και αποφασίζει μετά και τη συνομιλία του με το αινιγματικό πρόσωπο της Κας Μαργαρίτας να γίνει φύλακας-άγγελος.
Αφού διαλέξει τον προστατευόμενό του, ξεκινά η εξιστόρηση μιας σειράς γεγονότων που θα φέρουν πιο κοντά στο νόημα της ζωής και του θανάτου, τόσο τον ίδιο, όσο και τον προστατευόμενο του, τον Πέτρο. Και οι δυο βιώνουν μια ιστορία θανάτου: ο πρώτος προσωπική και ο δεύτερος του πατέρα του.
Μέσα από την πλοκή της ιστορίας, έχουμε την ευκαιρία να κατανοήσουμε τα διλήμματα, τους φόβους και την αγωνία των δύο νέων μπροστά στο θάνατο και το πένθος.
Η συγγραφέας με τρόπο βαθύ και ουσιαστικό, αλλά καθόλου βαρετό ή βαρύγδουπο, ταξιδεύει τους νεαρούς αναγνώστες στα στάδια του πένθους, και της αποδοχής του θανάτου.
Η αφήγηση σφύζει από ζωντάνια, και χιούμορ. Ο ήρωας μας αποτελεί έναν τελείως αντισυμβατικό φύλακα άγγελο, που δεν διστάζει να σκαρώσει φάρσες και να στήσει γεγονότα προκειμένου να εξυπηρετήσει την αποστολή του.
Η χρήση του ίντερνετ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι ιδιαίτερα αισθητή, όπως άλλωστε και στην πραγματική ζωή και γίνεται η γέφυρα για να επικοινωνήσει ο άγγελος μας με τον κόσμο των ζωντανών.
Εκτός από τα ζητήματα του πένθους και του θανάτου, η συγγραφέας θίγει με πολύ επιτυχημένο τρόπο και άλλες πτυχές της κοινωνικής ζωής των έφηβων, όπως είναι η βία και ο εκφοβισμός. Αλλά και ο έρωτας και η αγάπη για τη μουσική, αυτής της τόσο σημαντικής τέχνης που βοηθά τα νέα παιδιά να επικοινωνούν και να εκφράζονται. Που πολλές φορές στην εφηβεία, γίνεται η φωνή που δεν μπορούν να αρθώσουν και τα λόγια που διστάζουν να πουν.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η αναφορά της στην κακοποίηση των ζώων αλλά και στη συμβολή των κατοικίδιων στην επούλωση ψυχικών τραυμάτων.
Η ιστορία καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να τον συγκινήσει και να αποτελέσει αφορμή για σκέψη και συζήτηση. Μα πάνω από όλα καταφέρνει να αποδείξει την ασύγκριτη αξία της ζωής, που δεν (πρέπει) να σταματά μπροστά στην απώλεια, και που αξίζει να τη ζεις με όλα τα δύσκολα, τις αναποδιές και τα λάθη.

Γιατί το θαύμα της ζωής και της αγάπης είναι πιο μεγάλο από οτιδήποτε άλλο. Γιατί; Γιατί μπορεί!
Συγγραφέας: Μάγια Δεληβοριά
Εκδόσεις: Κέδρος

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Ταξίδι στο κέντρο της Γης

Χρειάζεται πολύ ταλέντο και συγγραφική μαεστρία για να καταφέρει κανείς αυτό που έχει κάνει ο Αντώνης Παπαθεοδούλου με τις διασκευές των βιβλίων του Ιουλίου Βερν. Τα διάσημα βιβλία του εξίσου διάσημου συγγραφέα, έχουν διασκευαστεί με τρόπο σύντομο και εύληπτο για τα μικρότερα παιδιά, χωρίς να χάνουν τίποτα από το νόημα και την ουσία τους.
Σε προηγούμενη παρουσίαση, είδαμε τα δυο πρώτα βιβλία της σειράς "Μικρά ταξίδιαμε τη φαντασία του Ιουλίου Βερν" και σήμερα θα δούμε πως ο Αντώνης Παπαθεοδούλου, μεταφέρει για χάρη του νεανικού κοινού το βιβλίο "Ταξίδι στο κέντρο της Γης". Όπως και τα προηγούμενα δύο βιβλία φέρει και αυτό υπότιτλο. " Ένας πλανήτης γεμάτος Μυστικά" μας λέει ο συγγραφέας και όπως και στα δυο προηγούμενα βιβλία, ο υπότιτλος είναι ενδεικτικός του πνεύματος με το οποίο ο συγγραφέας έχει μεταφέρει το βιβλίο. 
Θα λέγαμε ότι η δήλωση του υπότιτλου γίνεται ο μίτος της Αριάδνης, χρήσιμος για τον ίδιο τον συγγραφέα στη πορεία της διασκευής αλλά και για τον αναγνώστη του, ώστε να αντιληφθεί μέσα σε λίγες σελίδες, νοήματα και βασικές ιδέες που επιλέγει ο διασκευαστής να τονίσει. Επιπλέον τα εν λόγω έργα δεν είναι μόνο ογκώδη στην αυθεντική μορφή τους, αλλά και γεμάτα επιστημονικές πληροφορίες. Χωρίς να λείπει η επιστημοσύνη από τη διασκευή του Παπθεοδούλου, οι πληροφορίες δίνονται με τρόπο παιγνιώδη, που όχι μόνο δεν τρομάζουν, αλλά αντίθετα γίνονται και ιδιαίτερα ελκυστικές.
Έτσι το ταξίδι στο κέντρο της Γης γίνεται το ταξίδι σε ένα πλανήτη γεμάτο μυστικά. "...του θείου μου του άρεσαν πολύ τα μυστικά. Τα μυστικά της Γης κρυμμένα στα πετρώματα και στα απολιθώματα, τα μυστικά της ιστορίας κρυμμένα στα παλιά βιβλία, τα μυστικά που περίμεναν θαμμένα παντού για να σκάψεις και να τα ανακαλύψεις".
Για μένα αυτό είναι το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου. Η καλλιέργεια του φιλοπερίεργου πνεύματος. Η αγάπη για το καινούριο, το άγνωστο, αυτό που περιμένει τη ματιά κάθε φιλοπερίεργου ανθρώπου να πέσει πάνω του και να φωτίσει τα μυστικά του.  Η αγάπη για το δύσκολο, αυτό που μοιάζει ακατόρθωτο. Η καλλιέργεια της παρατήρησης, της επιμονής, της φαντασίας, του οράματος. Και κάπως έτσι το ταξίδι στο κέντρο της Γης, γίνεται ταξίδι στο κέντρο της γνώσης, στο κέντρο της φαντασίας, της επιστήμης, της τέχνης, της ίδιας μας της ύπαρξης. Ταξίδι σε ένα κόσμο γεμάτο μυστικά.
Συγγραφέας: Παπαθεοδούλου Αντώνης
Εικονογράφος: Σαμαρτζή Ίρις
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος






Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Μικρός Πρίγκιπας



Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για το Μικρό Πρίγκιπα, τα 70 αυτά χρόνια από την πρώτη του δημοσίευση...Ένα βιβλίο που συγκίνησε και συνεχίζει να συγκινεί εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Τα μηνύματα, ο τρόπος γραφής,  η τρυφερότητα, ο ίδιος ο ήρωας, ο αινιγματικός και πρόωρος χαμός του συγγραφέα του, όλα έχουν συντελέσει στο να δημιουργηθεί ένας μύθος γύρω από το βιβλίο.
Η νέα έκδοση του μικρού Πρίγκιπα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, έρχεται να προσθέσει το δικό της λιθαράκι στο μύθο αυτό. Γιατί για πρώτη φορά στην Ελλάδα, και ίσως παγκοσμίως, το βιβλίο δεν κυκλοφορεί με τα πρωτότυπα σχέδια του Nτε Σεντ Εξιπερί, αλλά με τις υδατογραφίες του Αλέξη Κυριτσόπουλου. Και σε απόδοση της Άλκης Ζέη.
Ο μικρός Πρίγκιπας έχει την τύχη να έχει γνωρίσει πολλές μεταφράσεις και στη χώρα μας με κλασσική αυτή του Τσίρκα. Και τώρα της Άλκης Ζέη. Και φυσικά, όταν μεταφράζεις ένα τόσο πολυδιαβασμένο και πολυμεταφρασμένο βιβλίο, τα περιθώρια διαφοροποίησης στενεύουν, ωστόσο η Άλκη Ζέη έχει καταφέρει να φωτίσει τις προσωπικότητες των ηρώων με ένα ιδιαίτερο τρόπο, δίνοντας έμφαση στο ύφος με το οποίο μιλούν, καθιστώντας πιο θεατρική τη μετάφρασή της.
Όσο για τα σχέδια του Αλέξη Κυριτσόπουλου, διακρίνονται για τα εκρηκτικά τους χρώματα, την παιδικότητα και τη γιορτινή διάθεση που αποπνέουν. Ο ζωγράφος δεν μιμείται,ούτε ανταγωνίζεται τα πρωτότυπα και τόσο οικεία σε όλους μας σχέδια του Ντε Σεντ Εξιπερί. Ακολουθώντας μια πιο ρέουσα τεχνοτροπία, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στο χώρο που εκτυλίσσονται τα γεγονότα, εντάσσοντας το κολλάζ σε κάποια από τα σχέδια του, καταφέρνει να διαφοροποιηθεί και ταυτόχρονα να συντηρήσει την οικειότητα  του (παλιού) αναγνώστη με το πρωτότυπο.  Ο Αλέξης Κυριτσόπουλος όμως είναι υπεύθυνος και για ακόμη μία καταλυτική πρωτοτυπία: για πρώτη φορά στην ιστορία του βιβλίου, εικονογραφείται ο συγγραφέας/αφηγητής. Από το εξώφυλλο κιόλας του βιβλίου, νιώθεις την επιλογή αυτή να δικαιώνεται και να σε κερδίζει. Και με αυτό τον τρόπο ο ζωγράφος οικειοποιείται με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο το έργο του Ντε Σεντ Εξιπερί.  Γιατί μοιάζει να γίνεται ένας κρυφός ακροατής της συνομιλίας των δυο ηρώων του βιβλίου, του μικρού Πρίγκιπα και του πιλότου-αφηγητή-συγγραφέα. Κρατώντας στα χέρια μου τρεις από τις προηγούμενες ελληνικές εκδόσεις του Μιρκού Πρίγκιπα, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι πρόκειται για την πιο χρωματιστή, την πιο τρυφερή και σίγουρα θεατρικότερη έκδοση του έργου του Ντε Σεντ Εξιπερί.   



Συυγραφέας: Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί
Εικονογράφος: Αλέξης Κυριτσόπουλος 
μετάφραση: Άλκη Ζέη
Εκδόσεις: Μεταίχμιο