Το μοναχοπαίδι

Εκκινώντας από μια προσωπική ιστορία, η εικονογράφος Γκουοτζίν, δημιουργεί ένα σιωπηλό βιβλίο (silent book) για ένα παιδί που αφήνεται να περάσει την ημέρα μόνο στο σπίτι, καθώς η μητέρα του φεύγει για την δουλειά της. Τι έκανε ένα παιδί που έμενε μόνο στο σπίτι, πριν οι ηλεκτρονικές συσκευές αναλάβουν ρόλο "babysitting"΄; Θα έπαιζε με τα παιχνίδια του, θα μασκαρευόταν, θα διάβαζε κάτι, θα έβλεπε λίγο τηλεόραση, θα χάζευε έξω από το παράθυρο, θα ξεφύλλιζε τα οικογενειακά, φωτογραφικά άλμπουμ! Θα έβλεπε εκεί αγαπημένα πρόσωπα και θα ανακάλυπτε ίσως, ότι του έχει λείψει η γιαγιά του. Κι έτσι χωρίς να το πολυσκεφτεί, θα πήγαινε ίσως να την βρει.

Και εκεί ακριβώς ξεκινά μια φανταστική περιπέτεια. Το μικρό παιδί, θα περιπλανηθεί μόνο στους δρόμους της πόλης, χωρίς οι ενήλικες που το συναντούν να του δώσουν ιδιαίτερη σημασία, θα μπει στο λεωφορείο και εκεί θα αποκοιμηθεί, μόνο για να ξυπνήσει (;) και να διαπιστώσει ότι έμεινε μόνο στην ερημιά. Εκεί θα αναλάβουν δράση οι φανταστικοί του φίλοι. Παιχνίδια και εικόνες που είδαμε στο δωμάτιό του νωρίτερα θα πάρουν το ρόλο συντρόφων ή κινδύνων σε αυτό το φανταστικό ταξίδι. Το μεγαλόπρεπο ελάφι και η μικρή, χνουδωτή βίδρα, η φάλαινα που μοιάζει στην αρχή τρομαχτική, μα θέλει μόνο να παίξει μαζί τους, πλάσματα μοναχικά, θα βρεθούν στο δρόμο του και θα αναλάβουν να του δείξουν τον δικό του. Κι αν φοβηθούν, κι αν τρομάξουν, θα έχουν ο ένας τον άλλο, θα έχουν την εμπιστοσύνη σαν μια μαγική δύναμη που θα τους τραβά πάντα στο φως. 

Μια ιστορία με ασπρόμαυρες εικόνες, φιλοτεχνημένες με μολύβι και ιδιαίτερη ευαισθησία για τα μαγικά ταξίδια των παιδιών, όταν η μοναξιά και οι άδεις ώρες κάνουν την φαντασία τους να ξυπνά, για την καλοσύνη των ξένων που κάποτε σαν φύλακας άγγελος τα προστατεύει από τις κακοτοπιές και για την αγάπη των οικείων που ανάβει πάντα ένα φωτάκι για να βρουν το δρόμο τους, για να γυρίσουν σπίτι. 

Ένα υπέροχο βιβλίο!

Εικονογράφος: Γκουοτζίν

Εκδόσεις: Ψυχογιός