Ποιος διαβάζει αυτή την ερώτηση και δεν είναι σίγουρος ότι απευθύνεται σε έναν καλό φίλο; Ή έστω σε ένα μικρό και απροστάτευτο πλάσμα; Σε κάποια ευαίσθητη ύπαρξη, σίγουρα, μικρότερη και ασθενέστερη από εκείνη που προσφέρει τη βοήθεια. Ποιος θα πίστευε ότι αυτή την ερώτηση την απευθύνει η πάπια, στον ίδιο τον Θάνατο; Ούτε ο ίδιος ο Θάνατος το πίστεψε: "κανείς δεν είχε ποτέ προσφερθεί να κάνει κάτι τέτοιο για εκείνον". Το βιβλίο θα μπορούσε να με κερδίσει εξολοκλήρου από αυτή και μόνο τη φράση. Ευτυχώς έχει πολλούς ακόμα τρόπους να το καταφέρνει!
Η ιστορία του σπουδαίου εικονογράφου και συγγραφέα Wolf Erlbruch, είναι μια ιστορία που σου γαληνεύει την καρδιά με τον τρόπο που πραγματεύεται το θέμα της: την συμφιλίωση με τον Θάνατο, που παίρνει την μορφή μιας παράδοξης φιλίας ανάμεσα σε μια πάπια και εκείνον που στα ελληνικά θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ως ο Χάρος, μα που στο βιβλίο αναφέρεται ως "ο Θάνατος".
Είναι από τις ιστορίες που ο θάνατος, δεν μοιάζει σκληρός, απόμακρος, τρομαχτικός. Είναι απλά ένα "πλάσμα" εντεταλμένο σε αποστολή. Είναι ο υπηρέτης της Ζωής που αναλαμβάνει να παραδώσει όλα τα πλάσματα στον αέναο ρου της.
Η αρχικά επιφυλακτική στάση της πάπιας, κάμπτεται σιγά σιγά. Ο Θάνατος δεν μοιάζει τόσο επικίνδυνος και σίγουρα δεν έχει έρθει με σκοπό να της στερήσει τη ζωή. "Είμαι δίπλα σου όλη σου τη ζωή", ομολογεί εκείνος. Ξεκινάμε να πεθαίνουμε τη στιγμή που γεννιόμαστε. Δεν θυμάμαι και να με συγχωρέσετε, ποιος ποιητής είχε πει το υπέροχο: "Αιτία θανάτου; H ζωή!". Ακριβώς αυτό έρχεται να (μας) πει ο Θάνατος, ότι δεν είναι ένας ξαφνικός επισκέπτης, αλλά ένας παραστάτης που αποκτάμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Και πόσο αλλάζει αυτή η οπτική τη σχέση μας μαζί του! Ο Θάνατος και η πάπια συνομιλούν, συμπορεύονται σε μια πορεία συμφιλίωσης. Η ιστορία μέσα στην φαινομενική της απλότητα, έχει ένα βαθύ φιλοσοφικό υπόβαθρο. Που πάμε όταν εγκαταλείπουμε αυτή τη ζωή, τι γίνονται όλα όσα αφήνουμε πίσω, πως συνεχίζει η ζωή χωρίς εμάς; " Όταν πεθάνω η λιμνούλα θα απομείνει μόνη" συλλογίζεται η πάπια. "Όταν πεθάνεις η λιμνούλα θα χαθεί κι εκείνη - για σένα τουλάχιστον", απαντά ο Θάνατος. "Αυτό είναι παρηγορητικό", σκέφτεται η πάπια, "δεν θα χρειαστεί να θρηνήσω για εκείνη". Πόσο όμορφα, πόσο απλά έρχεται ο συγγραφέας να μας συμφιλιώσει με την απώλεια! Δεν μπορείς να χάσεις κάτι που χάνεται μαζί σου, δεν θα πρέπει να θρηνήσεις για αυτό που αδιάλειπτα κουβαλάς στην καρδιά σου!
Όταν το καλοκαίρι περάσει και η πάπια αισθανθεί την αλλαγή του καιρού, θα ζητήσει κι εκείνη με τη σειρά της από τον Θάνατο να τη ζεστάνει. Ο Θάνατος με στοργή θα την πάρει στα χέρια, θα αποθέσει στο στήθος της μια τουλίπα, την τουλίπα που καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας κρατάει στο χέρι του και θα αφήσει το ποτάμι της Ζωής να πάρει την μικρή πάπια, ποιος ξέρει για που...
Ο Θάνατος θα επιστρέψει στο δάσος, θα συνεχίσει να κρατά συντροφιά στον λαγό, στην αλεπού, σε μένα και σε σένα, μα δεν θα είναι πια τρομαχτικός: θα έχει γίνει παράξενα οικείος.
Μια υπέροχη, συγκινητική ιστορία για το μυστήριο της Ζωής, που μια και μόνο όψη του είναι ο Θάνατος.
Όπως μαθαίνουμε από την σελίδα των εκδόσεων Φουρφούρι, το πολυβραβευμένο βιβλίο θα κυκλοφορήσει σε ελληνική μετάφραση με τον τίτλο "Η Πάπια, ο Θάνατος και η Τουλίπα" τον Σεπτέμβριο του 2026.
Ανυπομονούμε!
Συγγραφέας - εικονογράφος: Wolf Erlbruch
Εκδόσεις (στην αγγλική γλώσσα): Gecko Press.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου