Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Ιζαντόρα Ντακ

Ένα υπέροχο βιβλίο εμπνευσμένο από την ιστορία της μεγάλης χορεύτριας Ιζαντόρα Ντάνκαν.
Ένα βιβλίο για το χορό, για τα όνειρα που οδηγούν στο πεπρωμένο μας, για τις δυσκολίες και την ανάγκη να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.
Η Ιζαντόρα είναι μια όμορφη μπλε πάπια που γεννιέται και μεγαλώνει στη λίμνη των κύκνων. Και αντίθετα με το γνωστό παραμύθι το κύκνου, η Ιζαντόρα είναι πάπια και θα παραμείνει πάπια μέσα σε μια γειτονία κύκνων. Φαντάζει τόσο παράταιρη και άσχημη σε σχέση με τους όμορφους, γεμάτους χάρη κύκνους.
Η Ιζαντόρα έχει ένα όνειρο. Θέλει να γίνει χορεύτρια, Αγαπάει το χορό όσο τίποτα άλλο και είναι διατεθειμένη να δουλέψει σκληρά για να  πετύχει. Όμως το κλασσικό μπαλέτο δεν φτιάχτηκε για εκείνη. Παραπατάει πάνω στις πουέντ και δεν δείχνει κομψή μέσα στις τουτού. Ο δάσκαλός της αναγκάζεται να τη διώξει από το μάθημα. Η Ιζαντόρα δεν θα χάσει τον πόθο της για το χορό. Γιατί δεν χορεύει μόνο με το σώμα της, χορεύει με την ψύχη της πρώτα! Παρακαλάει το δάσκαλο της απλά να παρακολουθεί τις πρόβες και το βράδυ εξασκεί μόνη αυτό που είδε στο μάθημα. Απελευθερωμένη όμως από το βλέμμα των άλλων, η Ιζαντόρα θα ανακαλύψει έναν νέο χορό. Ένα χορό γεμάτο χάρη, απαλλαγμένο όμως από το τυπικό του μπαλέτου. Θα χορέψει ξυπόλυτη, με μεγαλύτερη ελευθερία στις κινήσεις και τη χορογραφία. Και θα σχεδιάσει και τους συμμαθητές της να χορεύουν με τον ίδιο τρόπο. Όταν ανακαλύψουν τα σχέδιά της, θα τη χλευάσουν τόσο, που θα αναγκαστεί, να εγκαταλείψει τη λίμνη των κύκνων. Μόνη και με εφόδιο τα όνειρα της, θα φτάσει σε ένα νέο τόπο, όπου θα γίνει αποδεκτή για αυτό που είναι. Όλοι θα θαυμάσουν την ομορφιά και τη χάρη της. Θα θαυμάσουν τον τρόπο που έχει να μιλά και να αφηγείται με το σώμα της.
Στο συναπάντημα της με τα άλλα πουλιά, μερικά από αυτά γνωστά μας από τα κλασσικά παραμύθια, η Ιζαντόρα θα ανακαλύψει τον εαυτό της και την ανάγκη αποδοχής της διαφορετικότητας της. Το ίδιο όμως θα ανακαλύψουν και οι πρώην συμμαθητές της όταν θα ξαναβρεθούν.
Με τον τρόπο αυτό η Στέλλα Μιχαηλίδου μετά την υπέροχη Πολυξένη, δημιουργεί έναν ακόμη ξεχωριστό χαρακτήρα και περιγράφει το ταξίδι του στους δρόμους της ζωής με λυρισμό, ευγένεια και ένα πικρό κάποιες φορές χιούμορ.

Το βιβλίο κοσμείται από τις υπέροχες ζωγραφιές το Απόστολου Βέττα, οι οποίες είναι γεμάτες χρώμα και κίνηση. Με το μπλε της μελαγχολίας να κυριαρχεί, η εικονογράφηση είναι φωτισμένη από τα θερμά χρώματα του πάθους, σε μια έκρηξη αγάπης για τη ζωή κόντρα σε όλα τα εμπόδια.  Οι αέρινες φιγούρες των πουλιών χορευτών στα εσώφυλλα του βιβλίου και όχι μόνο, αποτελούν εξαιρετικά έργα από μολύβι και μεταδίδουν όλη την ενέργεια των σωμάτων που σκιαγραφούν.
Στο τέλος του βιβλίου ο αναγνώστης θα βρει βιογραφικά στοιχεία από την αντισυμβατική και τραγική ζωή της μεγάλης χορεύτριας Ιζαντόρα Ντάνκαν, της ξυπόλητος χορεύτρια που θεωρείται μητέρα του μοντέρνου χορού.

Διάκριση: «Βραβείο σε Εικονογράφο ή Art Director» για το εξώφυλλο ελληνικού παιδικού και νεανικού βιβλίου στους Απόστολο Βέττα (εικονογράφηση), Σάκη Γεωργιάδη και Εριφύλη Αράπογλου (σχεδιασμός-σελιδοποίηση)

Συγγραφέας: Στέλλα Μιχαηλίδου
Εικονογράφηση: Απόστολος Βέττας
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σπίτι...

Ένα σπίτι μεγάλο και αρχοντικό. Ένα σπίτι που κάποτε έσφυζε από ζωή, μα που τώρα βιώνει την εγκατάλειψη. Που παραητρεί τη φθορά του με πόνο και αξιοπρέπεια και που προχωρά στο σκοτεινό μέλλον του με νοσταλγία.
Και δεν μπορεί παρά να σκεφτείς, πόσο μοιάζουν τα σπίτια με τους ανθρώπους...Πόσο ανάγκη έχει το σπίτι από τον άνθρωπο και ο άνθρωπος από ένα σπίτι. Πόσο αλληλοπροσδιορίζονται οι υπάρξεις τους... Πώς ο άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει σε σπίτι τέσσερις τοίχους και πόσο αυτοί οι τέσσερις τοίχοι είναι απαραίτητοι για να μεστώσει ο άνθρωπος, να νιώσει ότι ανήκει.
Και να που το παλιό αρχοντικό γίνεται σπίτι για μια νέα οικογένεια. Μια οικογένεια που το χρειάζεται τόσο, όσο και εκείνο χρειάζεται ανθρώπους. Ανθρώπους να τρέξουν στη σκάλα του, να ανοίξουν τα παραθυρόφυλλά του, να παίξουν στον κήπο του. Τα σπίτια ανθίζουν όταν τα κατοικούν άνθρωποι ζεστοί, τρυφεροί, γεμάτοι νοιάξιμο. Τα σπίτια ζωντανεύουν όταν τα πλημμυρίζουν ανθρώπινες φωνές, μυρωδιές και τραγούδια. Μα μήπως δεν ανθίζουν οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο; Μήπως δεν ανασταίνονται κάπως έτσι όλες οι καρδιές; Δεν ξανανιώνουν οι άνθρωποι, παρά τα χρόνια τους, με τη φροντίδα, την κουβέντα, την καλοσύνη άλλων ανθρώπων.
Η ιστορία της Αργυρώς Πιπίνη μας λέει πολύ περισσότερα από την ανάγκη του ανθρώπου για μια σταθερή κατοικία. Πολύ περισσότερα από το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα του σε ένα χώρο προσωπικό, που θα μπορεί να ζει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια και θα μπορεί να στεγάσει τις ελπίδες και τα όενιρά του.  Μας μιλά για την μοναξιά και την εγκατάλειψη. Για το καινούριο, που έρχεται βάναυσα και με ασέβεια πολλές φορές να βάλει στην άκρη το παλιό. Μας μιλά για την μνήμη και την προσφορά. Για τα σπίτια που φτιάχτηκαν για να κατοικούνται και για τους ανθρώπους που προορίστηκαν να αγαπιούνται μέσα σε αυτά. Μας μιλά για τη γενναιοδωρία της ζωής να χαρίζει κάποτε σε σπίτια και ανθρώπους μια νέα ευκαιρία να δουν τους κήπους της αυλής και της καρδιάς τους φροντισμένους, να υποδέχονται με ευγνωμοσύνη το πέρασμα του καιρού...από καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι...
Υπό αυτό το πρίσμα η ιστορία θα μπορούσε να διαβαστεί και αντίστροφα, ξεκινώντας με το "μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένας άνθρωπος... Γιατί οι άνθρωποι, όπως και τα σπίτια, "αρρωσταίνουν χωρίς ανθρώπους και μαραζώνουν άμα δεν τους φροντίζει κανείς".
Σε αυτή την πολύ προσεγμένη εκδοτικά δουλειά, η εικονογράφηση της Ίριδος Σαμαρτζή, έρχεται να συμπληρώσει το λυρισμό των λέξεων με εικόνες και χρώματα που ξεχειλίζουν φως, και αποπνέουν μια ρομαντική νοσταλγία. 
Το βιβλίο βρβεύτηκε πρόσφατα από τον  Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου - Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ.

Συγγραφέας: Αργυρώ Πίπίνη
Εικονογράφος: 'Ιρις Σαμαρτζή







Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Ο Όγκι & εγώ

“ Μήπως πρέπει να βάλουμε ένα καινούριο κανόνα στη ζωή μας...να προσπαθούμε πάντα να είμαστε λίγο πιο καλοί απ'όσο είναι απολύτως αναγκαίο; (….) Moυ αρέσει πολύ αυτή η φράση, αυτή η αντίληψη, επειδή μου υπενθυμίζει πως σαν ανθρώπινα όντα δε διαθέτουμε μόνο τη δυνατότητα να είμαστε καλοί, αλλά και την ελευθερία να επιλέξουμε πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε”.

Ξεκινώ την παρουσίαση του νέου βιβλίου της R. J. Palacio," ο Όγκι & εγώ" με ένα απόσπασμα από το πρώτο της βιβλίο "το Θαύμα", καθώς για μένα είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα τους, πέρα φυσικά από τον Όγκι Πούλμαν, τον πρωταγωνιστή του Θαύματος.
Στο "ο Ογκι & εγώ", παρακολουθούμε τρεις ΘΑΥΜΑσιες ιστορίες, που συμβαίνουν παράλληλα με τα γεγονότα του πρώτου βιβλίου, χωρίς όμως να επηρεάζουν την εξέλιξη των γεγονότων. Οι τρεις αυτές ιστορίες όμως, καταφέρνουν να φωτίσουν την προσωπικότητα των τριών νεαρών πρωταγωνιστών τους και να φέρουν στην επιφάνεια τα κίνητρα, τους φόβους, τις αλλαγές που επέφερε στα παιδιά η γνωριμία και η επαφή τους με τον 'Ογκι.
Καταφέρνουν όμως κυρίως να μιλήσουν για την καλοσύνη. Την καλοσύνη σαν συνειδητή επιλογή.
Την καλοσύνη σαν πράξη και στάση ζωής. Να μιλήσουν για το πόσο καλοί επιλέγουμε να είμαστε.

Ο αντιπαθητικός Τζούλιαν, ο Κρίστοφερ, ο πιο παλιός φίλος του Όγκι, η συμπαθητική Σάρλοτ, όλοι έχουν λόγους να δυσκολεύονται από την παρουσία του Όγκι και όλοι έχουν μια αφορμή να επανεξετάσουν τη στάση τους απέναντί του, απέναντι στο ίδιο τους τον εαυτό, απέναντι στη ζωή και τις αλλαγές που φέρνει. Και οι τρεις νεαροί πρωταγωνιστές, καλούνται να κάνουν επιλογές. Επιλογές κάτω από ασυνήθιστες συνθήκες. Καλούνται να ξεπεράσουν το φόβο. Το φόβο να εκτεθούν, το φόβο να αποκλειστούν, το φόβο να φερθούν με περισσότερη καλοσύνη από όσο είναι απολύτως αναγκαίο. "O φόβος, όμως, δεν μπορεί να σου κάνει μεγαλύτερο κακό απ΄ότι ένα όνειρο. " Υπό αυτό το πρίσμα, καλούνται να ανοίξουν τις καρδιές τους και να αντικρίσουν τις προκλήσεις της νεότητας με θάρρος και αλήθεια. Και αυτό είναι μια σπουδαία νίκη. Από την άποψη αυτή οι τρεις νέες ιστορίες της R.J Palacio είναι τρεις αισιόδοξες, ιστορίες που καταφέρνουν να εξετάσουν με πολύ ουσιαστικό τρόπο " την πολυπλοκότητα της φιλίας, της πίστης, και της συμπόνοιας και - ακόμα περισσότερο- να ανιχνεύσουν τα μακροχρόνια αποτελέσματα της καλοσύνης."

Συγγραφέας: R.J Palacio
Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Όλα τα φωτεινά μέρη.

Η Τζέννιφερ Νίβεν, στο πρώτο της νεανικό, crossover μυθιστόρημα.
Θα δανειστώ τον ορισμό του Μάνου Κοντολέοντος σχετικά με αυτό το είδος λογοτεχνίας:
"Τα μυθιστορήματα crossover είναι εκείνα τα λογοτεχνικά έργα που, αν και στηρίζονται σε θέματα που αφορούν τον έφηβο (μερικές φορές ακόμα και ένα παιδί), εντούτοις με τη γλωσσική τους ενσάρκωση και τον εσωτερικό φωτισμό του θέματός τους, μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον και ενός ενήλικου αναγνώστη."
Ακριβώς ένα τέτοιο μυθιστόρημα είναι το “'Ολα τα φωτεινά μέρη”. Μια δυνατή, σκληρή, απεγνωσμένη ιστορία ενηλικίωσης, δύο εφήβων, του Θίοντορ κι της Βάιολετ.
Το Θίοντορ που παλεύει με την διπολική διταραχή και ψάχνει κάθε μέρα κάτι να τον κρατήσει ζωντανό και της Βάιολετ που παλεύει να ξεπεράσει την απώλεια της μεγάλης αδελφής της και βιώνει τις μέρες σαν σε φυλακή.
Τα δυο παιδιά θα συναντηθούν στην κορφή το καμπαναριού του σχολείου τους  και δεν μπορείς να πεις με βεβαιότητα ποιος έσωσε ποιον και από τι...
Μια απροσδόκητη φιλία ξεκινά, ανάμεσα στο Θίοντορ, το φρικιό, όπως τον λένε στο σχολείο και την στοχαστική Βάιολετ...μια φιλιά που θα εξελιχθεί σε έρωτα. Όχι έναν εύκολο, χωρίς εσωτερικές αντιστάσεις, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς απαγορεύσεις έρωτα. Έναν έρωτα δύσκολο, μα και τρυφερό, λαμπερό, μα και βαθιά σκοτεινό, έναν έρωτα που θα τους απογειώσει μα και θα τους συντρίψει. Έναν έρωτα που θα τους φέρει πιο κοντά στην επίγνωση του εαυτού τους, που θα τους βοηθήσει να κοιτάξουν κατάματα τους φόβους τους, μα που δεν θα είναι αρκετός να σώσει τον Θίοντορ από τον εσωτερικό του γκρεμό.

Δυο όμορφοι άνθρωποι σε μια πορεία ενηλικίωσης, δυο έφηβοι στο χείλος της απόγνωσης, μια ιστορία που αφήνει τα σημάδια της, ορατά και αόρατα, στις ψυχές των πρωταγωνιστών. Η παράλληλη αφήγηση των γεγονότων από τον Θίοντορ και από τη Βάιολετ,  καταφέρνει να αναδείξει όλα τα φωτεινά μέρη της καρδιάς, του μυαλού και του χάρτη των δύο νέων, αλλά και να φωτίσει όλα τα σκοτεινά μέρη της ψυχής τους, αγγίζοντας βαθιά και γνήσια το συναίσθημα του αναγνώστη.
Εξαιρετικό και το εξώφυλλο του βιβλίου που κατορθώνει να αποτυπώσει την ουσία της ιστορίας σε μια εικόνα.

Το Όλα τα φωτεινά μέρη αναμένεται να προβληθεί στη μεγάλη οθόνη το 2018, σε παραγωγή των Paula Mazur και Mitchell Kaplan, με πρωταγωνίστρια την Elle Fanning.


Συγγραφέας: Τζέννιφερ Νίβεν
Μετάφραση:Θέμελης Γλυνάτσης
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Φωτεινή Τίκκου
Εκδόσεις Πατάκη

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Τα αριστουργηματικά βιβλία του Leo Lionni στις εκδόσεις Πατάκη

Ο Φρέντερικ*
Είναι το αγαπημένο μου του Leo Lionni!

Ένα μικρό ποντικάκι που ονειρεύεται, μαζεύει λέξεις και χρώματα για να αντιμετωπίσει το κρύο, όταν τα υπόλοιπα μέλη της φωλιάς μαζεύουν προμήθειες για το χειμώνα που έρχεται.
Η σημασία της αποδοχής της διαφορετικότητας, η αγάπη ανάμεσα στην οικογένεια, η πίστη στα οράματα μας και η ελπίδα που γεννούν, είναι λίγα από αυτά που με πολύ απλό κείμενο και απλές, σχεδόν παιδικές εικόνες μας "διδάσκει" η ιστορία του Φίλιππου.
Και φυσικά αυτό που συνηθίζουμε να ξεχνάμε, κυρίως σε εποχές σαν τη δική μας, ότι δηλαδή "Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος".
(* Φίλιππος στην παλιότερη έκδοση)

Το όνειρο του Μαθιού
Ο Μαθιός, ένα μικρό ποντικάκι, ζει σε μια θλιβερή και σκονισμένη γωνιά της σοφίτας. Οι γονείς του έχουν μεγάλα όνειρα για εκείνον. Σκέφτονται πως ίσως γίνει γιατρός και τότε σίγουρα τους περιμένουν καλύτερες μέρες. Ο Μαθιός όμως δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Δεν έχει ανακαλύψει το δικό του όνειρο για τη ζωή. Μια επίσκεψη στο μουσείο, αλλά και η φιλία μιας όμορφης ποντικίνας που μοιράζεται το ίδιο με εκείνον ενθουσιασμό για την τέχνη της ζωγραφικής, τον κάνει να δει όλο τον κόσμο γύρω του με άλλα μάτια. Θα ανακαλύψει ένα νέο όμορφο κόσμο χρωμάτων και σχημάτων και με την πατούσα του για πινέλο θα ζωγραφίσει «τα σχήματα και τα χρώματα της χαράς». Ο Μαθιός θα βρει το δικό του όνειρο, και θα καταφέρει να το κατακτήσει!
Μια όμορφη ιστορία μέσα από τις εικόνες του Λίο Λιόννι που, όπως και ο ήρωάς του, αγάπησε τη ζωγραφική από παιδί και έγινε ένας ταλαντούχος αυτοδίδακτος ζωγράφος που τιμήθηκε με πολλά βραβεία για το έργο του.
Συγγραφέας - Εικονογράφος: Leo Lionni
Eκδόσεις: Πατάκη
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Leo Lionni, γεννήθηκε στο Amsterdam το 1910 και πέθανε στην Τοσκάνη το 1999.
Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες του 20 αιώνα.
Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή και εικονογράφηση παιδικών βιβλίων αρχίζει το 1960. Από τότε έγραψε πάνω από 40 παιδικά βιβλία, τα οποία έχει εικονογραφήσει με την τεχνική του κολάζ.
Το βιβλίο του, Frederic έχει περιληφθεί ανάμεσα στα 100 σημαντικότερα παιδικά βιβλία της National Education Association των ΗΠΑ.
Οι πιο συνήθεις ήρωες των βιβλίων του είναι τα ποντίκια. Ποντικάκια-αντικατοπτρισμοί ανθρώπινων χαρακτήρων, που με τη στάση και το παράδειγμά τους δίνουν μαθήματα για τις μεγάλες αξίες της ζωής. Δυο από τα βιβλία του Leo Lionni, επανακυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Πατάκη, ενώ κάποια ακόμα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος.

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Φτερό στον άνεμο

Πολύ καιρό είχε να με συγκινήσει και να με αγγίξει τόσο ένα βιβλίο.
Σίγουρα ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει.
Το βιβλίο μας διηγείται την ιστορία της Άννας. Ενός μικρού κοριτσιού που ακολουθεί την οικογένεια της στην αναζήτηση δουλειάς από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή.
Η περιπλανώμενη ζωή, οι τόποι και ο χρόνος μας παρουσιάζονται ιδωμένα μέσα από τη δική της ματιά. Τη ματιά της Άννας. Που είναι φορές που νιώθει σαν αποδημητικό πουλί. Η οικογένειά της είναι σαν ένα κοπάδι αγριόχηνες που πηγαινοέρχεται πέρα δώθε.
Κι άλλοτε πάλι αισθάνεται σαν λαγός, όχι κουνέλι, λαγός, που κρύβεται σε εγκαταλειμμένα λαγούμια, σαν τα προσωρινά σπίτι όπου κατοικεί η οικογένεια της.
Κι όταν όλοι εργάζονται στα χωράφια, μεταμορφώνονται στα μάτια της σε εργάτριες μέλισσες που πετούν από λουλούδι σε λουλούδι .
Την Άννα την παραξενεύουν πολλά και την κάνουν να αισθάνεται άβολα: τα βλέμματα που της ρίχνουν οι άνθρωποι γύρω της, οι άγνωστες, παράξενες γλώσσες τους, ο τρόπος που μιλούν ...
Η 'Αννα θα ήθελε να είναι δέντρο, με ρίζες βαθιά μέσα στη γη- να βλέπει τις εποχές να αλλάζουν γύρω της...Θα ήθελε να μένει σε ένα τόπο- να έχει το δικό της κρεββάτι και να κάνει βόλτα με το δικό της ποδήλατο. Αυτό θα ήταν κάτι πραγματικά όμορφο για την Άννα...

Το βιβλίο που το συνοδεύει μαι πολύ όμορφη εικονογράφηση, μιλά για τη ζωή του μικρού κοριτσιού με εικόνες από τη φύση. Ο τρόπος που έχει το παιδί να βλέπει και να εξηγεί τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του και μέσα του, είναι ο τρόπος της φύσης. Οι ιδιότητες των φυτών και τω ζώων γίνονται οι ποιότητες της ζωής της, ο τρόπος να επικοινωνήσει τα συναισθήματα, τους φόβους και τις ελπίδας της. Η Άννα, αυτό το αποδημητικό πουλί, που επιθυμεί να ριζώσει. Η ανάγκη ενός σημείου αναφοράς, μιας μόνιμης εστίας, ενός μόνιμου, σταθερού περιβάλλοντος προβάλλει έντονα μέσα από την ιστορία και καθορίζει την κοσμοθεωρία της μικρή πρωταγωνίστριας.

Η συγγραφέας μαθαίνουμε ότι εμπνεύστηκε στο βιβλίο από τους περιπλανώμενους Μεξικανούς εργάτες που συναντούσε στο Λέμινγκτον του Οντάριο όπου π΄ρνούσε τα καλοκαίρια της. Το κείμενο της δεν είναι πολιτικό, αλλά θίγει ένα σωρό ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων των παιδιών,  όπως το δικαίωμα στην εκπαίδευση, στον ελεύθερο χρόνο, στην εξάλειψη της παιδική εργασίας, το δικαίωμα στη ισότητα, στη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά. Αυτά και πολλά άλλα υπαινίσσεται η συγγραφέας μέσα από την ιστορία της Άννας που δυστυχώς μοιάζει με πολλά παιδιά που δεν είναι ήρωες παιδικού βιβλίου, αλλά ήρωες της αληθινής ζωής.

Συγγραφέας: Maxine Trottier
Eικονογράφηση: Isabelle Arsenault
Εκδόσεις: Λιβάνη

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Ενα τελευταίο γράμμα

Ελάτε να τρυπώσουμε στη τσάντα του Κυρίου Κώστα. Του ταχυδρόμου του νησιού. Στην τελευταία του μέρα στη δουλειά.
Ελάτε να κάνουμε μαζί του ένα ταξίδι στο παρελθόν. Τότε που τα νέα ταξίδευαν, όχι μέσα από σύρματα ή ηλεκτρονικά σύννεφα, αλλά με τα πόδια. Τότε που ο ταχυδρόμος έκανε μια από τις πιο σπουδαίες δουλειές του κόσμου. Έφερνε το μακριά, κοντά. Έσμιγε τους αναστεναγμούς της ξενιτιάς με τα δάκρυα της νοσταλγίας. Έφερνε τα λόγια της αγάπης και τα απίθωνε πάνω σε χείλη που διψούσαν. Έφερνε τα σκληρά, τα δύσκολα μαντάτα, τυλιγμένα στη συμπόνια. Έφερνε τις εικόνες, έφερνε τις υποσχέσεις, έφερνε τα φιλιά. Μετέφερε τα όνειρα, τις προσμονές, την ελπίδα.
Ο ταχυδρόμος, που στη τσάντα του χωρούσε ο κόσμος. Ο μικρόκοσμος του καθενός.
Τα πολύτιμα νέα του. Η επαφή. Αυτή η απαραίτητη συνθήκη ανάμεσα στους ανθρώπους. Τόσο απαραίτητη όσο τη τροφή.
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου και η Ίριδα Σαμαρτζή, δημιουργούν μια ιστορία τρυφερή, που λέει σε λίγες γραμμές όσα χρειάζονται σελίδες για να εξηγήσεις. Που λέει με απλές λέξεις τα πιο δύσκολα να ειπωθούν. Που αφηγείται με χρώματα ήπια, χρώματα της γης και της καρδιάς, όσα οι άνθρωποι μεταφέρουν από την καρδιά τους στο χαρτί. Στο γράμμα.

Δεν είναι η ιστορία ενός επαγγέλματος. Ούτε η ιστορία ενός όμορφου ανθρώπου.  Είναι η ιστορία μιας εποχής. Μια εποχής ρομαντικής, ευαίσθητης, όπου οι άνθρωποι έτρεφαν ευγνωμοσύνη, είχαν κουράγιο, στήριζαν το διπλανό τους, μοιράζονταν τη χαρά και τη λύπη του σαν να ήτανε δική τους. Είναι μια ιστορία για τα νέα, τις ιστορίες, τα αντίο, τα ευχαριστώ, τα σ' αγαπώ, κι όλα όσα θέλουμε να μοιραζόμαστε με γράμματα ή χωρίς. 

Το βιβλίο κέρδισε το Διεθνές Βραβείο Εικονογραφημένου βιβλίου Compostela ανάμεσα σε 240 έργα από 24 χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ασίας.

Τα υποψήφια έργα, έπρεπε να είναι πρωτότυπα, ανέκδοτα εικονογραφημένα βιβλία, στα οποία εικόνα και λόγος να λειτουργούν στην αφήγηση αλληλοσυμπληρούμενα. Η διοργάνωση ήταν του Τμήματος Παιδείας & Πολίτη του Δημαρχείου του Santiago de Compostela και του Ισπανικού εκδοτικού οίκου Kalandraka.

Η επιτροπή βράβευσης σημείωσε, μεταξύ άλλων: Για τη βράβευση μέτρησε η ισορροπία ανάμεσα στο κείμενο και την εικονογράφηση που δημιουργεί ένα αρμονικό σύνολο καθώς και η συνοχή της αφήγησης που εκπέμπει αισιοδοξία και τρυφερότητα. H αισθητική προσέγγιση αναδεικνύει την πλαστική σύνθεση, που κυριαρχείται από γραμμές και κολάζ και μας μεταφέρει σε ένα υποβλητικό, νησιωτικό τοπίο Μεσογείου.

Το βιβλίο κυκλοφορεί και σε όλες τις γλώσσες της Ιβηρικής Χερσονήσου (ισπανικά, πορτογαλικά, καταλανικά, βασκικά, γαλικιανά).

Συγγραφέας: Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εικονογράφος: Ίρις Σαμαρτζή
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος





Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Το Βιβλίο Χωρίς Εικόνες

"Αφοπλιστικά απλό και ταυτόχρονα ευφυές και πρωτότυπο, Το Βιβλίο Χωρίς Εικόνες προκαλεί το γέλιο κάθε φορά που το ανοίγεις, δημιουργώντας μια ζεστή και διασκεδαστική εμπειρία για να τη μοιραστείς και αποκαλύπτοντας στους μικρούς αναγνώστες κάτι πολύ σημαντικό: πώς η γραπτή λέξη μπορεί να είναι από μόνη της μια ατέλειωτη πηγή σκανταλιάς και ευχαρίστησης!" ( από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Όποιος έχει παιδιά ή δουλεύει με παιδιά, ξέρει πόσο πηγαίο είναι το γέλιο τους! Αυτό το γέλιο θα απολαύσουν διαβάζοντάς τους αυτό το βιβλίο. Είναι στ' αλήθεια σαν οι λέξεις να γαργαλάνε τις πατούσες του! Σαν να παρακολουθούν μέσα στο κεφάλι τους την πιο αστεία παρέλαση, λέξεων, ήχων και άναρθρων κραυγών!

Υπάρχει μια και μοναδική συνθήκη για να είναι πετύχει αυτή η έκρηξη χαράς: ένα παιδί που ακούει και έναν μεγάλο που παίρνει πολύ στα σοβαρά τα αστεία και είναι διατεθειμένος να διαβάσει μεγαλόφωνα οτιδήποτε, μα οτιδήποτε γράφεται μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που μπορεί να μην έχει εικόνες, αλλά έχει τη δύναμη να γεννά πολλές.
Έχει τη δύναμη να γεννά εκφράσεις, να εφευρίσκει νέα χρώματα χαράς, να πυροδοτεί τη φαντασία να αποκαλύπτει τη δύναμη τη λέξεων. Γιατί ακόμα και μια λέξη χωρίς νόημα, βρίσκει τον προορισμό της όταν αναβαίνει στα χείλη, όταν προφέρεται, όταν τραγουδιέται, όταν μοιράζεται.

Μπλάγκιτυ - Γκλίμπιτυ λοιπόν!

Συγγραφέας: Β.J. Novak
Προσαρμογή στα ελληνικά : Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εκδόσεις: Διόπτρα

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων

Αινιγματικό, παράξενο και γεμάτο ερωτήσεις αλλά και αποκρίσεις είναι και το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια. Ένα βιβλίο αφιερωμένο στους εφήβους που βιώνουν μια συναισθηματική καταιγίδα, ικανή να παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα της, να στροβιλίζει το είναι τους και να τους απιθώσει σε άγνωστα μέρη, σκοτεινά και αφιλόξενα, όπως η κατάθλιψη, η απομόνωση, ο τραμπουκισμός, η αδιαφορία, η μοναξιά και η εγκατάλειψη του εαυτού και των άλλων...
Πρωταγωνίστρια του βιβλίου η Νεφέλη, ένα κορίτσι της Α' Λυκείου με ιδιαίτερο ψυχισμό, και δημιουργική φαντασία. Είναι αυτά τα δύο στοιχεία που της επιτρέπουν να επιβιώνει των συνεχών μεταθέσεων της καριερίστριας μητέρας της και του χωρισμού των γονιών της.
Με ιδιαίτερο ταλέντο στη ζωγραφική και το γράψιμο, η Νεφέλη θα βρει στήριγμα στην τέχνη, αλλά και τους δυο διαφορετικούς της φίλους, τον Ίωνα και την Αντέλα: ένα νεαρό σοφό με σύνδρομο Ασπεργκερ και ένα κορίτσι από την Αλβανία, που η μητέρα της θεωρείται αμφιβόλου ηθικής. Μέσα στην μικρή, κλειστή κοινωνία που ζουν, τα τρία παιδιά, θα γίνουν στόχος των νταήδων του σχολείου, αλλά και των καθηγητών εκείνων που λειτουργούν δημοσιοϋπαλληλικά και βάζουν πρώτα τις γνωριμίες και τα συμφέροντα από τις ψυχές των μαθητών τους. Φωτεινές εξαιρέσεις φυσικά υπάρχουν. Δάσκαλοι με όλη τη σημασία της λέξης που αφουγκράζονται τα παιδιά και είναι δίπλα τους να τα στηρίξουν, χωρίς να διστάζουν ακόμα και να τα βάλουν με τους προϊσταμένους τους.
Η Νεφέλη θα πέσει θύμα σχολικού και ιντερνετικού εκφοβισμού. Θα βυθιστεί στην απόγνωση, και θα δει τα χρώματα της ψυχής της να ξεθωριάζουν, σαν να τα καταπίνει μια τεράστια χρωμοπαγίδα. Θα δει τον εαυτό της να στερεύει από συναισθήματα, θα κρυφτεί στη θλίψη της και στα σκεπάσματα του κρεβατιού της.
Μόνες αχτίδες φωτός οι πυγολαμπίδες που φέρνει ο Ίωνας στο δωμάτιο της, και τα χρώματα από τα μανό της Αντέλας. Οι δυο φίλοι θα είναι δίπλα της και δεν θα την αφήσουν να γλιστρήσει πιο βαθιά στην κατάθλιψη.
Ιδιαίτερο εύρημα αποτελεί η ιστορία της Ταβούλας Ρασά, που παρεμβάλλεται στην κυρίως αφήγηση. Πρόκειται για την ιστορία μιας λευκής Α4 σελίδας που ονειρεύεται να ξεφύγει από την μοίρα που περιμένει τα αναλώσιμα ενός γραφείου και να γίνει κάτι σπουδαίο. Μονάχα στο τέλος του βιβλίου είμαστε σε θέση να καταλάβουμε πως συνδέονται αυτές οι δύο ιστορίες μεταξύ τους. Και ο τρόπος είναι μαγικός!
Το μυθιστόρημα του Θοδωρή Κούκη είναι γεμάτο από τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των σύγχρονων εφήβων, που ο ίδιος σαν δάσκαλος, μπορεί να αφουγκράζεται και να μεταφέρει στο χαρτί. Ο ψεύτικος κόσμος των social media, και το πόσο καθορίζει τη σκέψη, τη στάση αλλά και τις πράξεις των σημερινών νέων, αυτή τη υπερβολική προβολή του εγώ που σπάνια είναι αληθινό, η εξάρτηση από τη δημόσια εικόνα, η τρομοκρατία της δημοσιοποίησης προσωπικών στοιχείων, οι επιφανειακές σχέσεις, και η απέραντη μοναξιά που τα συνοδεύει βρίσκουν τη θέση τους μέσα στην ιστορία, και χωρίς ίχνος διδακιτσμού, καταδεικνύονται με σκοπό να προβληματιστούν τόσο οι νεαροί έφηβοι, αλλά και οι σημαντικοί ενήλικες που έρχονται σε επαφή μαζί τους, ώστε να τους καταλάβουν και να μπορέσουν να σταθούν δίπλα τους με τον τρόπο που χρειάζονται. 

Συγγραφέας: Θοδωρής Κούκιας
Εκδόσεις: Κέδρος










Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

6 χρόνια Αγαπημένα παιδικά βιβλία!

photo: funtasticlife.com

Έξι χρόνια με αγαπημένα παιδικά βιβλία, αγαπημένους συγγραφείς, αγαπημένους εικονογράφους, αγαπημένους ήρωες και ηρωίδες. Έξι χρόνια γεμάτα περιπέτειες, συγκινήσεις, γέλια, γνώση, απόλαυση. Έξι χρόνια γεμάτα με υπέροχα ταξίδια του μυαλού και της καρδίας!
Με το καλό να συνεχίσουμε να πλέουμε παρέα
 στις σελίδες που ομορφαίνουν τη ζωή μας.

 



Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Νέλλη. Αναζητώντας τον Κάπτεν Πίμποντι

Η ιστορία της Νέλλη είναι μια αισιόδοξη ιστορία. Είναι μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, αν και καταπιάνεται με δύσκολα θέματα. Η Νέλλη είναι ένα μικρό κορίτσι. Η Νέλλη  είναι ένα γενναίο κορίτσι. Η Νέλλη είναι ο καπετάνιος στη ζωή της. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Η Νέλλη είναι ένα μικρό κορίτσι με μεγάλη ηλικία. Η Νέλλη είναι ένα κορίτσι που φέρεται αντρίκια. Ζει μια δύσκολη, και σίγουρα όχι ξέγνοιαστη παιδική ζωή, μέσα στην οποία όμως καταφέρνει να πλέει με επιδεξιότητα, όχι βέβαια χωρίς κόπο και χωρίς πόνο.
Η Νέλλη ζει με την μητέρα της. Μια μητέρα που παλεύει με την κατάθλιψη, που έχει παραιτηθεί και ζει απομονωμένη στο δικό της κόσμο, πλέκοντας ακατάπαυστα κασκόλ και περιμένοντας τον πατέρα της Νέλλη να γυρίσει. Ο πατέρας της Νέλλη, ο αξιότιμος Κάπτεν Πίμποντι, έφυγε για τον γύρο του κόσμου και ακόμα να γυρίσει....Η Νέλλη αγαπά και φροντίζει τη μητέρα της. Αγαπά και της λείπει ο πατέρας, που σχεδόν δεν γνώρισε. H Νέλλη νιώθει ορφανή.

Συντροφιά με τη χελώνα της, το μοναδικό ζωντανό πλάσμα που μοιράζεται τις σκέψεις και τις περιπέτειες της, ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης του πατέρα. Θα περάσει φουρτούνες και καταιγίδες. Θα κινδυνέψει από πειρατές και ληστές, θα ναυαγήσει, αλλά θα σηκώσει ξανά τα πανιά της, μέχρι να φτάσει στον προορισμό της. Η Νέλλη σε αυτό το συμβολικό ταξίδι, σε αυτή την κατάδυση στον εαυτό της, τις βαθύτερες επιθυμίες και τις ανάγκες της, θα συναντήσει τον πατέρα της. Θα συνομιλήσει μαζί του, θα προσπαθήσει να τον καταλάβει και τελικά θα πάρει την απόφαση να γυρίσει σπίτι της. Μόνη ή μαζί του, τελικά δεν έχει τόση σημασία. Η Νέλλη θα βγει πιο δυνατή από αυτό το ταξίδι και θα επιστρέψει στην ασφάλεια της παραλίας του σπιτιού της. Στο ταξίδι της η Νέλλη, θα μας αποκαλύψει την δύναμη που κρύβουν τα παιδικά όνειρα, οι ακυρωμένες επιθυμίες και η ανάγκη του κάθε ανθρώπου να υπερβεί τα εμπόδια που του στήνει η ζωή και να ανοιχτεί στη θάλασσα των προσωπικών επιθυμιών, αλλά και να επιστρέψει εκεί που νιώθει ότι ανήκει. Στη δική του Ιθάκη...

Η ιστορία της Νέλλη, είναι μια ιστορία νίκης της ζωής, μια ιστορία νίκης της ελπίδας, μια ιστορία αποδοχής του εαυτού και των προσωπικών επιλογών του κάθε ανθρώπου. 
Η ιστορία της Νέλλη, είναι μια ιστορία ανάληψης της προσωπικής μας ευθύνης. 

Συγγραφέας: Roland Chambers
Εικονογράφος:Ella Okstad

Μεταφραστής: Μαρίνα Δημητρά
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Λέξη σαν μύγα

Ένα βιβλίο για τις κακές λέξεις των παιδιών, μας πληροφορεί το εξώφυλλο.
Όμως η νέα ιστορία της Ι. Μπαμπέτα, είναι πολύ παραπάνω από αυτό. Είναι μια ιστορία για τη δύναμη των λέξεων. Των "κακών" έστω. Παρομοιάζοντας την κακή, απαγορευμένη λέξη με μύγα, καταφέρνει να κάνει πολύ προσιτή την ιστορία στα παιδιά, αλλά και να προσδώσει στην κακιά λέξη όλες τις ιδιότητες της μύγας: ενοχλητική, βρόμικη, εκνευριστική, απρόσκλητη, σιχαμένη.
μύγα-λέξη ξεστομίζεται ξαφνικά μια μέρα στην τάξη από ένα παιδί. Δειλά-δειλά και όσο τα παιδιά γελούν με τη λέξη, εκείνη δυναμώνει και πολλαπλασιάζεται. Δεν μένει στο σχολείο ακολουθεί τα παιδιά στο σπίτι, στις ασχολίες τους, στο κρεβάτι τους.
Κι έπειτα έρχονται οι αντιδράσεις των μεγάλων που τρέφουν τη λέξη-μύγα. Έκανε τη δασκάλα να τρομάξει. Τη γιαγιά να θυμώσει. Τη μαμά να κοκκινίσει. Κι όλα αυτά μια λέξη μονάχα. Που ο μικρός πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ο Θοδωρής δεν ξέρει καν τι σημαίνει. "Πέτα τη στο καλάθι των ααχρήστων" του λέει η μαμα. Και το κάνει.
Όμως η λέξη μύγα δεν έλεγε ν φύγει. Τρυπώνει στο όνειρό του Θοδωρή και κάνει το καπάκι του σκουπιδοτενεκέ να κουνιέται. Γιατί η λέξη ήθελε να δραπετεύσει. Η σκηνή είναι πολύ έντονη και δείχνει πολύ παραστατικά την εσωτερική μάχη του παιδιού που ξέρει τι είναι σωστό, μα γοητεύεται και από το απαγορευμένο.  
Την επόμενη μέρα στο σχολείο τα ίδια. Η λέξη κάνει την εμφάνιση της και τότε...Κλοτσιές, μπουνιές, και μύγες χαμός πάνω από τα κεφάλια των παιδιών. Και οι τιμωρίες από τους γονείς να πέφτουν βροχή. Οι λέξεις τελικά έχουν μεγάλη δύναμη. Τη δύναμη να χωρίζουν, να στενοχωρούν, να πληγώνουν...
Μέχρι που η στάση των μεγάλων αλλάζει.  
Η κυρία στην τάξη έκανε σαν να μην την ακούει. Το ίδιο και οι γονείς. Ξαφνικά ήταν σαν να μην υπήρχε. Και η λέξη μύγα χάνει πια την αίγλη της. Χάνει τη δύναμη να αναστατώνει. Και το παιδί καταφέρνει μόνο του, μακριά από τις υπερβολικές αντιδράσεις των μεγάλων να διώξει την μύγα από τη ζωή του.  "Όλοι κάνουμε λάθη" είπαν οι γονείς στο Θοδωρή
¨Όλοι κάνουμε λάθη" είπε ο Θοδωρής στον μπαμπά, όταν σε μια στιγμή έβαλε τη λέξη μύγα ξανά στο σπίτι. Μα ήταν μια λέξη - μύγα αδιάφορη πια. Που ανοίγεις το παράθυρο και τη διώχνεις.
 Η Ιωάννα Μπαμπέτα για μια ακόμα φορά καταφέρνει με τον απλό, ξεκάθαρο λόγο της,  να μας διηγηθεί μια ιστορία που σίγουρα είναι οικεία σε πολλούς γονείς και εκπαιδευτικούς και να προτείνει ένα μοντέλο αντιμετώπισης που φέρνει τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις, χωρίς τις υπερβολές που τις περισσότερες φορές έχουν να κάνουν με την εικόνα που θέλουμε να έχουν τα παιδιά μας προς τα έξω και λιγότερο με την ουσία του προβλήματος.  
Πολύ ταιριαστή και η εικονογράφηση της Μάρως Αλεξάνδρου. Ζωηρή και παιχνιδιάρικη, με έντονα χρώματα, ζωντανεύει με επιτυχία την ιστορία και τα συναισθήματα μικρών και μεγάλων. 

Συγγραφέας: Ιωάννα Μπαμπέτα
Εικονογράφος: Μάρω Αλεξάνδρου
Εκδόσεις: Μίνωας

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Τα αγαπημένα μου για το 2016

Αγαπημένα βιβλία, μέσα από αυτά που κατάφερα να διαβάσω την χρονιά που πέρασε. Βιβλία με ημερομηνία έκδοσης 2016.
Πολλά τα όμορφα βιβλία της χρονιάς που πέρασε, έκαναν δύσκολη την επιλογή. Φυσικά οι επιλογές αφορούν το προσωπικό μου γούστο και αισθητική. Προσπάθησα όμως ανάμεσα στα επιλεγμένα βιβλία να βρίσκονται τίτλοι που να απευθύνονται σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και η θεματολογία, αλλά κι η πλοκή τους, να είναι τέτοια, που να χαρίζει έμπνευση, να προβληματίζει, να ταξιδεύει, να ξεκουράζει, να χαρίζει ελπίδα και χαμόγελο στους νεαρούς αναγνώστες.
Ανακαλύψτε τα!

Θα σου χαρίσω τον ήλιο
Παπούτσια με φτερά
Το αγόρι στην κορυφή του βουνού
Η καθαρίστρια Χάος
Τικ-τακ. Ρολόγια ώρα για μάθημα
Νέλλη. Αναζητώντας τον Κάπτεν Πίμποντι

Δεν θα ήθελα να παραλείψω μερικά βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2015, αλλά τα διάβασα μέσα στο 2016 και τα αγάπησα πολύ

Όταν έφυγαν τα αγάλματα
Η ιστορία του Ηλία που αγαπούσε τα βιβλία
Ο Φύλλος
Όλα για τη δασκάλα μου
Τι μπορεί να κάνεις με μία ιδέα


Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Τι θα φάω στο σχολείο μαμά;

To βιβλίο της Θέμιδος Καρδιόλακα, έρχεται να γεμίσει ένα μεγάλο κενό στη μαγειρική βιβλιογραφία (αν μου επιτρέπεται ο όρος) και να μας απαλλάξει από ένα μεγάλο άγχος: τι θα φάει το παιδί στο σχολείο.
Όντας μαμά και η ίδια, ξέρει ότι το θέμα αυτό απασχολεί πολύ τη σύγχρονη μητέρα, που σίγουρα είναι περισσότερο υποψιασμένη σχετικά με τη διατροφή των παιδιών σε σχέση με το παρελθόν και αναζητά, εύκολες, υγιεινές και οικονομικές λύσεις για την καθημερινή τους διατροφή.

Όπως και  η ίδια η συγγραφέας, αλλά και η παιδοδιαιτολόγος Ελένη Κουή που υπογράφει το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου τονίζουν, τα παιδιά περνούν 6 με 8 ώρες ημερησίως στο σχολείο και είναι απαραίτητο να λαμβάνουν γεύματα που τα υποστηρίζουν τόσο πνευματικά όσο και σωματικά, τα κρατούν σε εγρήγορση, χωρίς να τα φορτώνουν με άχρηστες θερμίδες.

Το βιβλίο αποτελείται από 80 συνταγές που χωρίζονται σε έξι θεματικές ενότητες:
Sandwiches, σαλάτες, dips για λαχανικά, αλμυρές λιχουδιές, γλυκά, μπάρες.
Η ποικιλία στα υλικά μεγάλη, η δυνατότητα mix &match επίσης. Αρκετές συνταγές ίσως τις έχετε ήδη δοκιμάσει, άλλες θα σας εκπλήξουν με τους συνδυασμούς των υλικών και άλλες είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν έχετε σκεφτεί να τις ετοιμάσετε! Με ενθουσίασε η ποικιλία από κρύες σαλάτες και dips.
Πόσο πιο ελκυστικά γίνονται τα λαχανικά με αυτό τον τρόπο!
Κάτι που θεωρώ εξίσου σημαντικό είναι ότι το μενού που έχει ετοιμάσει η Θέμις Καρδίολακα, μπορεί να είναι ελκυστικό για όλα τα γούστα. Υπάρχουν συνταγές που κυριαρχεί το κρέας και άλλες εντελώς χορτοφαγικές. Υπάρχουν αγαπημένα snacks των παιδιών, αλλά στο υγιεινότερο, όπως π.χ τα chips γλυκοπατάτας, τα κεφτεδάκια φάβας, τα τρουφάκια καρότου, τα muffins με αχλάδι και τόσα άλλα! Γεύσεις που τα παιδιά αγαπούν, αλλά με ένα συνδυασμό υλικών που τα κάνει πιο υγιεινά χωρίς να χάνουν καθόλου από τη νοστιμιά τους.

Μου άρεσε πολύ αυτό που η συγγραφέας τονίζει στην εισαγωγή του βιβλίου: ότι το 70% από τις συνταγές της μπορούν να υποστηρίξουν μια διατροφή χωρίς γλουτένη, απλά αντικαθιστώντας το ψωμί ή το ζυμαρικό με το αντίστοιχο χωρίς γλουτένη. Και φυσικά, ότι βασική αρχή σε κάθε είδους συνταγή είναι o αυτοσχεδιασμός! Oι συνταγές δεν είναι ιερά κείμενα και φυσικά μπορούμε να κάνουμε το είδος των αλλαγών που θα τις φέρουν πιο κοντά στο γούστο των παιδιών μας και φυσικά των υλικών που είναι διαθέσιμα στο ψυγείο μας.

Ένα πολύ όμορφο, πολύχρωμο βιβλίο, όπως πρέπει να είναι και τα γεύματα των παιδιών μας για να είναι ισορροπημένα, που δίνει ιδέες και μας βάζει με όρεξη στην κουζίνα να πειραματιστούμε, να δοκιμάσουμε, να εκπλήξουμε τα παιδιά και τους εαυτούς μας με νέες, φρέσκιες συνταγές με κύριο συστατικό όπως πάντα, την αγάπη και τη μητρική φροντίδα!

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την Ελληνοεκδοτική



Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Μύθοι στο ρυθμό της μουσικής

H συγγραφέας Mαρία Ανδρικοπούλου, αναλαμβάνει να μας ξανασυστήσει 10 μύθους της ελληνικής αρχαιότητας. Κάποιοι γνωστοί, άλλοι λιγότερο γνωστοί, οι 10 μύθοι έχουν σαν συνδετικό τους κρίκο τη μουσική.
Με το προσωπικό της ύφος στην αφήγηση, και με τη μουσική να πρωταγωνιστεί, θα γνωρίσουμε πολλά που δεν ξέραμε σχετικά με τα μουσικά όργανα και την προέλευσή τους. Θα μάθουμε τις δοξασίες πίσω από τη διάδοσή τους,  τις μαγικές ιδιότητες και τα μικρά θαύματα που οι άνθρωποι προσέδιδαν στη μουσική και τους μουσικούς. Θα δούμε τη μουσική να εξημερώνει τα άγρια πλάσματα και ένστικτα, να χαρίζει δόξα στους ασκούντες την, να γίνεται όμως και αιτία ξιπασιάς και ματαιοδοξίας που οδηγεί στην τιμωρία.
Η πολυσημαντικότητα των ελληνικών μύθων, δίνει σε κάθε αφηγητή το δικαίωμα να βουτήξει στο βυθό τους και να ανασύρει από αυτόν τους θησαυρούς που τα δικά του μάτια αντικρίζουν.  Χαίρομαι που η κα Ανδρικοπούλου επέλεξε να μας προσφέρει πολύτιμα μουσικά πετράδια!

Το βιβλίο της αποτελεί ένα εξαιρετικό έναυσμα για οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για την ελληνική μουσική παράδοση, ώστε να αναζητήσει περαιτέρω υλικό και να εμπλουτίσει τις γνώσεις του. Αποτελεί και μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να δημιουργήσει κανείς μια μουσική βιβλιοθήκη, μια συλλογή προφορικών και γραπτών παραδόσεων γύρω από τη μουσική και την ιδιαίτερη συμβολή της στον πολιτισμό μας.
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει παράρτημα με μια σειρά από διασκεδαστικές δραστηριότητες σχετικές με το περιεχόμενο του βιβλίου, που βοηθούν στην περαιτέρω κατανόηση και εμπέδωση των μύθων.
Το βιβλίο συνοδεύουν υπέροχα ζωγραφιές με το ξεχωριστό στυλ του Νικόλα Ανδρικόπουλου.

Συγγραφέας: Μαρία Ανδρικοπούλου
Εικονογράφος: Νικόλας Ανδρικόπουλος
Εκδόσεις: Καλέντη

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

10 μέρες στην τρελογιαγιά

Η νεότητα τελικά δεν είναι θέμα ηλικίας. Και η γιαγιά της ιστορίας μας το αποδεικνύει περίτρανα.
Άλλωστε μια φορά χίπις όλη τη ζωή χίπις. Μια πολύ όμορφη ιστορία, γεμάτη χιούμορ, από την Λώρη Κέζα, που καταφέρνει με πολύ ανάλαφρο τρόπο να μιλήσει για πολύ σοβαρά θέματα: να μιλήσει για τη διαφορετικότητα, το ρατσισμό, τα στερεότυπα, την επανάσταση σαν πράξη ζωής, την ελευθερία της επιλογής.
Αφορμή για να εξελιχθεί η ιστορία μας στέκεται ένα επαγγελματικό ταξίδι, που θα "αναγκάσει" του πολυάσχολους και πολύ "σοβαρούς" γονείς της Βιργινίας και της Καρολίνας, να αφήσουν τα κορίτσια στη γιαγιά τους.
Η διαμονή των κοριτσιών στη γιαγιά τους θα είναι μια μοναδική εμπειρία! Θα ταξιδέψουν με τη φαντασία τους στο κόσμο πάνω στο παλιό μηχανάκι της γιαγιάς, θα χορέψουν παρέα με τις "παράξενες" φίλες της, θα αποκτήσουν ινδιάνικα ονόματα και θα αφήσουν τις παλιές φωτογραφίες να διηγηθούν την ιστορία τους, την ιστορία των χρόνων της δεκαετίας του '60 και '70.
Η γιαγιά θα γίνει πηγή έμπνευσης για τα κορίτσια. Μαζί της θα μάθουν πως ο κόσμος έχει πολλές όψεις και οι άνθρωποι ακόμα περισσότερες. Κάτι που είναι σήμερα, για εμάς σωστό ή λάθος, δεν είναι κατ΄ανάγκη πάντα και παντού το ίδιο. Πως αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, δεν είναι κατ' ανάγκη παράλογο. Πως οι άνθρωποι δεν είναι καλύτεροι ή χειρότεροι, απλά διαφορετικοί. Πως τα όνειρα και η δίψα για ζωή δεν σταματά καθώς μεγαλώνεις, αλλά μεγαλώνουν μαζί σου. Πως κάθε στιγμή πρέπει να είσαι έτοιμος για αλλαγή, για εξέλιξη, για νέες περιπέτειες.
Μια ληστεία σε ζαχαροπλαστείο και ένα ραντεβού στο δημαρχείο, θα απογειώσουν τη δράση και θα χαρίσουν ένα γλυκό επίλογο στην ιστορία μας!

Συγγραφέας: Λώρη Κέζα
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Κέλλυ Ματαθία Κόβο
Εκδόσεις: Μεταίχμιο.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Ποιος έκλεψε τον ήλιο;

'Κάπου πολύ  μακριά από εδώ και λίγο πιο πέρα από εκεί, σε ένα μικρό χωριό,είχαν όλοιαποκοιμηθεί. 
"Ξυπνήστε!" λάλησε ο κόκορας,όπως κάθε πρωί. 
Μα ο ήλιος είχε εξαφανιστεί! Όλοι τότε είχαν μπερδευτεί! Ποιος έκλεψε τον ήλιο...  και γιατί; "

Η Κλαίρη Γεωργέλλη, φτιάχνει ένα πολύ όμορφο παραμύθι για παιδιά προσχολικής ηλικίας, που σε κερδίζει αμέσως με την καταπληκτική του εικονογράφηση! Γράφει όμως και μια πολυεπίπεδη ιστορία, που με λιτό λογοτεχνικά τρόπο, δίνει αφορμές να μιλήσουμε για πολλά και σημαντικά θέματα. Και πρώτα από όλα, μας βοηθά να καταλάβουμε τη σημασία της καθημερινής ρουτίνας στη ζωή των  παιδιών. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται το χώρο και το χρόνο σαν μια σειρά από επαναλαμβανόμενα γεγονότα και αντλούν εμπιστοσύνη από αυτή ακριβώς την επανάληψη. Και όταν αυτή η ρουτίνα ανατρέπεται είναι σαν κάποιος... να έκλεψε τον ήλιο! Βοηθά επίσης τα παιδιά να αντιληφθούν, ότι τα πράγματα που συμβαίνουν, δεν έχουν πάντα την πιο αναμενόμενη ερμηνεία. Αλλά και ότι η ελευθερία και η προσωπική μας ευχαρίστηση (ή ακόμα και η προσωπική μας θλίψη), δεν μπορεί να λειτουργεί σε βάρος των άλλων.
Ένα καταπληκτικό βιβλίο που με πολύ απλό τρόπο, δείχνει πως η ενσυναίσθηση, η συγχωρητικότητα, το χιούμορ και η ευρηματικότητα μπορούν να βοηθήσουν τον καθένα ξεχωριστά να βρει μια θέση στον ήλιο και... στην παρέα μας!

Συγγραφέας - Εικονογράφος: Κλαίρη Γεωργέλλη
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Όταν η μαμά μου είπε ψέμματα.

Υπάρχουν άραγε καλά και κακά ψέματα; Υπάρχουν ψέματα του πονάνε και ψέματα που γιατρεύουν; Ψέματα που μας κάνουν να ντρεπόμαστε και ψέματα που μας κάνουν περήφανους; Και γίνεται μια μαμά να λέει ψέματα μπροστά στο παιδί της;
Ελάτε να κάνουμε μια βόλτα με το λεωφορείο και θα το ανακαλύψουμε μαζί.
Ελάτε να στριμωχτούμε ανάμεσα σε πολύχρωμους ανθρώπους και να δούμε το λεωφορείο να φωτίζεται από το κατακίτρινο φόρεμα μιας σοκολατένιας κοπέλας, που ανεβαίνει στο λεωφορείο με το μωρό της. Και έπειτα να το δούμε να σκοτεινιάζει από φόβο, όταν ο ελεγκτής μπαίνει μέσα και της ζητάει στο εισιτήριό της. 'Ελάτε να δούμε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα, όταν η μαμά του μικρού αφηγητή της ιστορίας μας λέει ότι εκείνη κρατάει το εισιτήριο της κοπέλας, αλλά ξέχασε το δικό της...
Ελάτε να ανακαλύψουμε πως ένα καθημερινό περιστατικό και πως η στάση μας απέναντι στην αδικία, την έλλειψη ευγένειας, στην αδιαφορία, μπορούν να φτιάξουν μια πιο όμορφη πραγματικότητα και να πουν πιο πολλά σε ένα παιδί, από όσα τα λόγια θα κατάφερναν ποτέ.
Εξαιρετική η εικονογράφηση της Σάντρας Ελευθερίου, πολύχρωμη, ξεκάθαρη, με μικρές λεπτομέρειες που ζωντανεύουν την αφήγηση και δίνουν έμφαση σε σημεία που αξίζει ο αναγνώστης να σταθεί.
Μια πολύ όμορφη ιστορία που αποδεικνύει, ότι μόνο πάνω στην καλοσύνη  και το σεβασμό μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα πιο όμορφο κόσμο.

Συγγραφέας: Α.Σ. Δάρτζαλη
Εικονογράφος: Σάντρα Ελευθερίου
Εκδόσεις: Λιβάνη

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Ο λυποπόταμος

Η Λίνα Μουσιώνη με πολύ χιούμορ και με την συνδρομή της πρωτότυπης εικονογράφησης της Βανέσσας Ιωάννου, καταφέρνει να σκαρώσει μια όμορφη ιστορία για την αυτοεκτίμηση και την αξία της φιλίας.
Πρωταγωνιστής ένας μικρός ιπποπόταμος. Που είναι τόσο λυπημένος εξαιτίας του βάρους του, που από ιπποπόταμος έχει γίνει... λυπο-πόταμος! Αρνούμενος να δεχτεί τα κιλά με τα οποία η φύση έχει προικίσει το είδος του, κάθεται ολημερίς και αναστενάζει χωρίς καμιά όρεξη για παιχνίδι με τα άλλα ιπποποταμάκια. Έτσι μια μέρα θα αφήσει το σπίτι του και θα ψάξει να βρει τον..λεπτό του εαυτό.

Στο δρόμο θα συναντήσει έναν ελέφαντα και ένα ρινόκερο. Καθένας τους νομίζει ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει με την εξωτερική του εμφάνιση είναι το χειρότερο. Το κοινό τους "πρόβλημα" όμως θα τους ενώσει και έτσι θα προκύψει μια όμορφη φιλία, που θα σπρώξει τους τρεις φίλους, να συνεχίσουν από κοινού το ταξίδι ανακάλυψης του ωραίου τους εαυτού.

Πολλούς θα συναντήσουν και πολλοί θα εκμεταλλευτούν την ανασφάλειά τους. Το χειρότερο όμως είναι ότι κοιτάζοντας τον εαυτό τους, μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέπτη του εγωισμού, θα κινδυνεύσουν να χάσουν όχι μόνο τους  εαυτούς τους, αλλά και ο ένας τον άλλο.
Όταν θα το συνειδητοποιήσουν, θα αρχίσει το ταξίδι της επιστροφής. Θα κοιτάξουν τον εαυτό τους με άλλα μάτια, θα μάθουν να αναγνωρίζουν και να χαίρονται με τα ιδιαίτερα ταλέντα τους και κυρίως θα καταλάβουν ότι ζωή είναι όμορφη όταν την μοιράζεσαι .
Μια πολύ όμορφη ιστορία για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, που θα βοηθήσει να ανακαλύψουν και τα ίδια στο μυστικό της χαράς και της αληθινής ομορφιάς!

Μέσα στο βιβλίο θα βρείτε QR code μέσω του οποίου μπορείτε να ακούσετε απο tablet  ή κινητό την αφήγηση του παραμυθιού από την Ελένη Μπετεινάκη.

Συγγραφέας: Λίνα Μουσιώνη
Εικονογράφος: Βανέσσα Ιωάννου
Εκδόσεις: Ελληνοεκδοτική

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Ένα σπίτι χωρίς καθρέφτες

Όλα ξεκινούν από ένα κρυφτό. Συμβολικό το ξεκίνημα και το καταλαβαίνεις όταν έχεις πια προχωρήσει στο βιβλίο. Ένα κρυφτό και η ζωή των πρωταγωνιστών. Από τις πραγματικές τους επιθυμίες, από τα αγαπημένα τους πρόσωπα, από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Κρυμμένοι και οι καθρέφτες στο μεγάλο σπίτι της θεία Χενριέτα. Κρυμμένοι για να μη δείχνουν τις αλλαγές, τη φθορά του χρόνου...Κρυμμένοι και για να μην έχεις που να στρέψεις το βλέμμα, να εξετάσεις τον εαυτό σου, να αντικρίσεις την αλήθεια ή το ψέμα σου...Το κείμενο είναι γεμάτο συμβολικούς αντικατοπτρισμούς. Τα μάτια γίνονται καθρέπτες της ψυχής και ο φωτογραφικός φακός, σαν καθρέφτης της στιγμής, θα γεμίσει με νόημα τις αναζητήσεις της μικρής Τομασίν, που είναι και η αφηγήτρια της ιστορίας.

Μικροί και μεγάλοι συγκάτοικοι στο τεράστιο σπίτι της ετοιμοθάνατης Χενριέτα, χτίζουν τις σχέσεις τους πάνω σε  προσωπικές φιλοδοξίες, μυστικά, απογοητεύσεις, φόβους, προσδοκίες...Παράλληλες ζωές, αποξενωμένες...
Μέχρι που η μικρούλα, αμίλητη Σιγκνε, ανακαλύπτει την ντουλάπα με τους καθρέπτες. Και εκεί μέσα στην ησυχία και το σκοτάδι, η πραγματικότητα αναστρέφεται και μπορείς επιτέλους να ανακαλύψεις, όχι αυτό που πιο πολύ επιθυμείς αλλά εκείνο που πραγματικά χρειάζεσαι. Ένας ένας οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, θα διαβούν το κατώφλι της ντουλάπας και θα κοιτάξουν κατάματα το είδωλό τους, με όλη την ομορφιά ή την ασχήμια του. θα κλάψουν, θα λυγίσουν, θα ουρλιάξουν, θα αντέξουν όμως να κοιτάξονυ μέσα τους και ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου και θα βρουν κουράγιο να μιλήσουν, να αντισταθούν, να αγαπήσουν, να πουν συγνώμη, να συνεχίσουν τις ζωές τους.
Και η θεία Χενριετα, θα μπορέσει να φύγει, ήσυχη και γαλήνια, πως κατάφερε να ενώσει την οικογένεια της...

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για τις οικογενειακές σχέσεις και πως αυτές καθορίζουν τις ζωές των μελών της. Μια ιστορία οικογενειακής τρέλας, μα και αγάπης που μοχθεί να βρει τρόπο να εκφραστεί. Μια ιστορία για την προσωπική ευθύνη και την ελευθερία να μεγαλώνεις στο ίδιο δέντρο, ακολουθώντας όμως τη δική σου πορεία στο φως.

Εξαιρετική για ακόμα μία φορά, η μετάφραση της Αργυρώς Πιπίνη που καταφέρνει να μεταδώσει τον εσωτερικό ρυθμό και την ένταση του κειμένου και να μεταφέρει με ακρίβεια στους αναγνώστες, τις λεπτές αποχρώσεις των ψυχολογικών διακυμάνσεων των πρωταγωνιστών.

Συγγραφέας: Marten Sanden
Μετάφραση: Αργυρώ Πιπίνη
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Ίρις Σαμαρτζή
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Τικ-τακ Ρολόγια ώρα για μάθημα!

Ελάτε να γνωρίσουμε από κοντά ένα ρολογοπαιδαγωγό! Γιατί τι νομίζετε, αρκεί να φτιάξεις ένα ρολόι και πάει, τέλειωσες; Λάθος αγαπητοί μου! Τα μικρά ρολόγια χρειάζονται εκπαίδευση! Αλίμονο αν την αμελήσει κανείς! Θα μείνουν να δείχνουν για πάντα μόνο "ώρα για παιχνίδι", "ώρα για φαΐ", και "ώρα για ξάπλες"! (Μεταξύ μας βέβαια, σε κάποιες περιπτώσεις, δείχνουν μόνο "ώρα για ζωγραφική", αλλά αν είσαι η σπουδαία εικονογράφος Μυρτώ Δεληβοριά, τότε αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη ελάττωμα :-)
Τα μικρά ρολόγια λοιπόν χρειάζεται να μάθουν τι άλλο...την ώρα!  Χρειάζεται να μάθουν να σέβονται το ένα την ώρα του άλλου, χρειάζεται να μάθουν να συγχρονίζονται όταν πρέπει. Χρειάζεται να μάθουν πως στον κόσμο υπάρχουν πολλές και διαφορετικές ώρες και πως οι άνθρωποι δεν είχαν πάντα τα ρολόγια για να μετράνε το χρόνο.

Κι o χρόνος; Δεν πρέπει πρώτα από όλα να μάθουν τι είναι ο χρόνος;
Μπορεί να πάει πίσω, να τρέξει μπροστά, να σταματήσει, να κάνει κύκλους, γίνεται; Και υπάρχει χρόνος να τον πούμε όπως θέλουμε; Και γιατί περνάει πιο γρήγορα ο χρόνο που κάνουμε αυτό που μας αρέσει;
Και στ' αλήθεια υπάρχουν ώρες που είναι πιο όμορφες από τις άλλες, ή πιο άσχημες ή πιο βαρετές ή δύσκολες ή τραγουδιστές; Και για τον ρολογοπαιδαγωγό; Μαντεύετε ποια είναι για εκείνον η πιο όμορφη ώρα;
Ένα πολύ όμορφο βιβλίο που με πολλή φαντασία, χιούμορ και εκρηκτικά χρώματα, μιλά στα παιδιά για το χρόνο. Αυτή την αφηρημένη έννοια, που είναι τόσο κόντρα στον απόλυτο παρόν που βιώνουν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας ως μόνη διάστασή του.  Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου όμως, καταφέρνει να τον φέρει στα μέτρα τους, να τον κάνει μετρήσιμο, εφικτό, να τον βάλει στα παιχνίδια και τα τραγούδια τους, στα πειράγματα τους, και έτσι να τους μάθει κάτι ακόμα πιο σημαντικό από την εκμάθηση της ώρας: να τους δείξει  την μοναδική αξία της κάθε μέρας, της κάθε στιγμής.

Συγγραφέας: Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Εκδόσεις Ίκαρος


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι

Το σπιτάκι, είναι από τα πρώτα σχέδια που μαθαίνει κάθε παιδί να ζωγραφίζει. Έτσι το ήξερε η γιαγιά μου, έτσι το έμαθε η μαμά μου, έτσι το διδάχτηκα κι εγώ, έτσι το έδειξα και στα παιδιά μου. Και πολλές φορές έχω αναρωτηθεί γιατί εξακολουθούμε και ζωγραφίζουμε τα σπίτια με το ίδιο τρόπο. Τα σπίτια έχουν αλλάξει. Δεν είναι εκείνες οι χαριτωμένες οικίες με την κόκκινη σκεπή, τα δυο παράθυρα με τις λευκές κουρτινούλες, την χρωματιστή πόρτα, την καμινάδα που καπνίζει και τον κήπο στην αυλή. Κι όμως εξακολουθούμε να τα βλέπουμε να αποτυπώνονται με τον ίδιο τρόπο γενιές και γενιές τώρα...Σαν ένα αρχέτυπο που κουβαλάμε και αναπαράγουμε. Σαν ένα πρότυπο ονειρικό, του πως πρέπει να είναι ένα σπίτι. Σαν ένα σύμβολο της ίδιας της παιδικής ηλικίας που δεν έχει χρόνο και τόπο...

Στο νέο της βιβλίο η Χριστίνα Φραγκεσκάκη με την αρωγή της εικονογράφου Μαρίας Μπαχά, μας κάνει να αναρωτηθούμε τι είναι στ' αλήθεια ένα σπίτι. Πέρα από το σχήμα, το μέγεθος, το υλικό, ένα σπίτι είναι πολλά παραπάνω από τέσσερις τοίχους. Και αυτό το ξέρουν πιο καλά από όλους τα παιδιά. Αυτά τα ευπροσάρμοστα, εύπλαστα πλάσματα, που ακόμα κι αν ποτέ δεν γνώρισαν, ή αν έχασαν νωρίς το στέρεο περιβάλλον ενός μόνιμου σπιτιού, ξέρουν πολύ καλά τι είναι ένα σπίτι, ακόμα κι αν δεν μπορούν να το ζωγραφίσουν. Μπορούν όμως να ζωγραφίσουν δάση και πουλιά και ποτάμια, κι έναν ήλιο και βουνά, κι έναν χαρταετό και μια φωτιά που κάποιον ζεσταίνει, κι ένα τραπέζι, κι ένα κρεβάτι, και μια πόρτα κι ένα δρομάκι που οδηγεί σε αυτή, και λόγια χρωματιστά, και δυο παιδιά με κόκκινες ομπρέλες που παίζουν φιδάκι στις πλάκες του πεζοδρομίου, κι έχουν ένα γλυκό να μοιραστούν...Έτσι φτιάχνουν ένα σπίτι τα παιδιά που δεν ξέρουν να το ζωγραφίσουν...
Ένα σπίτι όχι στο χαρτί, αλλά στην καρδιά και στη μνήμη. Ένα σπίτι για πάντα δικό τους, Ένα σπίτι να γυρνούν σε αυτό ό,τι και να συμβαίνει έξω, ένα σπίτι να επιστρέφουν, ακόμα κι όταν όλα τα έχει πάρει η βροχή....Ένα καταφύγιο, που δεν είναι φτιαγμένο από μπετόν, αλλά από χρώματα και μυρωδιές, από θύμησες και τραγούδια, από γέλια και κεράσματα, από φίλους και παιχνίδια.
Ένα σπίτι που το έχουν στην ψυχή τους. Και το θυμούνται απ' 'εξω κι ανακατωτά, και που κάθε στιγμή μπορούν να το φτιάξουν από την αρχή...Ένα σπίτι που καμιά θύελλα δεν μπορεί να το πάρει...

Πολύ ουσιαστικό ρόλο στο βιβλίο έχει ο διάλογος, ανάμεσα στα δύο παιδιά. Η ύπαρξη ενός αγαπημένου άλλου, που είναι εκεί να οδηγήσει το χέρι, την καρδιά, το μυαλό μέσα από γνώριμα μονοπάτια για να σε φέρει πίσω, να σου θυμίσει ότι ανήκεις, να σου πει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι όλα μπορούν να γίνουν ξανά...

Ένα ποιητικό βιβλίο με πολύ όμορφη εικονογράφηση, που μοιάζει να ρέει και που σου δίνει την αίσθηση ότι μπορείς να βουτήξεις τα δάχτυλα στη σελίδα, να ανακατέψεις τα χρώματα και να τα ζωγραφίσεις όλα με τον δικό σου τρόπο, ξανά από την αρχή...

Συγγραφέας: Χριστίνα Φραγκεσκάκη
Εικονογράφος:Μαρία Μπαχά
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Καθαρίστρια Χάος

Την αγάπησα από τις πρώτες σελίδες! Αυτή τη μικρή νοικοκυρά που με τάξη και επιμέλεια στοιβάζει
τις μέρες της τη μία πάνω στην άλλη και βάζει μπουγάδα στα αύριο να μην αφήσει πάνω τους ίχνος ανησυχίας. Εκείνο το μικρό κορίτσι που τακτοποιεί τους καλούς του τρόπους στη βιβλιοθήκη και πετάει στο καλάθι των απλύτων τα κακά λόγια. Εκείνη που κλείνει ερμητικά τα παντζούρια να μην μπει πολλή ανεμελιά μέσα και ξεθωριάσει το αυστηρό της πρόγραμμα. Την μικρή Έρση που κρύβει κάτω από το χαλί τα άγχη, και τις κακές της συνήθειες και που δεν προλαβαίνει ποτέ να αερίσει λιγάκι τα όνειρα της που μυρίζουν ναφθαλίνη πια.
Αγάπησα όμως και την καθαρίστρια Χάος! Που με τη μαγική της σκούπα έρχεται να ανατρέψει τα πάντα, να ανακατέψει τις αμφιβολίες με τους έρωτες, τα παιχνίδια με τις επιθυμίες, τις νέες ιδέες με τις ανασφάλειες, το φόβο με το αύριο, το τυχαίο με την ομορφιά... Εκείνη που πιάνει την τακτοποιημένη ζωή τη ¨Ερσης και την ανατρέπει και με την ανατροπή φτιάχνει αρμονία.
Εκείνη την υπέροχη ξένη που έρχεται όταν πιο πολύ τη χρειάζεσαι -κι ας μην το ξέρεις- και σου ανοίγει το παράθυρο του μυαλού σε μια νέα πραγματικότητα..."κι ενώ είναι όλα άνω κάτω για πρώτη φορά όλα μοιάζουν στη θέση τους".
Πόσο όμορφη η γραφή της Κατερίνας Κρις! Πόσο ουσιαστικά πράγματα μπορεί να πει με τα πιο απλά λόγια...Με πόσο χρώμα να ντύσει το τυχαίο, το απρόοπτο, το μοιραίο...Πόση γλύκα να σταλάξει στη στιγμή, στα όνειρα, στο παιχνίδι...Πόση αναμελιά να φορέσει στο αύριο, στο καινούριο, στην προσπάθεια, στην αποτυχία...Πόσα χαμόγελα να γεννήσει στις παιδικές και όχι μόνο ψυχές.
Το βιβλίο της Κατερίνας Κρις, φτιάχτηκε για να διαβαστεί και να χαριστεί. Να διαβαστεί την Έρση που κρύβουμε μέσα μας και να χαριστεί σε κάθε Έρση που γνωρίζουμε. Φτιάχτηκε για να μας προετοιμάσει για την καθαρίστρια Χάος, που αργά η γρήγορα θα βρει τον τρόπο να εισβάλει στις ζωές μας και να φτιάξει... μουσική...
"Δεν μπορείτε να βάλετε τάξη στο χάος. Η ίδια η ζωή είναι ένα όμορφο χάος. Είναι σαν να θέλετε να τακτοποιήσετε τις νότες μια μελωδίας, να βάλετε τις ντο με τις ντο, τις λα με τις λα...Εσάς σας φαίνονται ανακατεμένες, ενώ είναι ήδη τακτοποημένες!"

Ένα βιβλίο που θα σας συγκινήσει και που όπως λέει η ίδια η συγγραφέας "μ’ αρέσει να σκέφτομαι πως όταν θα τη διαβάσουν και τα παιδιά, ίσως νιώσουν κι αυτά λίγο πιο όμορφα για το μέρος που γεννήθηκαν. Θα σταματήσουν να τακτοποιούν τα χιλιάδες πρέπει και τις άπειρες κριτικές μέσα στο μυαλό τους και θα αφήσουν όλες τις μικρές ανασφάλειες της παιδικής τους ψυχής να ξεπηδήσουν εδώ κι εκεί για να δημιουργήσουν τα πιο υπέροχα και πρωτότυπα πράγματα."


Συγγραφέας - Εικονογράφος: Κατερίνα Κρις
Εκδόσεις: Πατάκη


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

¨Ενας δράκος...μα ποιος δράκος; (θεατρική παράσταση)

Η νέα παράσταση του θεάτρου Πόρτα, προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να απαντήσουν σε αυτό ακριβώς το ερώτημα. Η Ξένια Καλογεροπούλου και ο Θωμάς Μοσχόπουλος διασκευάζουν με μεγάλη επιτυχία το έργο του Ευγένιου Σβαρτς "Ο Δράκος". Μια διασκευή που επιτρέπει στα παιδιά να παρακολουθήσουν μια ιστορία που ακολουθεί τη φόρμα του κλασσικού παραμυθιού, δράκος, γενναίος ιππότης, αρχοντοπούλα, μα που σε καμιά περίπτωση δεν είναι εύκολη ή ακόμα περισσότερο προβλέψιμη.
Η ιστορία είναι γεμάτη μεταφορές, προσωποποιήσεις, ερωτηματικά, θαυμαστικά και πολλά αποσιωπητικά, κτλ κτλ που λέει και ο γάτος αφηγητής της ιστορίας μας.
Ένα παραβολικό παραμύθι για το δράκο της εξουσίας. Αυτό το τρομερό, ανθρωπόμορφο θηρίο που αποκτηνώνει πρώτα τον άνθρωπο που την φέρει και έπειτα και τους ανθρώπους κάτω από αυτόν. Ένα θηρίο που γεννά την αλαζονεία στον ηγέτη, και καλλιεργεί με επιμέλεια  την υποταγή, το βόλεμα, το ψέμα, την ανελευθερία, στις καρδιές των υπηκόων. Αυτό το τρομερό δράκο που αλλάζει δέρμα, αλλά δεν αλλάζει συνήθειες. Αλλάζει πρόσωπα, αλλά δεν αλλάζει ψυχή.
Ένας δράκος που του μοιάζουμε και μας μοιάζει. Ένας δράκος που μας αξίζει και του αξίζουμε. Ένας δράκος που επιλέγουμε και μας επιλέγει. "Καλύτερα να έχεις το δικό σου δράκο, παρά να σου κουβαληθούν τίποτα ξένοι", και "πάντα χρειάζεται ένας δράκος να σε προστατεύει από τους άλλους δράκους", λένε οι κάτοικοι της καστροπολιτείας, που εξαγοράζουν την επίπλαστη ηρεμία της καθηεμρινότητας τους, αδιαφορώντας ή καλύτερα έχοντας συνηθίσει να πληρώνουν φόρο αίματος.
Ένας δράκος που γεννήθηκε από τον πόλεμο, από την καταστροφή, και που κανείς δεν θυμάται πότε και πως βρέθηκε να εξουσιάζει την καστροπολιτεία. Κανείς δεν θυμάται και κανείς δεν θέλει να θυμάται...Όλοι σκύβουν το κεφάλι και κοιτούν η δουλειά τους. "Γιατί όταν είσαι βολεμένος στα ωραία σου και στα ζεστά σου, κρατάς το στόμα σου κλειστό."  Όλοι αυτό κάνουν...Μόνο τα παιδιά αναρωτιούνται ακόμα...μόνο εκείνα απορούν...μόνο εκείνα έχουν θάρρος να που αυτό που σκέπτονται...έστω κι αν οι μεγάλοι σπεύδουν να τους πουν να σωπάσουν, να χαμηλώσουν το κεφάλι, κτλ κτλ...
Η ιστορία παίζει με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο με τις έννοιες της μνήμης και της αλήθειας. Δεν έχει σημασία τι στ' αλήθεια συμβαίνει, αλλά τι μας λένε ότι γίνεται, πως οι αρμόδιοι κάθε εποχής ερμηνεύουν τα γεγονότα. Αυτό που νιώθεις στο πετσί σου είναι παρανόηση, αν ακούσεις προσεκτικά "τα νέα" θα διαπιστώσεις, ότι αυτό που ζεις δεν το ζεις το φαντάζεσαι. Και αυτό που θυμάσαι δεν έγινε όπως το θυμάσαι, αλλά όπως εξυπηρετεί την εξουσία, το δράκο, τον παλιό και τον νέο. "Εδώ έφτασα να πιστεύω ο ίδιος τα ψέμματα που λέω", παραδέχεται ο νέος κυβερνήτης της καστροπολειτίας...

Και ο τρυφερός, ο ονειροπόλος ιππότης Λανσελότος που σκότωσε το δράκο και παραλίγο να πεθάνει;  Θα επιστρέψει; Και πως θα επιστρέψει; Θα καταφέρει να διώξει μακριά το νέο δράκο, ή θα τον δει να γεννιέται μέσα του; Μπορεί το κυνήγι του δράκου να γεννήσει ένα νέο δράκο; Και μπορεί άραγε η αδηφάγα εξουσία να εξαγνιστεί βαφτιζόμενη στο όνομα της αγάπης της ελευθερίας, του καλού κτλ κτλ...
Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το σκηνοθετικό εύρημα με το πανί που καλύπτει την σκηνή και που δίνει τη δυνατότητα στους ήρωες να αναδύονται ή να καταδύονται μέσα σε αυτό κατά τη διάρκεια του έργου...να κρύβονται και να κρύβουν...να ξεπροβάλλουν δειλά ή να τολμούν να βγουν ολόκληροι στη σκηνή...να κρύβουν τα μέλη τους, όπως κρύβουν τις σκέψεις και συναισθήματα τους...να είναι μισοί άνθρωποι...αφού έχουν καταδικάσει το πνεύμα τους σε σιωπή...
Μέχρι το τέλος της παράστασης, που οι ηθοποιοί ζητούν από το κοινό τους να μαντέψει, να γράψει το τέλος αυτής της ιστορίας, πίστευα ότι τα μικρά παιδιά δεν θα ήταν σε θέση να καταλάβουν τα βαθύτερα νοήματα του έργου. Μέχρι που άκουσα μια φωνούλα μπροστά το μικρόφωνο να λέει: "όποιος γίνεται αρχηγός, γίνεται κακός". Τα παιδιά δεν σταματούν ποτέ να σε εκπλήσσουν! Σε κάθε περίπτωση, το χιούμορ του κειμένου, οι αστείες ατάκες, οι  φωτισμοί της σκηνής  σε συνδυασμό με τα πρωτότυπα κοστούμια, διεγείρουν τις αισθήσεις τους και κρατούν ακέραιο το ενδιαφέρον τους.

Γλυκιά έκπληξη στο διάλειμμα μας περίμεναν κεράσματα και γλυκά χαμόγελα από το Ζαχαροπλαστείο Φύσις.

Θέατρο Πόρτα
Μεσογείων 59, Αθήνα 11526
τ: 210-7711333, 210-7780518
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Διασκευή: Ξένια Καλογεροπούλου-Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτης Φλατσούσης
Βοηθοί Σκηνογράφου: Πολυάννα Βλατή, Γεωργία Τσίπουρα
Φωτογραφίες/Τρέηλερ: Πάτροκλος Σκαφίδας

Με τους: Σωκράτη Πατσίκα, Τιμόθεο Θάνο, Μιχάλη Μιχαλακίδη, Μάνο Γαλάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Παντελή Βασιλόπουλο, Ελένη Βλάχου, Τάσο Δημητρόπουλο

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Σάββατο 17.00
Κυριακή 11.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Κανονικό εισιτήριο 10 ευρώ
Ανέργων 8 ευρώ





Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ψηφιακή Βιβλιοθήκη «Πηνελόπη Δέλτα»

Αγαπητοί φίλοι του paidikavivlia.blogspot.gr γειά σας,

Ευχόμαστε Καλή Χρονιά και χρόνια πολλά με υγεία και χαρά!

Θέλουμε να σας ενημερώσουμε για την έναρξη λειτουργίας της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης «Πηνελόπη Δέλτα» http://www.taexeiola.gr/pinelopidelta/

Η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε προς τιμήν της Πηνελόπης Δέλτα και θα φιλοξενήσει σταδιακά όλα τα έργα της σπουδαίας Ελληνίδας συγγραφέως, μέσα από προσεγμένες ψηφιακές εκδόσεις βιβλίων, που θα μπορεί ο αναγνώστης να διαβάζει online, να κατεβάζει και να εκτυπώνει εντελώς ελεύθερα και νόμιμα. Επίσης θα προστεθούν κείμενα, εργασίες και βίντεο με αναλύσεις καθώς και βιογραφικά στοιχεία.

H Πηνελόπη Δέλτα (1874-1941) έγραψε κυρίως λογοτεχνία για παιδιά. Τα κείμενά της είναι γραμμένα σε απλή νεοελληνική γλώσσα, είναι κατανοητά και διδακτικά.

Για αρχή η βιβλιοθήκη φιλοξενεί τρία πολύ αγαπημένα βιβλία της συγγραφέως: «ΤΡΕΛΑΝΤΩΝΗΣ», «ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ» και «ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ».

Τα ψηφιακά βιβλία διατίθενται ελεύθερα προς κάθε χρήση. Το αντίτιμο για όσους το επιθυμούν είναι, στις δύσκολες εποχές που περνάμε, να βοηθούν τους γύρω τους με όποιον τρόπο μπορούν.

Σας ευχαριστούμε πολύ,
Βιβλιοθήκη «Πηνελόπη Δέλτα»