Η ιστορία ξεκινά από ένα απλό περιστατικό: μια πινιάτα γενεθλίων που, παρά τις προσπάθειες των δύο, δεν σπάει! Αυτό το γεγονός γίνεται αφορμή να αναρωτηθούμε: τι σημαίνει αποτυχία; Πώς διαχειριζόμαστε τη ματαίωση; Πώς μπορούμε να αποδεχτούμε το απρόοπτο χωρίς να το δραματοποιήσουμε;
Η ιστορία δεν θέλει να προσφέρει λύσεις. Ο συγγραφέας δεν αναζητά ηθικά διδάγματα, ούτε επιχειρεί να "διορθώσει" την κατάσταση. Αντίθετα, αφήνει την αποτυχία να συμβεί, φωτίζοντας το πώς οι άνθρωποι, ειδικά όσοι ανήκουμε στην "ειδική" κατηγορία "γονείς", διαχειριζόμαστε αυτό που πάει κόντρα στα σχέδια ή τις προθέσεις τους και θεωρούμε ότι κινδυνεύει να μας γελοιοποιήσει.
Και εδώ έρχεται το πιο ενδιαφέρον για μένα στοιχείο του βιβλίου: η αποκαθήλωση της αυθεντίας του ενήλικα. Ο πατέρας νομίζει ότι γνωρίζει την λύση του προβλήματος, επιστρατεύει όλη του τη γνώση και την καλή του πρόθεση, όμως δεν τα καταφέρνει. Χάνει τον έλεγχο, παύει να καθοδηγεί. Και ενώ αυτό θα μπορούσε να γίνει πηγή γέλιου και σύνδεσης, τελικά γίνεται πηγή άγχους και εξουθένωσης.
Ο πατέρας αδυνατεί να καταλάβει ότι η πινιάτα που "αντιστέκεται", είναι η στιγμή όπου η ζωή ξεφεύγει από τον έλεγχό μας. Η στιγμή που συνειδητοποιούμε, ότι παρά την προετοιμασία, τα κατάλληλα εργαλεία, ή τον ξεκάθαρο στόχο, η επιτυχής έκβαση δεν αποτελεί εγγύηση. Ο ενήλικας, στην ιστορία του Φ. Δούσου, όχι μόνο σταματά να υποδύεται τον "σοφό", αλλά αφήνεται να καθοδηγηθεί από το παιδί. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι ο συγγραφέας αφήνει το παιδί να βάλει το όριο, να πει "ως εδώ", να πάρει τον "πελαγωμένο" ενήλικα από το χέρι και να του δείξει, ότι μερικές φορές σοφία είναι απλά να σταματάς: να αφήνεις κάτω το ρόπαλο, να παίρνεις μια ανάσα και... να τρως κάτι! Σημαίνει να θυμάσαι ότι τύχη είναι και αυτή ένας παράγοντας στην εξίσωση της ζωής, μικρός ή μεγαλύτερος, μα σίγουρα όχι αμελητέος. Και ότι η "αποτυχία" δεν είναι πάντα καταστροφή, αλλά μια ευκαιρία να προσεγγίσεις τα ίδια πράγματα λίγο διαφορετικά ή έστω λίγο αργότερα. Και αυτή η ανατροπή ρόλων, όπου το παιδί γίνεται ο οδηγός στην παραίτηση από το αρχικό πλάνο, είναι ίσως το πιο τρυφερό και απελευθερωτικό στοιχείο της ιστορίας.
Η γλώσσα του βιβλίου είναι σύγχρονη, άμεση και χιουμοριστική, μακριά από την παραδοσιακή παραμυθιακή αφήγηση. Θυμίζει πραγματικό περιστατικό σε παιδικό πάρτι και έχει μια ελαφρότητα που όμως δεν ακυρώνει τη βαθύτερη διάσταση της ιστορίας. Το χιούμορ προβάλλεται ως ο τρόπος να σταθεί κανείς απέναντι στο απρόβλεπτο της ζωής. Ένα είδος μικρού, καθημερινού crisis management!
Καθοριστική είναι και η συμβολή της Στέλλας Στεργίου στην εικονογράφηση. Με καθαρές γραμμές, και τολμηρά, έντονα χρώματα, δίνει στον πατέρα εκφράσεις έκπληξης και προσπάθειας, που υπογραμμίζουν τόσο το κωμικό στοιχείο της εμμονής του, όσο και την απόσταση ανάμεσα στο πόσο αλλόκοτο είναι αυτό που συμβαίνει και στο πόσο φυσιολογικά το αντιμετωπίζει. Η εικονογράφηση επιτυγχάνει όχι μόνο να συνομιλεί με την ιστορία, αλλά και να δημιουργήσει μια παράλληλη, υπαινικτική αφήγηση, ήδη από τις πρώτες σελίδες.
Ένα υπέροχο βιβλίο που πραγματικά αξίζει να ταξιδέψει εκτός Ελλάδας.
Συγγραφέας: Φώτης Δούσος
Εικονογράφιση: Στέλλα Στεργίου
Εκδόσεις: Μικρή Σελήνη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου