Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Είσαι ένα Θαύμα

"Ξέρω πως δεν μπορώ να αλλάξω το πρόσωπό μου.
Αλλά ίσως, ίσως... οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουν."

H R.J. Palacio διασκευάζει το  παιδικό μυθιστόρημα της Θαύμα, σε μια εκδοχή για παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας. Με σύντομο, δυνατό κείμενο και όμορφες εικόνες της ίδιας, η συγγραφέας κατορθώνει να μεταφέρει την ουσία του βιβλίου της μέσα σε λίγες σελίδες.

Ο Όγκι που είναι ένα συνηθισμένο παιδί με ασυνήθιστο πρόσωπο, περιγράφει το πως βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του, πως τον βλέπουν οι δικοί του άνθρωποι και τι βλέπουν σε εκείνον οι άνθρωποι γύρω του. Ο Ογκι ξέρει ότι λένε άσχημα πράγματα πίσω από την πλάτη του. Και όταν ο Όγκι  στεναχωριέται βάζει το κράνος του και δραπετεύει σε κόσμους που βρίσκει αποδοχή για αυτό που είναι και όχι για το πως φαίνεται. Και αλήθεια, κοιτώντας την καθημερινότητα από μακριά,  διαπιστώνουμε ότι οι διαφορές μας είναι μικρές, όσο κι αν μοιάζουν μεγάλες. Είναι η απόσταση που τις κοιτάς και κυρίως ο τρόπος που τις βλέπεις. Τι επιλέγεις να δεις. Στον Ογκι και στον καθένα, μπορείς να δεις το πρόβλημα, το λάθος, το παράταιρο, αλλά μπορείς να δεις και το θαύμα της ύπαρξης, το θαύμα της μοναδικότητας.

Η συγγραφέας καταφέρνει να φέρει τα μικρά παιδιά σε επαφή με τις έννοιες της διαφορετικότητας, της ανεκτικότητας και της καλοσύνης που δεν είναι λύπηση, ούτε εξαντλείται στα πλαίσια της φιλανθρωπίας, αλλά είναι στάση ζωής συνειδητή και καθημερινή.

Η ιστορία του Ογκι γίνεται για ακόμα μια φορά έμπνευση για όλους!

Συγγραφέας - Εικονογράφος: R.J. Palacio
Μετάφραση: Μαρίζα Ντεκάστρο
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Γράμμα στον μπαμπά και τη μαμά που καπνίζουν

Ένα παιδί. Ένα γράμμα. Ένα συγκινητικό γράμμα. Ειλικρινές, τρυφερό, άμεσο.
Ένα γράμμα που δεν μπορεί να αφήσει κανένα γονιό ασυγκίνητο. Και κανένα καπνιστή γονιό χωρίς τουλάχιστον προβληματισμό.
Το παιδί εξομολογείται τα συναισθήματά του σε αυτό το γράμμα. Τις σκέψεις και τους φόβους του γύρω από τη συνήθεια του καπνίσματος. Κυρίως όμως μέσα από τις γραμμές τους, το παιδί εκφράζει την επιθυμία του, να έχει δίπλα του γονείς γερούς, γονείς που θα του κρατούν το χέρι "και στο άλλο χέρι δεν θα κρατούν τίποτα", όπως χαρακτηριστικά λέει. Γονείς που θα μοιραστεί μαζί τους πολλές, μικρές στιγμές ευτυχίας.
Με συγκίνησε ιδιαίτερα το κομμάτι που μιλά για τα κοινά τους παιχνίδια, τον χρόνο που περνούν μαζί. Και πόσο μέσα από το παιχνίδι το μικρό παιδί, πήρε μαθήματα ζωής από τους γονείς του. Και πόση βαρύτητα έχει για εκείνο το παράδειγμα που του δίνουν.
Ας ακούσουμε τα παιδιά. Kαι ας κάνουμε μια επιλογή που θα μας χαρίσει την προοπτική ενός κοινού, όμορφου μέλλοντος.
Πολύ όμορφο και εικαστικά το βιβλίο, με εικονογράφηση που θυμίζει (σχισμένες) σελίδες από παιδικό τετράδιο και με γραμματοσειρά που μιμείται τον γραφικό χαρακτήρα μικρού παιδιού. 

Συγγραφέας: Δήμητρα Μπουσίου
Εικονογράφος: Μαριάννα Φραγκούλη

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Ένα χαμόγελο και...Γκλιν!

Μια πολύ φρέσκια ιστορία που διασκέδασα διαβάζοντας τη. Η κόρη μου που τυγχάνει στην πέμπτη δημοτικού, όπως και η πρωταγωνίστρια, τη λάτρεψε. Τόσες πολλές οι ομοιότητες με τα δικά της βιώματα στο σχολείο..."Μαμά, η συγγραφέας σίγουρα έχει έρθει στο σχολείο μας. Για εμάς μιλάει, αλλά με άλλα ονόματα" .
Η πρωταγωνίστρια η Πηνελόπη, είναι σίγουρα ένα ιδιαίτερο παιδί. Χαριτωμένη, σπιρτόζα, χειραφετημένη, έτοιμη να υπερασπιστεί όχι μόνο τον εαυτό της αλλά και όποιον - νομίζει - ότι το έχει ανάγκη. Με έντονη προσωπικότητα δεν διστάζει να τα βάλει με τον νταή του σχολείου, και να βρει τρόπους να υπερασπιστεί την παρέα της. Αισιόδοξη και πεισματάρα, θα παρασυρθεί σε ένα παιχνίδι εξουσίας, αλλά και θα μάθει από τα λάθη της. Θα γίνει έμπνευση για τους συμμαθητές της και θα καταφέρει να αντιμετωπίσει τις αλλαγές που φέρνει η ζωή με θετική διάθεση.

Μια ιστορία για την αξία της φιλίας, την ανάγκη των παιδιών για όραμα και προοπτική πέρα από τη συμαβατική γνώση του σχολείου. Η Πηνελόπη έχει στόχους. Ξεκάθαρους και πρακτικούς. Και φύτεψε τους στόχους της με τον ίδιο τρόπο που φύτεξε το παρτέρι της στο πίσω μέρος του σχολείου. Με φροντίδα και αγάπη. Μια ιστορία που αποδεικνύει το εκρηκτικό ταμπεραμέντο και την δυναμική που αποκτούν τα παιδιά, όταν εμπλακούν σε δραστηριότητες που αφορούν την καθημερινότητα τους, ακουμπούν τα συναισθήματα και τους φόβους τους, δίνουν ώθηση στη φαντασία, τα όνειρα και τις ελπίδες τους. 
Συγγραφέας: Μαρία Ρουσάκη
Εικονογράφος: Πωλίνα Παπανικολάου
Εκδόσεις: Ψυχογιός

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Είμαι σκέτο παιδί

Αγαπώ πολύ τον τρόπο που γράφει η Ιωάννα Μπαμπέτα, το χιούμορ της, τον τρόπο που κατορθώνει να προσεγγίσει τον κόσμο των παιδιών και να μεταφέρει κι εμάς εκεί.  Αγαπώ όμως πολύ και τα θέματα που διαλέγει να μας μιλήσει. Καθημερινά, απλά, από εκείνα που ίσως περνούν απαρατήρητα, μα δεν ξεφεύγουν από τις ευαίσθητες κεραίες μιας τόσο ταλαντούχας συγγραφέως και μάλιστα μαμάς!
Το νέο της βιβλίο έχει πρωταγωνιστή τον μικρό Νικόλα, ένα επτάχρονο αγόρι που μας διηγείται διάφορα μικρά, αστεία, περιστατικά από την καθημερινή του ζωή που....τον μπερδεύουν
Και αλήθεια, πόσες φορές δεν έχουμε φέρει και τα παιδιά μας στην θέση το μικρού Νικόλα; Ή πόσες φορές δεν έχουμε βρεθεί στη θέση των γονιών του; Εξηγούμε.
Πόσες φορές δεν έχουμε κάνει τα παιδιά μας να αισθάνονται "μεγάλα παιδιά" και πόσες άλλες δεν τους φερόμαστε σαν να είναι μωρά. Και με πόσο ουσιαστικό τρόπο το συνειδητοποιούμε, διαβάζοντας την ιστορία της Ιωάννας. Νομίζω ότι το βιβλίο της γράφτηκε για εμάς τους γονείς. Εμάς, που από τη μια βιαζόμαστε να μεγαλώσουν και απ' την άλλη διστάζουμε να τα αφήσουμε να φύγουν από την αγκαλιά μας.
Τα αντιφατικά συναισθήματα που  προκαλεί στα παιδιά αυτή η στάση, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό τους, η αμφιβολία και διστακτικότητα που καλλιεργείται, σίγουρα δεν βοηθούν την αυτοεκτίμηση τους.

"Είμαι σκέτο παιδί" θα αναφωνήσει ο μικρός Νικόλας και θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Με μολύβι και χαρτί, με χιούμορ και αφέλεια, θα γράψει όλα όσα συνθέτουν την παιδική του ηλικία, όλα όσα μπορεί και δεν μπορεί να κάνει, όλα τα γλυκά πείσματα και τις μικρές απροσεξίες, τα κατορθώματα και τις χαρές που γεμίζουν τη ζωή ενός παιδιού.

Και καλά θα κάνουμε εμείς οι μεγάλοι να τον ακούσουμε!

Συγγραφέας: Ιωάννα Μπαμπέτα
Εικονογράφηση: Λίλα Καλογερή
Εκδόσεις: Πατάκη

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Αν ήμουν βιβλίο

Μια εξομολόγηση. Μια βαθιά ματιά στην ψυχή ενός βιβλίου. 
Ποιος μιλά, μας είναι άγνωστο. Η αντρική φιγούρα που υπάρχει σε αρκετές από τις σελίδες του βιβλίου, εξυπηρετεί περισσότερο την εικονογράφηση και λίγότερο την αφήγηση καθ΄αυτή.
Το υποκείμενο του "ήμουν", μπορεί να είναι οτιδήποτε. Οποιοσδήποτε. Οποιοσδήποτε και οτιδήποτε ονειρεύεται να ήταν ή να γίνει βιβλίο. Ας φανταστούμε ένα δέντρο να μιλάει, μια σελίδα χαρτί, ένα χαρτόκουτο που πάει για ανακύκλωση ή ένα βιβλιοθηκάριο, ένα παιδί, έναν δάσκαλο, έναν συγγραφέα...οποιονδήποτε αγαπά το βιβλίο!
Ο φανταστικός λοιπόν αφηγητής, μας μιλά για το βιβλίο. Για τη θέση του, για το που θα ήθελε να ανήκει, για τα μυστικά που μοιράζεται με εκείνους που σκύβουν μέσα του, για την εγγενή ανάγκη του να μοιραστεί. Για τις περιπέτειες και τους φανταστικούς κόσμους που κρύβει, για τα ταξίδια και τις ονειροπολήσεις που γεννά. Για τη συντροφικότητα και την εμπιστοσύνη που τρέφει, για το παρόν και το μέλλον που ανοίγεται μπροστά του. Για ό,τι μένει ίδιο μέσα στο χρόνο και για το χρόνο που τα αλλάζει όλα. Για την μαγεία και τη μουσική που φτιάχνει, για την ποίηση και τη φαντασία που καλλιεργεί, για την ελευθερία που επιδιώκει και την προκατάληψη που πολεμά . Για τους φόβους που το βασανίζουν και τα όνειρα που του δίνουν ορμή. Για τη δύναμή του τελικά να αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων. 
Όποιος αγαπά τα βιβλία, σίγουρα θα λατρέψει και αυτό. Ένα καταπληκτικό, κατά κάποιο τρόπο, διαδραστικό βιβλίο, αφού η συγγραφή του δεν τελειώνει στις συγκεκριμένες σελίδες. Κάθε ένας, κάθε αναγνώστης μπορεί να προσθέσει τη δική του "ευχή", τη δική του επιθυμία, να μας δείξει τον τρόπο που εκείνος ζει το βιβλίο, να μας διηγηθεί την προσωπική του περιπέτεια ανάγνωσης. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο, ένα εξαιρετικό εργαλείο καλλιέργειας της φιλαναγνωσίας μέσα στην τάξη, αλλά και στο σπίτι.
Συγγραφέας: Jose Jorge Letria
Εικονογράφος:Andre Letria
Μετάφραση: Ελένη Δουκάκη
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο



Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Ένα κίτρινο φύλλο

"Ένα δέντρο το φθινόπωρο, σου δείχνει ότι είναι καλό να αφήνεις να φύγει, ό,τι έχει έρθει η στιγμή να αποχωριστείς", διάβασα κάπου. Και αυτή ακριβώς τη σκέψη έκανα, όταν διάβασα το βιβλίο "Ενα κίτρινο φύλλο".
Μέσα από ένα πολύ λιτό κείμενο, με εξίσου λιτή και πρωτότυπη εικονογράφηση, οι πρωτοεμφανιζόμενοι Μιχάλης Μουλάκης στη συγγραφή και Φίλιππος Φωτιάδης στην εικονογράφηση, καταφέρνουν να διηγηθούν μια ποιητική και φιλοσοφική ιστορία: την ιστορία της ίδιας της ζωής στην πορεία ενός φύλλου από το κλαδί στο έδαφος.
Η ιστορία ξεκινά με μια πτώση. Με την πτώση ενός κίτρινου φύλλου. Και είναι μια πτώση που δεν προξενεί κανένα φόβο στο φύλλο. Αντίθετα, μοιάζει να το απελευθερώνει και να του χαρίζει μια νέα οπτική για τη ζωή του πάνω στο δέντρο. Κατά τη διάρκεια της πτώσης, το φύλλο θα συναντήσει κάποιους από τους άλλους ενοίκους του δέντρου στο οποίο μεγάλωσε. Για κάποιους έχει υπάρξει ξεχωριστό, για κάποιους δεν ήταν παρά ένα ακόμα φύλλο μέσα στα τόσα. Κάποιοι ήταν ξεχωριστοί για το φύλλο, κάποιο πέρασαν από δίπλα του αδιάφορα. Οι σημαντικοί άλλοι και οι άλλοι λοιπόν... η συνύπαρξη μας πάνω στο δέντρο της ζωής...
Το φύλλο θα συνεχίσει την πτωτική του πορεία, αναγνωρίζοντας την συμβολή του κορμού – τροφού στη ζωή του. Εκείνος το έθρεψε, εκείνος το βοήθησε να μεγαλώσει, εκείνος πάντα το στήριζε...Έρχεται για το φύλλο η σημαντική στιγμή της αποδοχής, της κατανόησης της σημαντικότητας της ρίζας, προέκταση της οποίας είναι ο κορμός.
Και μετά η κουφάλα...η μεγάλη μαύρη τρύπα που για πρώτη φορά αντικρίζει και που μέσα της χάνεται το φως του ήλιου...χάνεται η ζωή...ο φόβος για το άγνωστο, η σκιά του θανάτου,,,
Και τελικά η προσγείωση στο έδαφος...το συναπάντημα με τα άλλα μαραμένα φύλλα...
Και τώρα, αναρωτήθηκε το κίτρινο φύλλο...Τι θα γίνει;...
"Θα γίνουμε χώμα, θα μας πάρει ο αέρας, θα γίνουμε δέντρα, θα γίνουμε φύλλα"...είπαν τα άλλα φύλλα.
Ο συγγραφέας κατορθώνει να μιλήσει στα παιδιά για τον κύκλο της ζωής, για την απώλεια που δεν είναι πάντα και κατά ανάγκη τραγική, μα μπορεί να σημάνει το ελπιδοφόρο ξεκίνημα για κάτι νέο, κάτι διαφορετικό, όπως ακριβώς συμβαίνει στη φύση. 
Είναι όμορφο να μεγαλώνεις. Είναι ευτυχία να ολοκληρώνεις τον κύκλο της ζωή σου πάνω σε ένα δέντρο που αγάπησες και αγαπήθηκες. Είναι τελικά ευλογία να αξιωθείς το ταξίδι...ολόκληρο...
Συγγραφέας: Μιχάλης Μουλάκης 
Εικονογράφος: Φίλιππος Φωτιάδης



Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Το Σχολείο πάει σχολείο

Τελικά η αγωνία για την πρώτη μέρα στο σχολείο, δεν είναι κάτι που βασανίζει μόνο τους μαθητές.
Στην πολύ όμορφη ιστορία του Adam Rex, το σχολείο, προσωποποιείται και φανερώνει στον αναγνώστη τις δικές του αγωνίες, τους φόβους του για την πρώτη του συνάντηση με τα παιδιά.
Είναι ένα καινούριο σχολείο. Θα μπορούσε να είναι ένας καινούριος μαθητής, ή ένας καινούριος δάσκαλος. Οι αγωνίες τους είναι κοινές: θα με συμπαθήσουν, θα θελήσουν να κάνουν παρέα μαζί μου, θα μου φέρονται με σεβασμό, θα κερδίσω την εμπιστοσύνη τους, θα γίνουμε μια όμορφη ομάδα...
Το σχολείο που περνά τις πρώτες του μέρες, παρέα με την επιστάτη, με τον φροντιστή του, αντικρίζει με ανασφάλεια την άφιξη των μικρών μαθητών, όπως ένα παιδί που αποχωρίζεται για πρώτη φορά τους δικούς του φροντιστές, τους γονείς και νιώθει αμηχανία στην πρώτη του επαφή με τη μεγάλη οικογένεια του σχολείου.
Το σχολείο, σαν άλλο παιδί, θα περάσει όλα τα στάδια της εξοικείωσης: θα βιώσει τον καχυποψία, το φόβο, την εχθρότητα κάποτε, για να περάσει σταδιακά σε πιο θετικές μορφές επικοινωνίας: στην χαλάρωση, την αποδοχή, το χιούμορ, το παιχνίδι και τελικά την ενσωμάτωση στη νέα πραγματικότητα.
Η ιστορία αναδεικνύει με πολύ εύστοχο τρόπο την αμοιβαιότητα, ως πρώτιστη συνθήκη στο χτίσιμο νέων σχέσεων και φυσικά βοηθά πολύ τα παιδιά να αναγνωρίσουν τα δικά τους συναισθήματα και συμπεριφορά, όπως αυτά αντικατοπτρίζονται στα συναισθήματα του σχολείου.
Είναι μεγάλη τύχη να είσαι σχολείο, θα πει ο επιστάτης στο σχολικό κτίριο.

Είναι μεγάλη τύχη (να μπορείς) να είσαι μαθητής, θα μπορούσαμε να ακούσουμε εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο να μας λένε! 
Συγγραφέας: Rex Adam
Εικονογράφος: Robinson Christian
Απόδοση: Αντώνης Παπαθεοδούλου


Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν θέλω να πάω σχολείο!

Μια νέα σειρά βιβλίων από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, που το στήσιμο και η εικονογράφησή της θυμίζει κόμικ, κάτι που την κάνει ιδιαίτερα ελκυστική στα παιδιά.

Την τελευταία μέρα των διακοπών, μια μέρα πριν τα σχολεία ανοίξουν, οι ήρωες της σειράς, οι πέντε φίλοι, μαζεύονται για ένα αποχαιρετιστήριο πικ νικ.
Ο μόνος που λείπει είναι ο Σαμ. Γιατί ο Σαμ έχει πονόκοιλο. Ο Σαμ έχει πονόκοιλο από το άγχος της επανόδου στο σχολείο. Σκέφτεται όλα αυτά που τον φοβίζουν και τον γεμίζουν άγχος: το πρωινό ξύπνημα, τα λάθη στην ορθογραφία, την αυστηρή δασκάλα, τους νταήδες, τον αρακά στο μεσημεριανό...Οι φίλοι του όμως θα καταφέρουν να του αλλάξουν διάθεση και όλοι μαζί θα σκεφτούν όλα όσα κάνουν όμορφο το να πηγαίνεις στο σχολείο: να συναντάς του φίλους σου, να μαθαίνεις νέα συναρπαστικά πράγματα, να τρως γλυκά στα γενέθλια των συμμαθητών σου, να τραγουδάς, να ζωγραφίζεις, να ανακαλύπτεις νέες χώρες στο μάθημα της γεωγραφίας, να χορεύεις στην καλοκαιρινή γιορτή και τόοοοσα άλλα!
Τα παιδιά μάλιστα θα έχουν την καταπληκτική ιδέα να φτιάξουν κάρτες χαράς και να τις έχουν μαζί τους κάθε φορά που αισθάνονται αγχωμένα!!!
Στο παράρτημα του βιβλίου οι μικροί αναγνώστες θα βρουν οδηγίες και ιδέες να κάνουν το ίδιο με τους δικούς τους φίλους ή τους συμμαθητές τους μέσα στην τάξη.
Και πράγματι δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να αρχίσει η σχολική χρονιά από το παιχνίδι "Ζωγράφισε τι σε κάνει χαρούμενο στο σχολείο!"


Σειρά: Οδός των φίλων
Συγγραφέας: Sylvaine Jaoui
Εικονογράφος: Annelore Parot
Μετάφραση: Κων/να Αρμενιάκου
Εκδόσεις: Μεταίχμιο




Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Απόδραση από τη βιβλιοθήκη του κυρίου Λιμοντσέλο

Eνα βιβλίο ύμνος στον κόσμο των βιβλιοθηκών και της λογοτεχνίας. Μια ιστορία που συνδυάζει με εξαιρετικό τρόπο την περιπέτεια με τη γνώση, την βιβλιοφιλία με το μυστήριο, και την ευρηματικότητα με το χιούμορ. Ένα βιβλίο αφιερωμένο από τον συγγραφέα “σε όλους τους βιβλιοθηκάριους που μας βοηθούν να βρούμε ό,τι ψάχνουμε”.
Μια ομάδα δώδεκα δωδεκάχρονων παιδιών θα έχει την ευκαιρία να επισκεφτεί πρώτη την νέα βιβλιοθήκη της πόλης τους. Η βιβλιοθήκη έχει μείνει κλειστή για ανακαίνιση τα τελευταία 12 χρόνια, κάτι που σημαίνει ότι τα δωδεκάχρονα παιδιά δεν έχουν ιδέα πόσα μπορεί να μάθεις, να δεις, να εξερευνήσεις και να γνωρίζεις μέσα σε μια βιβλιοθήκη. Αυτό ίσως να μην ακούγεται ιδιαίτερα συναρπαστικό, όταν όμως κατασκευαστής αυτής της βιβλιοθήκης είναι ο κύριος Λιμοντσέλο, ο διασημότερος και πιο εκκεντρικός κατασκευαστής επιτραπέζιων παιχνιδιών στον κόσμο, τότε τα πράγματα αλλάζουν και η πραγματικότητα δίνει την θέση της στην πιο τρελή φαντασία. Η βιβλιοθήκη μετατρέπεται σε ένα τεράστιο ταμπλό, όπου οι παίχτες σαν ζωντανά πιόνια, θα κινηθούν μέσα στην ιστορία της λογοτεχνίας, θα ανακαλύψουν μοναδικούς συσχετισμούς ανάμεσα σε κλασσικά έργα, θα συνομιλήσουν με θρύλους των γραμμάτων, θα συνδυάσουν τα διαβάσματα και τις εμπειρίες τους για να ανακαλύψουν εν τέλει πόσο συναρπαστική μπορεί να είναι η γνώση.

Τα δώδεκα παιδιά βέβαια δεν είχαν ιδέα τι τα περιμένει περνώντας τις πύλες της βιβλιοθήκης. Αναλαμβάνοντας όμως το παιχνίδι  να ανακαλύψουν την μυστική έξοδο της βιβλιοθήκης, θα βρεθούν αντιμέτωπα με ένα σωρό προκλήσεις. Θα ανακαλύψουν ένα κόσμο γνώσης και περιπέτειας κρυμμένο στα βιβλία. Θα ανακαλύψουν πτυχές του εαυτού τους που δεν ήξεραν. Κάποιοι θα βρουν τον τρόπο να συνεργαστούν, κάποιοι όχι. Για κάποιους το ταξίδι θα είναι σύντομο για άλλους θα φτάσει στο τέλος. 
Μα όλοι θα καταλάβουν πως “ γνώση που δεν μοιράζεται μένει άγωνστη”. Αυτό ίσως είναι και το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου. Να καταλάβουν οι μικροί αναγνώστες ότι η γνώση δεν είναι κάτι στατικό, άχαρο και ανιαρό. Η γνώση είναι μια περιπέτεια, ένα όμορφο ταξίδι και περνάει καλύτερα εκείνος που τη μοιράζεται με άλλους. Μέσα στο παιχνίδι, καθένας από τους παίχτες, έχει τα δικά του δυνατά σημεία. Κανείς όμως μόνος δεν θα ήταν ικανός να φέρει σε πέρας την αποστολή. Ο συνδυασμός των γνώσεων, των ιδιαίτερων ικανοτήτων και δεξιοτήτων των παικτών, θα φέρει τελικά τη λύση του μυστηρίου.

Και πάνω από όλα, οι παίχτες θα μάθουν ότι η συνεργασία και η ομαδικότητα απαιτούν ευγένεια και αλτρουισμό.  "Να είστε ευγενικοί μεταξύ σας και με τα βιβλία". Αυτός ήταν και ο πρώτος κανόνας που έθεσε στο παιχνίδι ο Κος Λιμοντσέλο.  Κάτι που μας κάνει να σκεφτούμε ότι η σχέση μας με τα βιβλία, είναι μια σχέση ζωντανή που καθρεφτίζει τον τρόπο που σχετιζόμαστε γενικότερα.
Ένα υπέροχο βιβλίο για βιβλιόφιλους κάθε ηλικίας! 

Συγγραφέας: Κρις Γκραμπενστάιν
Μετάφραση: Δέσποινα Δρακάκη   
Εκδόσεις: Μεταίχμιο



Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Αν θέλεις να δεις φάλαινα

"Αν θέλεις να δεις φάλαινα
χρειάζεσαι πρώτα ένα παράθυρο
και μια μεγάλη θάλασσα..."

Κι έτσι όμορφα και ποιητικά ξεκινάει η ιστορία του αγοριού που ήθελε να δει μια φάλαινα.
Και κάπως έτσι ένα ακόμα βιβλίο προστέθηκε στην λίστα με τα πιο αγαπημένα μας...

Η προσήλωση στο στόχο, η αναγκαιότητα και η γοητεία της αναμονής, οι πειρασμοί, οι αντιπερισπασμοί, τα μεγάλα και μικρά όχι που πρέπει να πεις αν θέλεις να δεις φάλαινα, όλα περνούν μέσα από τις θαυμάσιες εικόνες της Erin Stead, τις τόσο τρυφερές και εύθραστες...
Ο μικρός πρωταγωνιστής της ιστορίας δεν μιλά, μα συμμετέχει στο παιχνίδι των λέξεων και των εικόνων του βιβλίου, παρατηρεί, περιεργάζεται, διστάζει, καμμιά φορά ξεχνιέται, ονειρεύεται, και μαθαίνει να περιμένει...και να περιμένει...
Η γραφή σε δεύτερο πρόσωπο, μοιάζει να απευθύνεται στον κάθε αναγνώστη ξεχωριστά και να τον καλεί σε ένα ταξίδι στα πιο μεγάλα και κρυφά όνειρά του, σε αυτά που ίσως εγκατέλειψε, ή ξέχασε στην πορεία της ζωής και του χρόνου...Σαν μια εσωτερική πυξίδα που τον καλεί να βρει και πάλι τον πιο αληθινό προορισμό του...
Μέσα σε ένα κόσμο που βιάζεται, που σπρώχνει, που ξεχνά, που αναζητά τα εύκολα, η ιστορία της Julie Foglian είναι ένας ύμνος στην τέχνη της παρατήρησης και την αρετή της υπομονής.
Ενα πραγματικά υπέροχο βιβλίο!

Συγγραφέας: Julie Fogliano
Εικονογράφος: Erin Stead
Απόδοση: Θεόφιλος Μπαχτσεβάνης
Εκδόσεις: Νεφέλη

Aξίζει να διαβάστει και η παρουσίαση της Πολυξένης Πέσχου στον Αναγνώστη

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Φαρφανέλα

Αυτό, που πάντα κάτι λείπει για να είμαστε ευτυχισμένοι; Που αν το είχαμε θα ήταν όλα διαφορετικά και φυσικά πολύ καλύτερα; Αυτό, που αγνοούμε τα μικρά, υπέροχα θαύματα που συμβαίνουν γύρω μας, γιατί αυτό το κάτι που λείπει, όσο μικρό κι αν είναι, τείνει να γεμίζει το μυαλό μας με την απουσία του; Αυτό λοιπόν συμβαίνει και στη Φαρφανέλα. Που τα έχει όλα, εκτός από ένα μικρό ροζ τσιμπιδάκι...κι όσο γκρινιάζει και στεναχωριέται για αυτό, τόσο χειροτερεύουν τα πράγματα...όλο και περισσότερα πράγματα χάνει...τόσο περισσότερους λόγους βρίσκει να στεναχωριέται...Και είναι η γκρίνια κι η αχαριστία της τόση, που ο μπαμπάς της, ο γλυκός της ο μπαμπάς, τη διώχνει από τη Χώρα που Όλο Χορεύουν. Τη διώχνει για να βρει τον εαυτό της και να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητες της.

Το βιβλίο των Βλάχου Ελένη  & Δαλαμάγκα Κωνσταντίνου, είναι μια υπέροχη περιπλάνηση στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Ένα ταξίδι στις επιθυμίες. Σε όλα τα ουσιαστικά και ανούσια που συνθέτουν τη ζωή ενός ανθρώπου. Ένα ταξίδι στην ιεράρχηση των επιθυμιών, των προσδοκιών μας από τον εαυτό μας και τους άλλους.

Μια κλιμακωτή ιστορία, που μου θύμισε πολύ την ιστορία με το βάζο που πρέπει να γεμίσεις με τις πέτρες, τα χαλίκια και τελικά την άμμο. Και που αν αρχίσεις από την άμμο θα αφήσεις έξω όλα τα υπέροχα, σημαντικά δώρα της ζωής, αυτά που τείνουμε να θεωρούμε αυτονόητα, αλλά δεν είναι, και θα γεμίζεις την καρδιά σου με μικρές ασήμαντες έγνοιες ή μικρές χαριτωμένες λεπτομέρειες, που όμως δεν κρίνουν την πληρότητα μιας ζωής.

Η Φραφανέλα θα γυρίσει το βάζο της ζωής της ανάποδα, θα κοιτάξει ξανά τον εαυτό της και τον κόσμο στα μάτια, και θα επαναπροσδιορίσει της προτεραιότητες, θα μετρήσει από την αρχή τις ευλογίες της. Και ως δια μαγείας, η ευγνωμοσύνη για τα μικρά και αυτονόητα θα φέρει μεγαλύτερη πληρότητα στη ζωή της, θα της χαρίσει ακόμα και αυτό το μικρό ροζ τσιμπιδάκι που έγινε από την αρχή η αφορμή της δυστυχίας της. Γιατί τα πράγματα δεν τα βλέπουμε όπως είναι, αλλά όπως εμείς είμαστε. Και η ευτυχία είναι επιλογή. Η ευγνωμοσύνη είναι επιλογή. Η αγάπη είναι επιλογή. Κι αν αφήσεις δρόμο στη χαρά, η χαρά θα σε βρει. Γιατί εσύ θα είσαι ικανός να την ανακαλύψεις γύρω σου και μέσα σου.

Συγγραφέας : Βλάχου Ελένη Κ., Δαλαμάγκας Κωνσταντίνος Ν.
Εικονογράφος : Γαλή Σοφία
Εκδόσεις: Πατάκη

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Λόγια δηλητήριο

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα, ένα ψυχολογικό θρίλερ, που δεν σε αφήνει να το αφήσεις.
Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από την Μπάρμπαρα Μολίνα, ένα δεκαεννιάχρονο πια κορίτσι που περνά τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής του, στο υπόγειο που την κρατά φυλακισμένη ο απαγωγέας της.
Αποκομμένη από τον κόσμο, η Μπάρμπαρα έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον απαγωγέα και βιαστή της. Τον μισεί, τον φοβάται, τον χρειάζεται. Εκείνος έχει καταφέρει να την υποτάξει με μια σειρά ψυχολογικών εκβιασμών και με την απειλή της πείνας. Έχει καταφέρει να την κάνει να πιστέψει ότι είναι κακιά, έκφυλη, και ότι κανείς πια δεν νοιάζεται για εκείνη.
Η Μπάρμπαρα ξέρει ότι η οικογένεια της έχει χάσει κάθε ελπίδα να τη βρει και ότι τη θεωρούν νεκρή.
Ταυτόχρονα, πέρα από την εξομολόγηση, τον εσωτερικό μονόλογο της Μπάρμπαρα, παρακολουθούμε και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Την μητέρα της Νούρια που μετά την εξαφάνιση της κόρης της, ζει μια ζωή σαν ζωντανή νεκρή, παραιτημένη από κάθε χαρά και ελπίδα για το μέλλον, τα δίδυμα αδέλφια της που μεγαλώνουν μέσα σε μια εύθραυστη σιωπή, τον πατέρα της Πέπε, που έχει αναλάβει τα ηνία της οικογένειας και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να κινητοποιήσει τους πάντες με σκοπό να βρεθεί η κόρη του, την καλύτερη της φίλη Εύα, με την οποία απομακρύνθηκαν λίγο πριν την εξαφάνιση της, και τον υπαστυνόμο Λαθάνο, που έχει αναλάβει τις έρευνες όλα αυτά τα χρόνια την εξεύρεσή της και που διανύει την τελευταία του μέρα στη δουλεία πριν βγει στη σύνταξη.

Ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα της Μπάρμπαρα στην Εύα, από το τηλέφωνο που ο απαγωγέας ξέχασε στο υπόγειο, είναι η αρχή του τέλους για την αποκάλυψη του δράστη. Η Μπάρμπαρα δεν καταφέρνει παρά να πει μόνο μερικές λέξεις στη φίλης της πριν το σήμα από το κινητό τηλέφωνο χαθεί. Θα είναι όμως αρκετές για να δώσουν μια νέα τροπή στην ιστορία. Μέσα από μια καλά μελετημένη κορύφωση της δράσης, και ενώ παρακολουθούμε το κουβάρι της ιστορίας των χρόνων που προηγήθηκαν της απαγωγής να ξετυλίγεται, μαθαίνουμε λεπτομέρειες για τη ζωή της Μπάρμπαρα και της οικογένειας της, του σχολείου και των φίλων της και συνειδητοποιούμε πως τα λόγια που δεν λέγονται, οι πράξεις που παρερμηνεύονται, τα κλειστά μάτια μπροστά το αυτονόητο, μπορούν να οδηγήσουν ένα νέα άνθρωπο στον αποκλεισμό, στην αίσθηση απομόνωσης και τελικά να τον καταντήσουν υποχείριο ενός βαθιά αρρωστημένου και χειριστικού ανθρώπου.
Κι όταν τελικά τα κομμάτια αυτού του ιδιότυπου παζλ που τελικά συνθέτει την ζωή της Μπάρμπαρα, σιγά σιγά ενώνονται ο αναγνώστης μένει εμβρόντητος με την εξέλιξη της ιστορίας και την αποκάλυψη του δράστη. Και ξαφνικά όλα φωτίζονται. Όλα αποκτούν νόημα.

Δεν είναι μόνο η δράση και η κορύφωση της ιστορίας αυτό που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Είναι ο τρόπος που η συγγραφέας χτίζει το ψυχολογικό προφίλ των πρωταγωνιστών της. Πως καταφέρνει να αποτυπώσει τις σχέσεις, τις μεταπτώσεις, τους φόβους, την αγωνία των προσώπων, και ιδιαίτερα τη σχέση της Μπάρμπαρα με τον απαγωγέα της, που μέχρι και την τελευταία στιγμή καταφέρνει να την χειρίζεται, να την ξεγελά, να την γεμίζει ελπίδες...Με χαρακτηριστικό τρόπο η συγγραφέας στηλιτεύει την κοινωνική αδιαφορία, την εθελοτυφλία μπροστά σε ότι το μυαλό αρνείται να αποδεχτεί, την διαστροφή που μπορεί να φορά το πιο ευυπόληπτο προσωπείο και την αδυναμία των ανθρώπων να δουν πίσω και πέρα από αυτό. Και  τελικά την αδιαμφισβήτητη ανάγκη των νέων ανθρώπων να στηρίζονται και να μπορούν να εμπιστευτούν την οικογένειά τους. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι χαρακτηριστικό της ιστορίας, καθώς όλοι μέσα σε αυτή με κάποιο τρόπο και για διαφορετικό λόγο, κρατούν τα μάτια τους κλειστά απέναντι στην παραδοχή της αλήθειας και των στοιχείων που οδηγούν στο δράστη.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο για την απομόνωση,την σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση.

To βιβλίο τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Ισπανίας και άλλα σημαντικά βραβεία.

Συγγραφέας: Μάιτε Καράνθα
Εκδόσεις: Κέδρος
Σειρά: Big Bang Books

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Φεύγει. Έρχεται.

Μια απλή ματιά σε μια, συνηθισμένη πια, ιστορία μετανάστευσης.
Έτσι μας περιγράφει την ιστορία του Μάνου και της Άννα Κοντολέοντος, το οπισθόφυλλο του βιβλίου. Δεν είναι όμως μια απλή ματιά. Είναι μια βαθιά ματιά, σε κάτι που είναι πολύ περισσότερα από μια συνηθισμένη ιστορία μετανάστευσης.
Αυτό που είναι απλό, είναι η γλώσσα. Απλή και περιεκτική. Απλή και φορτισμένη. Μικρές, κοφτές προτάσεις, που σεργιανίζουν ανυπόμονες μέσα στο μυαλό των πρωταγωνιστών και κάποτε εκφράζονται κιόλας.
Δυο παράλληλες ιστορίες που συνθέτουν μια ιστορία αγάπης. Αγάπης βαθιάς. Οικογενειακής. Αγάπης κομμένης στα δυο που μετρά τις μέρες για να ξανασμίξει. Δυο πόλοι που ποθούν να ενωθούν ξανά.
Εννέα πρόσωπα, τρεις οικογένειες, που τις χωρίζει ο χάρτης και τις ενώνει η αγάπη. Πολλές οι αντιθέσεις: βορράς και νότος, ήλιος και βροχή, θλίψη και χαμόγελα. Κοινή η ανυπομονησία, η προσμονή, το νοιάξιμο...Με το μυαλό στο βορρά εκείνοι που έμειναν στο νότο, με τη σκέψη στο νότο εκείνοι που έφυγαν για το βορρά. Οι σκέψεις περιστέρια ταξιδεύουν στο χάρτη, εισβάλουν στα όνειρα και καθορίζουν τις μέρες...τις μέρες μέχρι το σμίξιμο.

Εξαιρετική η εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου, καταφέρνει να ταιριάξει πολύ εύστοχα, τον τίτλο του βιβλίου με το εξώφυλλό του, και να αποτυπώσει με τη γλώσσα του χρώματος τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Άνθρωποι σε συνεχή κίνηση, άνθρωποι ντυμένοι ζεστά, ή ανάλαφρα, παράθυρα βροχερά και μπαλκόνια που λούζονται στον ήλιο, μυρωδιές και χρώματα συνθέτουν το "διπολικό" σκηνικό του βιβλίου. Και οι καρδιές πυξίδες, να μας βοηθούν να βρίσκουμε και να επιστρέφουμε πάντα εκεί που υπάρχει αγάπη. Ο μικρός πρωταγωνιστής της ιστορίας, θα φύγει από το Βορρά μόνος, να επισκεφτεί την οικογένεια του στο Νότο. Μα η μισή του οικογένεια θα μείνει πίσω, στο Βορρά...Κι αυτό είναι ένα μικρό αγκάθι που εμένα με πόνεσε στην ιστορία... Μα μήπως η αλήθεια δεν πονάει; Δεν πονούν όλες αυτές οι ηθελημένες ή αθέλητες ιστορίες μετανάστευσης τους πρωταγωνιστές τους; Πονούν οι άνθρωποι που τους χωρίζει ο χάρτης. Από όποια μεριά του χάρτη κι αν κοιτάξεις...

Συγγραφείς: Άννα Κοντολέων - Μάνος Κοντολέων
Εικονογράφηση Φωτεινή Τίκκου
Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο





Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Το βρήκα! Η μεγάλη εφεύρεση.

Είναι γεγονός πως όποιος ψάχνει, βρίσκει. Είναι αλήθεια όμως και το ότι καμιά φορά όποιος ψάχνει...χάνει!
Η νέα θαυμάσια ιστορία του Θοδωρή Παπαϊωάννου παίζει όμορφα με την έννοια του χρόνου. Του χρόνου που πέρνα, εκείνων που χάνονται μαζί του και όσων έχει αξία να μείνουν. Μιλά για εκείνα που βρίσκουμε στην πορεία της ζωής και εκείνα που χάνουμε. Εκείνα που είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε και εκείνα που πασχίζουμε να κρατήσουμε. Εκείνα που ξεχνάμε και όσα μας ξεχνούν. Για τις προτεραιότητες που βάζουμε, για όσα κρίνουμε σημαντικά και όσα θεωρούμε ασήμαντα.
Η ιστορία φλερτάρει με την έννοια του πρόσκαιρου, του χρηστικού και του μόνιμου. Πρωταγωνιστής, ο όχι τόσο διάσημος ακόμα, εφευρέτης Μάξιμος Φλου. Κλεισμένος στο εργαστήριο του, πασχίζει να ανακαλύψει την μηχανή που βρίσκει όλα τα χαμένα. Βυσθισμένος στον κόσμο του, τον γεμάτο γρανάζια, ελατήρια και βίδες, με μόνη ζωντανή συντροφιά το σκύλο του,το Μέρφι, αυτά που χάνει, είναι περισσότερο από απλά καθημερινά αντικείμενα. Είναι παρέες, είναι έρωτες, είναι αγαπημένες ασχολίες, είναι κομμάτια της ίδιας του της ζωής.  Σε μια αναλαμπή της σκέψης του, ο Μάξιμος θα φωνάξει " το βρήκα"! 'Οχι γιατί βρήκε την μηχανή που βρίσκει τα πάντα, αλλά γιατί κατάλαβε τι έχει χάσει ο ίδιος μέσα στην πορεία του χρόνου, και αποφασίζει να αλλάξει πορεία! Ο Μάξιμος Φλού θα αφήσει τον κόσμο των εφευρέσεων και θα βγει να ανακαλύψει τον γεμάτο θαύματα αληθινό κόσμο! Γιατί ποτέ δεν είναι αργά να πάρεις τη ζωή...αλλιώς! Γιατί τελικά ο Μάξιμος Φλου, "το βρήκε", το νόημα της ζωής! 

Συγγραφέας: Θοδωρής Παπαϊωάννου
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Βοήθεια, αχινός!

Λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι, μπορούμε να ζήσουμε μαζί κάτω από τον καυτό ήλιο. Πλάσματα της στεριάς και πλάσματα της θάλασσας. Μπορούμε να μοιραστούμε τη θάλασσα και την ακτή, με σεβασμό και... λίγη προσοχή! H νέα ιστορία της Ιωάννας Μπαμπέτα είναι μια τρυφερή ιστορία για την ανάγκη και την ομορφιά της συνύπαρξης. Είναι μια ιστορία για το σεβασμό στη φύση και τα πλάσματά της. Είναι μια ιστορία που καλλιεργεί την ενσυναίσθηση στα παιδιά και τα βάζει στα παπούτσια, εν προκειμένω στα....αγκάθια του άλλου.
Το ατύχημα της μικρής Αλίκης, να πατήσει έναν αχινό, θα σταθεί αφορμή να παρακολουθήσουμε όχι μόνο τις δικές της αντιδράσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω της, αλλά και να μπούμε στην καρδιά του μικρού αχινού, που άθελά του, απολαμβάνοντας απλά το φυσικό του περιβάλλον, έγινε αφορμή να πονέσει η Αλίκη. Μα κι εκείνη άθελά της, έγινε αιτία να πονέσει ο μικρός αχινός, να χάσει μερικά αγκάθια και να ανησυχήσει τη μαμά του. Ο κόσμος των ανθρώπων, αντιπαραβάλλεται με εκείνο των θαλάσσιων πλασμάτων και για να πούμε την αλήθεια τελικά δεν διαφέρει και πολύ.
Υπάρχει και στους δύο,ο πόνος, ο φόβος, η ανησυχία, η αγάπη, η φροντίδα...
Η Αλίκη θα πλησιάσει το μικρό αχινό με συμπάθεια, θα έρθει στη θέση του, και μόνη της θα πάρει την απόφαση να τον επιστρέψει στο φυσικό του περιβάλλον. Καθόλου θυμός, καμιά αίσθηση εκδίκησης, για τον πόνο που της προκάλεσε. Γιατί καταλαβαίνει ότι δεν φταίει. " Συγνώμη που σε πόνεσα", λέει η Αλίκη στο μικρό αχινό. " Θα σε ξαναβάλω στη θάλασσα να πας στη μαμά σου. Άλλωστε εγώ μπήκα στο σπίτι σου, πρόσθεσε."
Και με αυτή τη μαγική φράση, θα επιστρέψει καθένας εκεί που ανήκει!
Να κοιτάτε πάντα και ψηλά, είπε σε όλους την άλλη μέρα ο μικρός αχινός ...Να κοιτάτε πάντα και χαμηλά, είπε σε όλους το επόμενο πρωί η Αλίκη.

Κι έτσι θα ζήσουμε καλά μαζί! 

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Κάνε το Θαύμα!

“ Μήπως πρέπει να βάλουμε ένα καινούριο κανόνα στη ζωή μας...να προσπαθούμε πάντα να είμαστε λίγο πιο καλοί απ' όσο είναι απολύτως αναγκαίο; (….) Moυ αρέσει πολύ αυτή η φράση, αυτή η αντίληψη, επειδή μου υπενθυμίζει πως σαν ανθρώπινα όντα δε διαθέτουμε μόνο τη δυνατότητα να είμαστε καλοί, αλλά και την ελευθερία να επιλέξουμε πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε”.
Η φράση αυτή συνοψίζει για μένα όλη την ουσία του βιβλίου της R.J Palacio " Θαύμα". Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο θα καταλάβει τι εννοώ. Το πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε, με τον εαυτό μας και τους άλλους είναι η προσωπική πρόκληση του κάθε ανθρώπου, νέου ή μεγαλύτερου. Μια πρόκληση καθημερινή.  Μια πρόκληση στον αντίποδα της (κάθε είδους)Μπλε Φάλαινας. Μια πρόκληση της πραγματικής ζωής. Μια πρόκληση μεγάλη και όμορφη.
Γιατί το καλό δεν είναι βαρετό, όπως προσπαθούν να μας πείσουν ότι συμβαίνει. Το να επιλέγεις συνειδητά το καλό είναι  δύσκολο, το να επιλέγεις συνειδητά το πόσο καλός θέλεις να είσαι απαιτεί θάρρος και τόλμη, σε γεμίζει όμως χαρά, αισιοδοξία και έχει απείρως μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή τη δική μας και των άλλων από το κακό. Κι αν ίσως το κακό κάνει θόρυβο, το καλό είναι η φύση μας.
Ας φτιάξουμε το δικό μας "παιχνίδι" , το δικό μας "challenge", λοιπόν.  Ας μοιραστούμε με εκείνους που αγαπάμε, με την οικογένεια, τους συμμαθητές, τους φίλους, τους δασκάλους, τους γείτονες, πράξεις καλοσύνης, λέξεις κατανόησης, συναισθήματα τρυφερά, μουσικές και εικόνες που κι αν δεν αλλάξουν, σίγουρα θα ομορφύνουν τις ζωές μας και θα φτιάξουν μια μεγάλη αλυσίδα αγάπης. Κι ας το κάνουμε με συνέπεια. Όχι γιατί κάποιος το επιβάλλει, ή μας βαθμολογεί, ή μας απειλεί, αλλά γιατί ελεύθερα το επιλέγουμε.
Να κάνουμε μικρά, προσωπικά, καθημερινά, Θαύματα!

* Αφορμή για αυτή την ανάρτηση είναι η κουβέντα που γίνεται για το Θαύμα εν όψει της μεταφοράς του στη μεγάλη οθόνη και από την άλλη, η επίσης μεγάλη συζήτηση σχετικά με την Μπλε Φάλαινα. Και τα δυο αποτελούν μια πρόκληση. Το Θαύμα είναι η πρόκληση να ξεπεράσεις τον εαυτό σου με ένα τρόπο θετικό, που σε οδηγεί να ανακαλύψεις το αληθινό σου πρόσωπο μέσα από τη φιλία, τη στήριξη της οικογένειας και την κατανόηση, ενώ η Μπλε Φάλαινα σαν μια πρόκληση να ξεπεράσεις τον εαυτό σου με ένα τρόπο αρνητικό, που σε οδηγεί στην απώλεια της χαράς που είναι η ζωή, η συντροφικότητα και η αγάπη. Ας μην αφήνουμε το κακό να κάνει τόσο θόρυβο. Υπάρχει διέξοδος, πάντα υπάρχει!

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων.

«Όλα μπορούν να συμβούν κάτω από ένα μεγάλο και παράφορο Ουρανό, γιατί είναι φτιαγμένος ίσα   ίσα για να σκεπάζει ένα μεγάλο και παράφορο κόσμο.» Αυτή η φράση θα μπορούσε να είναι μια πολύ σύντομη, αλλά απολύτως περιεκτική περίληψη αυτού του υπέροχου βιβλίου.
"Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων", είναι ένα παραμύθι για μεγάλους. Ένα βιβλίο απίστευτα τρυφερό, γλυκά μελαγχολικό και πολύ αληθινό, παρά το «αλλόκοτο» της πλοκής του.
Πρωταγωνιστής ο μικρός Αστρής. Ένα άστρο, που πάνω στα super γρήγορα πατίνια του, κυνηγάει κομήτες,  ονειρεύεται να κάνει το δικό του μεγάλο ταξίδι στη Γη, και να δει από κοντά τη θάλασσα. Ένα αστεράκι διαφορετικό από τα άλλα που αναρωτιέται: "Για πες μου λοιπόν μαμά, ποιανού είναι η θάλασσα; Ψάξε εσύ που μ' αγαπάς, ψάξε στα κουτιά με τα ζωγραφιστά τετράδια και βρες γιατί γίνονται όλα άλλ' αντ’ άλλων, γιατί φεύγουν οι φίλοι μου και μετά τίποτα, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση, για πες μου λοιπόν εσύ που ξέρεις και πάντα όλα τα ‘ξερες. Είμαι αρκετός για να μ' αγαπήσουν κάποτε και 'μένα ως την άκρη του ουρανού;"
 Και όλα αυτά μέσα σε ένα ουράνιο σκηνικό με συμπρωταγωνιστές, τον ερωτευμένο Ουρανό, την μελαγχολική Σελήνη, τον χοντρομπαλά Ήλιο, τον σοφό μα παραιτημένο Χειμέριο, φίλο και πνευματικό δάσκαλο του Αστρή  και χιλιάδες μικρά και μεγάλα Άστρα, που συνομιλούν, αγαπούν, σκέφτονται, πονάνε, χαίρονται και αν καμιά φορά χύσουν το γάλα τους κατά λάθος, γεμίζουν τον ουρανό με άσπρους λεκέδες, που εμείς στη Γη τους λέμε σύννεφα.
Ένας ουράνιος κόσμος σε διαρκή, μυστική συνομιλία με τον δικό μας στη Γη, δυο κόσμοι διαφορετικοί, που τους ενώνει ένας ανεκπλήρωτος έρωτας: αυτός του Ουρανού για τη Γη.
Αμέτρητα τα αστέρια που έστειλε ο Ουρανός στη Γη κουβαλώντας ένα κομμάτι απ’ την καρδία του, ένα και μοναδικό το μήνυμα που έστειλε η Γη στον Ουρανό, αυτό που έγινε η αιτία να ξετυλιχτεί το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων: να χάσει η Γη τα χρώματά της, οι άνθρωποι να πάψουν να ονειρεύονται, οι ποιητές να μην μπορούν να γράψουν και οι παραμυθάδες να γίνουν ναυτικοί ή ψαράδες…
Τη ροή της ιστορίας «διακόπτουν» παρενθετικά, σκέψεις, προσωπικές εξομολογήσεις μάλλον, των πρωταγωνιστών του…Τα πιο όμορφα κομμάτια του βιβλίου. Και σίγουρα μια από τις πιο τρυφερές, ερωτικές επιστολές που έχω διαβάσει ποτέ…  Το τελευταίο μήνυμα το Ουρανού προς τη Γη, πριν παραδοθεί στην αιώνια σιωπή του: «...Αόρατα τα χέρια μου και περνάς και περνώντας ανθίζεις - ολόλευκο ανθάκι γιασεμιού, που του γυρίζω απ' την ανάποδη το μίσχο να ρουφήξω μέλι, όπως μου μάθαιναν παλιά οι φίλοι μου στη γειτονιά παίζοντας μήλα κι «αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα. Μέρα ή νύχτα;» Ονειρεύομαι τη μέρα σου, πώς ξυπνάς κι άραγε πού και λέω, αν η νύχτα σου με περιείχε, θα μ' έβρισκε ο ήλιος ξάγρυπνο, γιατί δε θα το μπορούσα να σε βλέπω να μαζεύεις τα μαλλιά σου πρωί - κι αλήθεια ποιος θα το μπορούσε να σου λέει μιαν ήσυχη «καλημέρα» και να παρακολουθεί τα μάτια σου ν' ανοίγουν, αυτά τα μάτια που, αν δεν ήταν μάτια, θα ήταν δύο παγίδες κυνηγού, να πέφτουν μέσα τα πουλιά και η καρδιά μου…πώς να φαίνεται άραγε στους άλλους ένας ερωτευμένος, πώς να μοιάζει κάποιος που βλέπει μόνο το περίγραμμα σου, όπως σχηματίζεται από κάθε σκιά άλλου, πώς να δείχνει κάποιος που ακούει καλά το «ρο» όπως το προφέρεις, αγγίζοντας τα σύμφωνα και τα στρογγυλά φωνήεντα των χειλιών σου..»
Ένα εξαίσιο βιβλίο!

Συγγραφέας: Μυρτώ Κοντοβά
Εκδόσεις: Λιβάνη


Κωνσταντινούπολη 1453

Στο τελευταίο βιβλίο της συγγραφέως και βιβλιοκριτικού Μαρίζας Ντεκάστρο, παρακολουθούμε τους τελευταίους δυο δραματικούς μήνες, με αποκορύφωμα την τελευταία εβδομάδα, πριν την άλωση της Πόλης στις 29 Μαΐου του 1453.
Σε ένα χρονικό με στοιχεία μυθιστορίας, η συγγραφέας ανασυνθέτει την ατμόσφαιρα, που επικρατούσε τόσο μέσα στην Πόλη όσο και έξω από αυτή. Οι πολεμικές προετοιμασίες, οι αγωνιώδεις προσπάθειες των πολιορκημένων να κρατήσουν την Πόλη τους, η άνιση μάχη με τον εχθρό, οι ραδιουργίες, η προδοσία, τα θεϊκά σημάδια, η ανδρεία, η αιματηρή εισβολή, συνθέτουν αυτό το χρονικό που διανθίζεται από διαλόγους, που έστω κι αν δεν ειπώθηκαν ακριβώς όπως παρουσιάζονται, βοηθούν τον αναγνώστη να νιώσει την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα των ημερών. Όπως η ίδια η συγγραφέας εξηγεί “για να γράψεις ένα βιβλίο για ένα ιστορικό γεγονός χρειάζεται διάβασμα και ψάξιμο και σύνθεση των πληροφοριών που θα βρεις σε πολλές διαφορετικές πηγές”. Η σύνθεση λοιπόν των ιστορικών πληροφοριών και της φαντασίας της συγγραφέως ως προς την παρουσίαση και την κλιμάκωση των γεγονότων και των συναισθημάτων που απορρέουν από αυτή, δημιούργησε το εν λόγω έργω, που με πολύ γλαφυρό τρόπο μεταφέρει τον αναγνώστη μέσα στα τείχη της πολιορκημένης Πόλης.

Το βιβλίο συμπληρώνουν χρήσιμες πληροφορίες για την εποχή που εξελίσσονται τα γεγονότα, και που αναφέρονται στα πρόσωπα που υπήρξαν πολύτιμοι μάρτυρες των τελευταίων ημερών της Πόλης. Επίσης παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές των ημερών, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και Μωάμεθ Β, καθώς και  στρατιωτικές πληροφορίες, ένα πολύ χρήσιμο ναυτικό γλωσσάρι, και σχετική με τα γεγονότα βιβλιογραφία.

Συγγραφέας: Μαρίζα Ντεκάστρο
Εικονογράφηση: Σταμάτης Μπονάτσος
Εκδόσεις: Κέδρος

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Θαύμα! Οι καρχαρίες χορεύουν...


Στο νέο του βιβλίο ο Πάνος Χριστοδούλου φτιάχνει μια απίστευτα αστεία ιστορία, για να μιλήσει για πολύ σοβαρά θέματα. Και τα καταφέρνει. Διαλέγει δύο δημοφιλής ασχολίες ανάμεσα στα παιδιά, όπως είναι το ποδόσφαιρο και το μπαλέτο, και καταφέρνει να κερδίσει το ενδιαφέρον, την προσοχή και την καρδιά τους. Το βιβλίο το διάβασα εγώ στα παιδιά και πραγματικά γελάσαμε πολύ. Κάθε φορά που ένα κεφάλαιο έφτανε στο τέλος του, παρακαλούσαν για ένα ακόμα. Και δεν τα αδικώ!
Η ιστορία εκτυλίσσεται στο χωριό Βρομαγουλιάνα. Ένα χωριό που δεν έχει τίποτα αξιοσημείωτο πέρα από μια πελώρια εκκλησία, όπου συμβαίνουν διάφορα περίεργα, που ο παπα-Τίμος Λαμάγιος, ονομάζει «θαύματα». .Και ένα τεράστιο γήπεδο ποδοσφαίρου, στο οποίο συχνάζουν κυρίως πρόβατα, λίγοι φίλαθλοι και μαζί μια περίεργη ποδοσφαιρική ομάδα, οι Καρχαρίες.
Γιατί περίεργη; Πρώτα πρώτα, δεν είναι ομάδα. Προς απογοήτευση του χασάπη-προέδρου των Καρχαριών, Κου Μπαλτά, κανένας παίκτης δεν συνεργάζεται με τον άλλο. Επιπλέον, ο ένας επιθετικός της ομάδας νομίζει ότι είναι... σκύλος και ο άλλος δεν ξέρει ποδόσφαιρο, αλλά κρίκετ. Οι υπόλοιποι παίκτες είναι βοσκοί και αγρότες, δεν ξέρουν ούτε κρίκετ! Η κατάσταση γίνεται χειρότερη όταν ο προπονητής της ομάδας, παραιτείται και αναλαμβάνει την αντίπαλη ομάδα. Οι δε παίχτες, δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι τη νέα τους προπονήτρια, τη Ρεβέκκα Πιρουέτα, επειδή είναι γυναίκα και μπαλαρίνα. Επίσης, δεν συμπαθούν ούτε το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας, τον χορευτή Μίμη Ανδροπρεπή, γνωστό τους από τα μαθητικά τους χρόνια, γιατί τον θεωρούν πολύ περίεργο και διαφορετικό, ενώ παρόμοια συναισθήματα για την Πιρουέτα και τον Μίμη έχουν όλοι στα Βρομαγούλιανα. Μπορεί όμως μια μπαλαρίνα και ένας χορευτής να αλλάξουν μυαλά σε μια ομάδα και ένα ολόκληρο χωριό; Μπορεί μια ποδοσφαιρική ομάδα να κερδίσει το πρωτάθλημα χορεύοντας, ταγκό, σάλσα και brake dance?
Ανάμεσα λοιπόν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, Αγίες Οδοντοβουρτσοκρατούσες, (α)φυσικές καταστροφές, θαύματα (αν)αμφιβόλου προελεύσεως, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, διαδηλώσεις και κλασσική μουσική, ο συγγραφέας μιλά με μεγάλη σοβαρότητα για τον ρατσισμό και για τον εκφοβισμό κάθε είδους, για την ανάγκη αποδοχής της διαφορετικότητας,  για την αφελή ευπιστία κάποιων και την εκμετάλλευσή της από κάποιους άλλους, αλλά και για τα οφέλη του ομαδικού πνεύματος και την αξία της ισότητας.

Συγγραφέας: Πάνος Χριστοδούλου
Εκδόσεις: Κέδρος

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

To καλοκαίρι που μεγάλωσα.

Το νέο μυθιστόρημα της Κύπριας συγγραφέως Άντρη Αντωνίου, εντάσσεται στη σειρά Big Bang books των εκδόσεων Κέδρος. Πρόκειτα για σύγχρονα μυθιστορήματα που απευθύνονται σε νεαρούς αναγνώστες και τροφοδοτούν το ενδιαφέρον και τους προβληματισμούς τους γύρω από θέματα που τους απασχολούν.

Σύγχρονο και σκληρό το θέμα που πραγματεύεται η συγγραφέας στο συγκεκριμένο βιβλίο.
Και μπορεί ντα πρόσωπα να είναι φανταστικά όμως οι σκηνές που περιγράφονται αποτελούν δυστυχώς την καθημερινή πραγματικότητα πολλών οικογενειών. Η συγγραφέας καταπιάνεται με το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας. Θύματα, μια μητέρα και δεκατετράχρονη κόρη της, που ζουν και αναπνέουν υπό το βάρος της βίας που ασκεί πάνω τους ο πατέρας της οικογένειας. Βία, λεκτική, συναισθηματική, σωματική. Βία που τσακίζει τα σώματα και τις ψυχές τους. Η Άννα στο κατώφλι της ενήλικης ζωής της, βλέπει τη μητέρα της να υποφέρει και ταυτόχρονα να αρνείται να δώσει λύση στο μαρτύριο της. Βλέπει τη μητέρα της να ελπίζει ότι ο πατέρας θα αλλάξει. Τη βλέπει να πιστεύει τις υποσχέσεις του μετά από κάθε βίαιο ξέσπασμα.
Ο φόβος, οι ενοχές, ο θυμός είναι οι μόνιμοι σύντροφοι του κοριτσιού που αδυνατεί να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει, γιατί ο πατέρας δυνάστης είναι εκεί να της τα τσακίσει κάθε φορά.
Εντυπωσιακή είναι η περιγραφή όχι μόνο των συναισθημάτων της νεαρής έφηβης, αλλά και των μεταπτώσεων της συμπεριφοράς του πατέρα της. Ο άψογος και ατσαλάκωτος στις κοινωνικές του επαφές πατέρας, αρκείται σε μια ελάχιστη, τις περισσότερες φορές ανύπαρκτη αφορμή για να μεταμορφωθεί σε ένα άντρα γεμάτο θυμό, ζήλια, και μίσος.
Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πως κατάφερνε πάντα να ακροβατεί με τόση ευκολία ανάμεσα σε δυο διαμετρικά αντίθετες καταστάσεις; Να μεταμορφώνει την απόλυτη λιακάδα σε σύννεφο, τα λόγια αγάπης σε βρισιές, τις αγκαλιές σε ξύλο; Πώς έκανε πάντοτε τα πυροτεχνήματα να καταλήγουν σε πυρομαχικά; “ αναρωτιέται η Άννα...
Οι συγγραφέας αφήνει να φανεί το δυσλειτουργικό περιβάλλον στο οποίο και οι δυο γονείς της Άννας μεγάλωσαν, την βία, την έλλειψη αγάπης και κατανόησης που βίωσαν και που μετέτρεψαν τον ένα της γονιό σε θύτη και τον άλλο σε θύμα. Παράλληλα όμως φέρνει τους πρωταγωνιστές της και κατά συνέπεια τον αναγνώστη, μπροστά στις προσωπικές του ευθύνες και τον καλεί να αναλάβει δράση. 
Η Άννα θα ανεχτεί, θα υπομείνει, θα προσπαθήσει, θα ελπίσει, θα κινδυνεύσει, μέχρι τελικά να συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει σωτηρία άλλη στην κατάσταση που βιώνουν από το να ζητήσει βοήθεια. Η συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο της σε όσους νιώθουν εγκλωβισμένοι. Και απλώνει το χέρι δείχνοντας τη διέξοδο που πάντα υπάρχει. Πάντα. Αρκεί να βρούμε το κουράγιο να βαδίσουμε προς τα εκεί. Αρκεί η αγάπη για τη ζωή να γίνει μεγαλύτερη από το φόβο και τον πόνο. Η Άννα θα βρει αυτό το θάρρος και θα αλλάξει τις ζωές τους. Για να μπορέσει να ζήσει όμορφα, απλά, με γαλήνη. Για να μπορέσει να είναι ο εαυτός της χωρίς ο φόβος να σκοτεινιάζει τα όνειρά της. Για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της και να χτίσει ένα μέλλον προς το οποίο θα μπορεί να βαδίσει με σιγουριά. Κι μακάρι η ιστορία της να βρει ευήκοα ώτα και να γίνει αφορμή και άλλα παιδιά, κι άλλες γυναίκες, να βρουν το θάρρος να μιλήσουν και να λυτρωθούν από τον εφιάλτη της οικογενειακής βίας. 

Συγγραφέας: Άντρη Αντωνίου
Εκδόσεις: Κέδρος

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Oι λέξεις που πονάνε

" Κάποιο άνθρωποι δεν πιστεύουν πως ακόμα και μια λέξη μόνο μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά.
Κάνουν λάθος. Εντάξει, μερικές λέξεις έχουν ανάγκη να βρίσκονται μαζί με άλλες λέξεις για να βγάλουν νόημα (...) Όμως μερικές λέξεις δεν έχουν ανάγκη από άλλες. Τα λένε όλα, μα όλα, από μόνες τους. Και αυτό εγώ το ξέρω πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον"

Κάπως έτσι μας συστήνεται η Ελίζ. Ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, στην πρώτη της χρονιά στο γυμνάσιο.
Η Ελίζ, πάσχει από Λεξιφάνεια, μια σπάνια πάθηση που κάνει τους χαρακτηρισμούς που τις δίνουν οι άλλοι να εμφανίζονται πάνω στο δέρμα της. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε μια σπάνια επίσης εξέλιξη της νόσου, τώρα εμφανίζει στο δέρμα της και τους χαρακτηρισμούς που η ίδια σκέφτεται για τον εαυτό της. Τα καλά λόγια δεν την πονάνε, τα άσχημα όμως την πονάνε και της προκαλούν τρομακτική φαγούρα. Η ζωή της δεν έχει υπάρξει εύκολη. Δεν είναι εύκολο να προσπαθείς να περάσεις απαρατήρητη για να μην προκαλέσεις τα άσχημα λόγια των άλλων. Πως όμως να κρυφτεί από τον εαυτό της;  Πως να σταματήσει να σκέφτεται αρνητικά για εκείνον; Πως να πάψει να νιώθει ΑΞΙΟΘΡΗΝΗΤΗ;
Τα πράγματα θα αλλάξουν όταν θα λάβει ένα περίεργο μήνυμα σε ένα μπλε χαρτάκι. Ένα μήνυμα από κάποιον άγνωστο, που ξέρει τι περνάει και θέλει να τη βοηθήσει να γίνει ομαδάρχισσα στην μεγάλη εκδρομή του σχολείου. Η Ελίζ που ποτέ δεν είχε σκεφτεί ότι θα είχε τα προσόντα για κάτι τέτοιο, δέχεται την πρόκληση και ταυτόχρονα αρχίζει να ψάχνει τον μυστήριο συντάκτη του μηνύματος. Θα ακολουθήσουν και άλλα σημειώματα, που κάθε φορά θα δίνουν στην Ελίζ ώθηση να προχωρήσει. Μέσα από την προσπάθεια να πετύχει τον στόχο της, η ΕΛίζ θα βρει νέους φίλους, θα χάσει κάποιους άλλους, μα κυρίως θα μάθει να αποδέχεται τον εαυτό της, να τον εκτιμά και να τον αγαπά με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Και με τη σπάνια νόσο του. Το τέλος της διαδρομής της πρώτης της χρονιάς στο γυμνάσιο θα βρει την Ελίζ πιο δυνατή, όμορφη, δημιουργική και αξιοθαύμαστη. "Ξαφνικά, όλα μου φάνηκαν τόσο προφανή: τα μυστηριώδη μηνύματα, η θέση της Ομαδάρχισσας - όλα τέλεια ήταν, αλλά δεν με μεταμόρφωναν μαγικά στο κορίτσι της φωτογραφίας με τα καλά λόγια να στροβιλίζονται γύρω από το κεφάλι της. Αυτή ήταν το άτομο που ήμουν κι από πριν. Όλα τα άλλα με είχαν απλώς βοηθήσει να το προσέξω".
Ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα για τον σχολικό εκφοβισμό, την έλλειψη αυτοεκτίμησης στους εφήβους, την αποδοχή της διαφορετικότητας από τους άλλους και από τον ίδιο μας τον εαυτό, την αλήθεια που χάνουμε προσπαθώντας να αρέσουμε και την ισορροπία που βρίσκουμε όταν αποδεχτούμε την ιδιαιτερότητα μας, τα λόγια που πονάνε κι ας μην φαίνεται αυτο, για τις σκέψεις που πονάνε,
Mια ιστορία για τις λέξεις που αφήνουν σημάδια. Κι αν δεν είναι ορατά, όπως στην περίπτωση της Ελίζζ, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Γιατί οι λέξεις δεν είναι μια σειρά από γράμματα στη σειρά. Είναι γενεσιουργοί χαράς, πόνου, απογοήτευσης, ευτυχίας. Οι λέξεις δίνουν φτερά ή τα τσακίζουν.  "Δεν υπάρχει καλό και κακό, υπάρχουν μόνο σκέψεις", όπως έχει πει και ο Σαίξπηρ.
Τι γίνεται όμως όταν τις σκέψεις μας τις καθορίζει η ματιά των άλλων επάνω μας. Τι γίνεται όταν η ματιά πάνω στον εαυτό μας καθορίζεται από μια κοινωνικά αποδεκτή "κανονικότητα". Αυτά και άλλα δύσκολα ερωτήματα έρχεται να απαντήσει η ιστορία της Ελίζ και να μας βοηθήσει να καταλάβουμε, ότι πολλές φορές δεν  χρειάζεται να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας για να βρούμε τη χαρά, αλλά ο τρόπος που αντικρίζουμε τον κόσμο.

Συγγραφέας: Cooper Abby
Mετάφραση: Χαρά Γιαννοπούλου
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Ζογκ

Αυτό το παραμύθι έχει όλα “συστατικά” για να χαρακτηριστεί κλασσικό! Έχει δράκους, έχει
πριγκίπισσα, έχει και ιππότη. Κι όμως, είναι ένα ανατρεπτικό παραμύθι, που πάει κόντρα στα στερεότυπα, που θέλουν τον δράκο να είναι κακός, τον ιππότη να σώζει την πριγκίπισσα από τα νύχια του και τελικά να την παντρεύεται. Βέβαια όλοι στο τέλος έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα!

Το βιβλίο των Julia Donaldson και Axel Scheffler, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2010. Πολύ πριν δηλαδή το “κίνημα” I don't  want to be a princess γίνει δημοφιλές στα social media.
Στην ιστορία των δυο διάσημων δημιουργών, ο Ζογκ, που δίνει και το όνομα του στο βιβλίο, είναι ένα μικρό δρακάκι που εκπαιδεύεται να γίνει ένας σωστός δράκος: να πετάει, να βρυχάται δυνατά, να βγάζει φλόγες από το στόμα, να απαγάγει πριγκίπισσες και φυσικά να μάχεται με ιππότες.
Ο Ζογκ είναι ένας μικρός αξιαγάπητος δράκος, πολύ γλυκός και πολύ αδέξιος για να φέρει σε πέρας τις αποστολές του. Για καλή του τύχη στα παθήματα του θα βρει παραστάτη ένα μικρό κορίτσι που είναι κάθε φορά στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή για να τον φροντίσει. Όπως θα αποκαλυφθεί όμως, το κορίτσι δεν είναι ένα απλό κορίτσι. Είναι η πριγκίπισσα Μαλαματένια, που τριγυρνάει incognito στο δάσος και βοηθάει όσους τη χρειάζονται. Όμως ο ιππότης Σεζένια θέλει να την σώσει από τη δρακοπαρέα και δεν διστάζει να τα βάλει με τον Ζογκ, γιατί έτσι κάνουν οι σωστοί ιππότες. 
Η Μαλαματένια όμως θα παρέμβει και θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. 
Ποιος του ζήτησε να τη σώσει και ποιος του είπε ότι θέλει να γίνει νύφη; Η Μαλαματένια ονειρεύεται να γίνει γιατρός και ο Σεζένια με ανακούφιση της απαντά ότι κι εκείνος προτιμά το στηθοσκόπιο από την περικεφαλαία. Έτσι δεν ζητά το χέρι της, αλλά την άδεια να γίνει βοηθός της! Κι ο Ζογκ δεν τα βάζει με τον ιππότη, αλλά τους βάζει και τους δυο στην πλάτη του και γίνονται οι ιπτάμενοι γιατροί!

Κι έτσι όμορφα, φυσικά χωρίς φαμφάρες και περιττά λόγια, οι τρεις πρωταγωνιστές ακολουθούν το όνειρό τους, συνεργάζονται και γίνονται όχι αυτό που οι προσδοκίες των άλλων προστάζουν, αλλά αυτό που οι καρδιές τους ποθούν!
Εξαιρετική η μετάφραση του Φιλίππου Μανδηλαρά. Καταφέρνει να κρατά τον ρυθμό και να αποδίδει το χιούμορ του κειμένου.

Συγγραφέας: Julia Donaldson
Εικονογράφος: Axel Scheffler



Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Ιζαντόρα Ντακ

Ένα υπέροχο βιβλίο εμπνευσμένο από την ιστορία της μεγάλης χορεύτριας Ιζαντόρα Ντάνκαν.
Ένα βιβλίο για το χορό, για τα όνειρα που οδηγούν στο πεπρωμένο μας, για τις δυσκολίες και την ανάγκη να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.
Η Ιζαντόρα είναι μια όμορφη μπλε πάπια που γεννιέται και μεγαλώνει στη λίμνη των κύκνων. Και αντίθετα με το γνωστό παραμύθι το κύκνου, η Ιζαντόρα είναι πάπια και θα παραμείνει πάπια μέσα σε μια γειτονία κύκνων. Φαντάζει τόσο παράταιρη και άσχημη σε σχέση με τους όμορφους, γεμάτους χάρη κύκνους.
Η Ιζαντόρα έχει ένα όνειρο. Θέλει να γίνει χορεύτρια, Αγαπάει το χορό όσο τίποτα άλλο και είναι διατεθειμένη να δουλέψει σκληρά για να  πετύχει. Όμως το κλασσικό μπαλέτο δεν φτιάχτηκε για εκείνη. Παραπατάει πάνω στις πουέντ και δεν δείχνει κομψή μέσα στις τουτού. Ο δάσκαλός της αναγκάζεται να τη διώξει από το μάθημα. Η Ιζαντόρα δεν θα χάσει τον πόθο της για το χορό. Γιατί δεν χορεύει μόνο με το σώμα της, χορεύει με την ψύχη της πρώτα! Παρακαλάει το δάσκαλο της απλά να παρακολουθεί τις πρόβες και το βράδυ εξασκεί μόνη αυτό που είδε στο μάθημα. Απελευθερωμένη όμως από το βλέμμα των άλλων, η Ιζαντόρα θα ανακαλύψει έναν νέο χορό. Ένα χορό γεμάτο χάρη, απαλλαγμένο όμως από το τυπικό του μπαλέτου. Θα χορέψει ξυπόλυτη, με μεγαλύτερη ελευθερία στις κινήσεις και τη χορογραφία. Και θα σχεδιάσει και τους συμμαθητές της να χορεύουν με τον ίδιο τρόπο. Όταν ανακαλύψουν τα σχέδιά της, θα τη χλευάσουν τόσο, που θα αναγκαστεί, να εγκαταλείψει τη λίμνη των κύκνων. Μόνη και με εφόδιο τα όνειρα της, θα φτάσει σε ένα νέο τόπο, όπου θα γίνει αποδεκτή για αυτό που είναι. Όλοι θα θαυμάσουν την ομορφιά και τη χάρη της. Θα θαυμάσουν τον τρόπο που έχει να μιλά και να αφηγείται με το σώμα της.
Στο συναπάντημα της με τα άλλα πουλιά, μερικά από αυτά γνωστά μας από τα κλασσικά παραμύθια, η Ιζαντόρα θα ανακαλύψει τον εαυτό της και την ανάγκη αποδοχής της διαφορετικότητας της. Το ίδιο όμως θα ανακαλύψουν και οι πρώην συμμαθητές της όταν θα ξαναβρεθούν.
Με τον τρόπο αυτό η Στέλλα Μιχαηλίδου μετά την υπέροχη Πολυξένη, δημιουργεί έναν ακόμη ξεχωριστό χαρακτήρα και περιγράφει το ταξίδι του στους δρόμους της ζωής με λυρισμό, ευγένεια και ένα πικρό κάποιες φορές χιούμορ.

Το βιβλίο κοσμείται από τις υπέροχες ζωγραφιές το Απόστολου Βέττα, οι οποίες είναι γεμάτες χρώμα και κίνηση. Με το μπλε της μελαγχολίας να κυριαρχεί, η εικονογράφηση είναι φωτισμένη από τα θερμά χρώματα του πάθους, σε μια έκρηξη αγάπης για τη ζωή κόντρα σε όλα τα εμπόδια.  Οι αέρινες φιγούρες των πουλιών χορευτών στα εσώφυλλα του βιβλίου και όχι μόνο, αποτελούν εξαιρετικά έργα από μολύβι και μεταδίδουν όλη την ενέργεια των σωμάτων που σκιαγραφούν.
Στο τέλος του βιβλίου ο αναγνώστης θα βρει βιογραφικά στοιχεία από την αντισυμβατική και τραγική ζωή της μεγάλης χορεύτριας Ιζαντόρα Ντάνκαν, της ξυπόλητος χορεύτρια που θεωρείται μητέρα του μοντέρνου χορού.

Διάκριση: «Βραβείο σε Εικονογράφο ή Art Director» για το εξώφυλλο ελληνικού παιδικού και νεανικού βιβλίου στους Απόστολο Βέττα (εικονογράφηση), Σάκη Γεωργιάδη και Εριφύλη Αράπογλου (σχεδιασμός-σελιδοποίηση)

Συγγραφέας: Στέλλα Μιχαηλίδου
Εικονογράφηση: Απόστολος Βέττας
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σπίτι...

Ένα σπίτι μεγάλο και αρχοντικό. Ένα σπίτι που κάποτε έσφυζε από ζωή, μα που τώρα βιώνει την εγκατάλειψη. Που παραητρεί τη φθορά του με πόνο και αξιοπρέπεια και που προχωρά στο σκοτεινό μέλλον του με νοσταλγία.
Και δεν μπορεί παρά να σκεφτείς, πόσο μοιάζουν τα σπίτια με τους ανθρώπους...Πόσο ανάγκη έχει το σπίτι από τον άνθρωπο και ο άνθρωπος από ένα σπίτι. Πόσο αλληλοπροσδιορίζονται οι υπάρξεις τους... Πώς ο άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει σε σπίτι τέσσερις τοίχους και πόσο αυτοί οι τέσσερις τοίχοι είναι απαραίτητοι για να μεστώσει ο άνθρωπος, να νιώσει ότι ανήκει.
Και να που το παλιό αρχοντικό γίνεται σπίτι για μια νέα οικογένεια. Μια οικογένεια που το χρειάζεται τόσο, όσο και εκείνο χρειάζεται ανθρώπους. Ανθρώπους να τρέξουν στη σκάλα του, να ανοίξουν τα παραθυρόφυλλά του, να παίξουν στον κήπο του. Τα σπίτια ανθίζουν όταν τα κατοικούν άνθρωποι ζεστοί, τρυφεροί, γεμάτοι νοιάξιμο. Τα σπίτια ζωντανεύουν όταν τα πλημμυρίζουν ανθρώπινες φωνές, μυρωδιές και τραγούδια. Μα μήπως δεν ανθίζουν οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο; Μήπως δεν ανασταίνονται κάπως έτσι όλες οι καρδιές; Δεν ξανανιώνουν οι άνθρωποι, παρά τα χρόνια τους, με τη φροντίδα, την κουβέντα, την καλοσύνη άλλων ανθρώπων.
Η ιστορία της Αργυρώς Πιπίνη μας λέει πολύ περισσότερα από την ανάγκη του ανθρώπου για μια σταθερή κατοικία. Πολύ περισσότερα από το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα του σε ένα χώρο προσωπικό, που θα μπορεί να ζει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια και θα μπορεί να στεγάσει τις ελπίδες και τα όενιρά του.  Μας μιλά για την μοναξιά και την εγκατάλειψη. Για το καινούριο, που έρχεται βάναυσα και με ασέβεια πολλές φορές να βάλει στην άκρη το παλιό. Μας μιλά για την μνήμη και την προσφορά. Για τα σπίτια που φτιάχτηκαν για να κατοικούνται και για τους ανθρώπους που προορίστηκαν να αγαπιούνται μέσα σε αυτά. Μας μιλά για τη γενναιοδωρία της ζωής να χαρίζει κάποτε σε σπίτια και ανθρώπους μια νέα ευκαιρία να δουν τους κήπους της αυλής και της καρδιάς τους φροντισμένους, να υποδέχονται με ευγνωμοσύνη το πέρασμα του καιρού...από καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι...
Υπό αυτό το πρίσμα η ιστορία θα μπορούσε να διαβαστεί και αντίστροφα, ξεκινώντας με το "μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένας άνθρωπος... Γιατί οι άνθρωποι, όπως και τα σπίτια, "αρρωσταίνουν χωρίς ανθρώπους και μαραζώνουν άμα δεν τους φροντίζει κανείς".
Σε αυτή την πολύ προσεγμένη εκδοτικά δουλειά, η εικονογράφηση της Ίριδος Σαμαρτζή, έρχεται να συμπληρώσει το λυρισμό των λέξεων με εικόνες και χρώματα που ξεχειλίζουν φως, και αποπνέουν μια ρομαντική νοσταλγία. 
Το βιβλίο βρβεύτηκε πρόσφατα από τον  Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου - Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ.

Συγγραφέας: Αργυρώ Πίπίνη
Εικονογράφος: 'Ιρις Σαμαρτζή







Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Ο Όγκι & εγώ

“ Μήπως πρέπει να βάλουμε ένα καινούριο κανόνα στη ζωή μας...να προσπαθούμε πάντα να είμαστε λίγο πιο καλοί απ'όσο είναι απολύτως αναγκαίο; (….) Moυ αρέσει πολύ αυτή η φράση, αυτή η αντίληψη, επειδή μου υπενθυμίζει πως σαν ανθρώπινα όντα δε διαθέτουμε μόνο τη δυνατότητα να είμαστε καλοί, αλλά και την ελευθερία να επιλέξουμε πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε”.

Ξεκινώ την παρουσίαση του νέου βιβλίου της R. J. Palacio," ο Όγκι & εγώ" με ένα απόσπασμα από το πρώτο της βιβλίο "το Θαύμα", καθώς για μένα είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα τους, πέρα φυσικά από τον Όγκι Πούλμαν, τον πρωταγωνιστή του Θαύματος.
Στο "ο Ογκι & εγώ", παρακολουθούμε τρεις ΘΑΥΜΑσιες ιστορίες, που συμβαίνουν παράλληλα με τα γεγονότα του πρώτου βιβλίου, χωρίς όμως να επηρεάζουν την εξέλιξη των γεγονότων. Οι τρεις αυτές ιστορίες όμως, καταφέρνουν να φωτίσουν την προσωπικότητα των τριών νεαρών πρωταγωνιστών τους και να φέρουν στην επιφάνεια τα κίνητρα, τους φόβους, τις αλλαγές που επέφερε στα παιδιά η γνωριμία και η επαφή τους με τον 'Ογκι.
Καταφέρνουν όμως κυρίως να μιλήσουν για την καλοσύνη. Την καλοσύνη σαν συνειδητή επιλογή.
Την καλοσύνη σαν πράξη και στάση ζωής. Να μιλήσουν για το πόσο καλοί επιλέγουμε να είμαστε.

Ο αντιπαθητικός Τζούλιαν, ο Κρίστοφερ, ο πιο παλιός φίλος του Όγκι, η συμπαθητική Σάρλοτ, όλοι έχουν λόγους να δυσκολεύονται από την παρουσία του Όγκι και όλοι έχουν μια αφορμή να επανεξετάσουν τη στάση τους απέναντί του, απέναντι στο ίδιο τους τον εαυτό, απέναντι στη ζωή και τις αλλαγές που φέρνει. Και οι τρεις νεαροί πρωταγωνιστές, καλούνται να κάνουν επιλογές. Επιλογές κάτω από ασυνήθιστες συνθήκες. Καλούνται να ξεπεράσουν το φόβο. Το φόβο να εκτεθούν, το φόβο να αποκλειστούν, το φόβο να φερθούν με περισσότερη καλοσύνη από όσο είναι απολύτως αναγκαίο. "O φόβος, όμως, δεν μπορεί να σου κάνει μεγαλύτερο κακό απ΄ότι ένα όνειρο. " Υπό αυτό το πρίσμα, καλούνται να ανοίξουν τις καρδιές τους και να αντικρίσουν τις προκλήσεις της νεότητας με θάρρος και αλήθεια. Και αυτό είναι μια σπουδαία νίκη. Από την άποψη αυτή οι τρεις νέες ιστορίες της R.J Palacio είναι τρεις αισιόδοξες, ιστορίες που καταφέρνουν να εξετάσουν με πολύ ουσιαστικό τρόπο " την πολυπλοκότητα της φιλίας, της πίστης, και της συμπόνοιας και - ακόμα περισσότερο- να ανιχνεύσουν τα μακροχρόνια αποτελέσματα της καλοσύνης."

Συγγραφέας: R.J Palacio
Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Όλα τα φωτεινά μέρη.

Η Τζέννιφερ Νίβεν, στο πρώτο της νεανικό, crossover μυθιστόρημα.
Θα δανειστώ τον ορισμό του Μάνου Κοντολέοντος σχετικά με αυτό το είδος λογοτεχνίας:
"Τα μυθιστορήματα crossover είναι εκείνα τα λογοτεχνικά έργα που, αν και στηρίζονται σε θέματα που αφορούν τον έφηβο (μερικές φορές ακόμα και ένα παιδί), εντούτοις με τη γλωσσική τους ενσάρκωση και τον εσωτερικό φωτισμό του θέματός τους, μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον και ενός ενήλικου αναγνώστη."
Ακριβώς ένα τέτοιο μυθιστόρημα είναι το “'Ολα τα φωτεινά μέρη”. Μια δυνατή, σκληρή, απεγνωσμένη ιστορία ενηλικίωσης, δύο εφήβων, του Θίοντορ κι της Βάιολετ.
Το Θίοντορ που παλεύει με την διπολική διταραχή και ψάχνει κάθε μέρα κάτι να τον κρατήσει ζωντανό και της Βάιολετ που παλεύει να ξεπεράσει την απώλεια της μεγάλης αδελφής της και βιώνει τις μέρες σαν σε φυλακή.
Τα δυο παιδιά θα συναντηθούν στην κορφή το καμπαναριού του σχολείου τους  και δεν μπορείς να πεις με βεβαιότητα ποιος έσωσε ποιον και από τι...
Μια απροσδόκητη φιλία ξεκινά, ανάμεσα στο Θίοντορ, το φρικιό, όπως τον λένε στο σχολείο και την στοχαστική Βάιολετ...μια φιλιά που θα εξελιχθεί σε έρωτα. Όχι έναν εύκολο, χωρίς εσωτερικές αντιστάσεις, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς απαγορεύσεις έρωτα. Έναν έρωτα δύσκολο, μα και τρυφερό, λαμπερό, μα και βαθιά σκοτεινό, έναν έρωτα που θα τους απογειώσει μα και θα τους συντρίψει. Έναν έρωτα που θα τους φέρει πιο κοντά στην επίγνωση του εαυτού τους, που θα τους βοηθήσει να κοιτάξουν κατάματα τους φόβους τους, μα που δεν θα είναι αρκετός να σώσει τον Θίοντορ από τον εσωτερικό του γκρεμό.

Δυο όμορφοι άνθρωποι σε μια πορεία ενηλικίωσης, δυο έφηβοι στο χείλος της απόγνωσης, μια ιστορία που αφήνει τα σημάδια της, ορατά και αόρατα, στις ψυχές των πρωταγωνιστών. Η παράλληλη αφήγηση των γεγονότων από τον Θίοντορ και από τη Βάιολετ,  καταφέρνει να αναδείξει όλα τα φωτεινά μέρη της καρδιάς, του μυαλού και του χάρτη των δύο νέων, αλλά και να φωτίσει όλα τα σκοτεινά μέρη της ψυχής τους, αγγίζοντας βαθιά και γνήσια το συναίσθημα του αναγνώστη.
Εξαιρετικό και το εξώφυλλο του βιβλίου που κατορθώνει να αποτυπώσει την ουσία της ιστορίας σε μια εικόνα.

Το Όλα τα φωτεινά μέρη αναμένεται να προβληθεί στη μεγάλη οθόνη το 2018, σε παραγωγή των Paula Mazur και Mitchell Kaplan, με πρωταγωνίστρια την Elle Fanning.


Συγγραφέας: Τζέννιφερ Νίβεν
Μετάφραση:Θέμελης Γλυνάτσης
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Φωτεινή Τίκκου
Εκδόσεις Πατάκη

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Τα αριστουργηματικά βιβλία του Leo Lionni στις εκδόσεις Πατάκη

Ο Φρέντερικ*
Είναι το αγαπημένο μου του Leo Lionni!

Ένα μικρό ποντικάκι που ονειρεύεται, μαζεύει λέξεις και χρώματα για να αντιμετωπίσει το κρύο, όταν τα υπόλοιπα μέλη της φωλιάς μαζεύουν προμήθειες για το χειμώνα που έρχεται.
Η σημασία της αποδοχής της διαφορετικότητας, η αγάπη ανάμεσα στην οικογένεια, η πίστη στα οράματα μας και η ελπίδα που γεννούν, είναι λίγα από αυτά που με πολύ απλό κείμενο και απλές, σχεδόν παιδικές εικόνες μας "διδάσκει" η ιστορία του Φίλιππου.
Και φυσικά αυτό που συνηθίζουμε να ξεχνάμε, κυρίως σε εποχές σαν τη δική μας, ότι δηλαδή "Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος".
(* Φίλιππος στην παλιότερη έκδοση)

Το όνειρο του Μαθιού
Ο Μαθιός, ένα μικρό ποντικάκι, ζει σε μια θλιβερή και σκονισμένη γωνιά της σοφίτας. Οι γονείς του έχουν μεγάλα όνειρα για εκείνον. Σκέφτονται πως ίσως γίνει γιατρός και τότε σίγουρα τους περιμένουν καλύτερες μέρες. Ο Μαθιός όμως δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Δεν έχει ανακαλύψει το δικό του όνειρο για τη ζωή. Μια επίσκεψη στο μουσείο, αλλά και η φιλία μιας όμορφης ποντικίνας που μοιράζεται το ίδιο με εκείνον ενθουσιασμό για την τέχνη της ζωγραφικής, τον κάνει να δει όλο τον κόσμο γύρω του με άλλα μάτια. Θα ανακαλύψει ένα νέο όμορφο κόσμο χρωμάτων και σχημάτων και με την πατούσα του για πινέλο θα ζωγραφίσει «τα σχήματα και τα χρώματα της χαράς». Ο Μαθιός θα βρει το δικό του όνειρο, και θα καταφέρει να το κατακτήσει!
Μια όμορφη ιστορία μέσα από τις εικόνες του Λίο Λιόννι που, όπως και ο ήρωάς του, αγάπησε τη ζωγραφική από παιδί και έγινε ένας ταλαντούχος αυτοδίδακτος ζωγράφος που τιμήθηκε με πολλά βραβεία για το έργο του.
Συγγραφέας - Εικονογράφος: Leo Lionni
Eκδόσεις: Πατάκη
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Leo Lionni, γεννήθηκε στο Amsterdam το 1910 και πέθανε στην Τοσκάνη το 1999.
Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες του 20 αιώνα.
Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή και εικονογράφηση παιδικών βιβλίων αρχίζει το 1960. Από τότε έγραψε πάνω από 40 παιδικά βιβλία, τα οποία έχει εικονογραφήσει με την τεχνική του κολάζ.
Το βιβλίο του, Frederic έχει περιληφθεί ανάμεσα στα 100 σημαντικότερα παιδικά βιβλία της National Education Association των ΗΠΑ.
Οι πιο συνήθεις ήρωες των βιβλίων του είναι τα ποντίκια. Ποντικάκια-αντικατοπτρισμοί ανθρώπινων χαρακτήρων, που με τη στάση και το παράδειγμά τους δίνουν μαθήματα για τις μεγάλες αξίες της ζωής. Δυο από τα βιβλία του Leo Lionni, επανακυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Πατάκη, ενώ κάποια ακόμα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος.

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Φτερό στον άνεμο

Πολύ καιρό είχε να με συγκινήσει και να με αγγίξει τόσο ένα βιβλίο.
Σίγουρα ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει.
Το βιβλίο μας διηγείται την ιστορία της Άννας. Ενός μικρού κοριτσιού που ακολουθεί την οικογένεια της στην αναζήτηση δουλειάς από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή.
Η περιπλανώμενη ζωή, οι τόποι και ο χρόνος μας παρουσιάζονται ιδωμένα μέσα από τη δική της ματιά. Τη ματιά της Άννας. Που είναι φορές που νιώθει σαν αποδημητικό πουλί. Η οικογένειά της είναι σαν ένα κοπάδι αγριόχηνες που πηγαινοέρχεται πέρα δώθε.
Κι άλλοτε πάλι αισθάνεται σαν λαγός, όχι κουνέλι, λαγός, που κρύβεται σε εγκαταλειμμένα λαγούμια, σαν τα προσωρινά σπίτι όπου κατοικεί η οικογένεια της.
Κι όταν όλοι εργάζονται στα χωράφια, μεταμορφώνονται στα μάτια της σε εργάτριες μέλισσες που πετούν από λουλούδι σε λουλούδι .
Την Άννα την παραξενεύουν πολλά και την κάνουν να αισθάνεται άβολα: τα βλέμματα που της ρίχνουν οι άνθρωποι γύρω της, οι άγνωστες, παράξενες γλώσσες τους, ο τρόπος που μιλούν ...
Η 'Αννα θα ήθελε να είναι δέντρο, με ρίζες βαθιά μέσα στη γη- να βλέπει τις εποχές να αλλάζουν γύρω της...Θα ήθελε να μένει σε ένα τόπο- να έχει το δικό της κρεββάτι και να κάνει βόλτα με το δικό της ποδήλατο. Αυτό θα ήταν κάτι πραγματικά όμορφο για την Άννα...

Το βιβλίο που το συνοδεύει μαι πολύ όμορφη εικονογράφηση, μιλά για τη ζωή του μικρού κοριτσιού με εικόνες από τη φύση. Ο τρόπος που έχει το παιδί να βλέπει και να εξηγεί τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του και μέσα του, είναι ο τρόπος της φύσης. Οι ιδιότητες των φυτών και τω ζώων γίνονται οι ποιότητες της ζωής της, ο τρόπος να επικοινωνήσει τα συναισθήματα, τους φόβους και τις ελπίδας της. Η Άννα, αυτό το αποδημητικό πουλί, που επιθυμεί να ριζώσει. Η ανάγκη ενός σημείου αναφοράς, μιας μόνιμης εστίας, ενός μόνιμου, σταθερού περιβάλλοντος προβάλλει έντονα μέσα από την ιστορία και καθορίζει την κοσμοθεωρία της μικρή πρωταγωνίστριας.

Η συγγραφέας μαθαίνουμε ότι εμπνεύστηκε στο βιβλίο από τους περιπλανώμενους Μεξικανούς εργάτες που συναντούσε στο Λέμινγκτον του Οντάριο όπου π΄ρνούσε τα καλοκαίρια της. Το κείμενο της δεν είναι πολιτικό, αλλά θίγει ένα σωρό ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων των παιδιών,  όπως το δικαίωμα στην εκπαίδευση, στον ελεύθερο χρόνο, στην εξάλειψη της παιδική εργασίας, το δικαίωμα στη ισότητα, στη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά. Αυτά και πολλά άλλα υπαινίσσεται η συγγραφέας μέσα από την ιστορία της Άννας που δυστυχώς μοιάζει με πολλά παιδιά που δεν είναι ήρωες παιδικού βιβλίου, αλλά ήρωες της αληθινής ζωής.

Συγγραφέας: Maxine Trottier
Eικονογράφηση: Isabelle Arsenault
Εκδόσεις: Λιβάνη