Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Τα Πασχαλινά δωράκια μας!

Την βδομάδα που πέρασε και πριν κλείσουν τα σχολεία, φτιάξαμε μικρά Πασχαλινά δωράκια για φίλους και συμμαθητές.
Είναι πανεύκολα και με την επίβλεψη σας, τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να προχωρήσουν μόνα τους και να αυτοσχεδιάσουν.
Θα χρειαστείτε:

Μεγάλα, διάφανα ποτήρια του καφέ με καπάκι,
Διακοσμητικό χόρτο
Πασχαλινά στολίδια της αρεσκείας σας
Σοκολατένια αυγουλάκια
Κορδέλα
Πιστόλι σιλικόνης για να στερεώσετε τα υλικά στη "φωλίτσα"
(εκτός από τα σοκολατάκια φυσικά)

Καλή διασκέδαση!





Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Σκληρό καρύδι.

Η ιστορία της Ελένης Σβορώνου, ξεκινά με την απάντηση σε μια ερώτηση που δεν ξέρουμε, ξεκινώντας να διαβάζουμε το βιβλίο, ποιος την έχει απευθύνει στη μικρή Αϊσέ.
Η Αϊσέ, είναι ένα εννιάχρονο κορίτσι από το Αφγανιστάν, που ήρθε με την μισή οικογένειά της στην Ελλάδα, όπως τόσα και τόσα παιδιά, για να ξεφύγει από τον πόλεμο και τη βία.
Απεθευθύνεται στους ακροατές της με θάρρος, πείσμα και ένα γνήσιο τσαμπουκά. Όχι την ψεύτικη μαγκιά του "ξερεις ποιος είμαι εγώ", αλλά τον τσαμπουκά του "θα με ακούσεις, γιατί έχω κάτι σημαντικό να σου πω".
Είναι σκληρό καρύδι και μας δίνει να το καταλάβουμε από την αρχή της ιστορίας. Με γλώσσα, κοφτή, σκληρή ενίοτε, γεμάτη υπαινιγμούς, αποδεικνύει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της και να διαβάσει πέρα από τα φαινόμενα.
Θύμα της ζωής, διεκδικεί ό,τι οι συνθήκες της στέρησαν βίαια, απαιτεί από τη ζωή την ευτυχία που της αναλογεί. Και δεν το κάνει με έπαρση ή κομπασμό. Το κάνει με θάρρος και πίστη. Θάρρος που αντλεί από την οικογένεια και τους φίλους της και πίστη στο Θεό και τον εαυτό της.

Κορίτσι με έντονη ενσυναίσθηση, μπορεί να ζυγίζει τους άλλους και τις συνθήκες με ακρίβεια. Μπορεί να νιώσει τα συναισθήματά τους και βιώνει έντονα τα δικά της. Ψυχή τρυφερή που διψά για αποδοχή και φιλία, γεμάτη όνειρα για το μέλλον, αλλά με γερές ρίζες στο μικρό παρελθόν της. Οι διηγήσεις για τα αγαπημένα της πρόσωπα που έμειναν πίσω, είναι γεμάτες τρυφερότητα και αγάπη.

Η Αϊσέ, όπως τόσα άλλα παιδιά, αναγκάστηκαν να μεγαλώσουν πιο γρήγορα. Τα όπλα γκρέμισαν τις ζωές τους και τα ανάγκασαν και τα ίδια να οπλιστούν. Κάποτε με όπλα... τις πιο πολλές φορές όμως με θέληση, με πείσμα και κουράγιο να τα καταφέρουν, να φτιάξουν μια νέα, όμορφη ζωή.
Η αποδοχή, η ενσωμάτωση, η φιλία είναι τα "όπλα" που οι κοινωνίες υποδοχής αυτών των παιδιών μπορούν να αντιτάξουν στη δύναμη της βίας και να την αποτρέψουν. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το σημείωμα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες στο τέλος του βιβλίου, " οι συνέπειες της βίας είναι σοβαρές, μακροπρόθεσμες και ζημιογόνες τόσο για τα ίδια (τα παιδιά) όσο και για τις κοινωνίες που ανήκουν".  Τα παιδιά που γλύτωσαν από τη βία του πολέμου, δεν είναι ωφέλιμο,  μα κυρίως δεν είναι δίκαιο να υφίστανται τη βία του αποκλεισμού, του εκφοβισμού, της ανασφάλειας, της απόλυτης φτώχειας. Είναι απάνθρωπο να στερούνται, την ανεμελιά και την αθωότητα της παιδικής τους ηλικίας. Είναι σκληρό να νιώθουν ότι διώκονται από παντού.

"Λοιπόν; Θα κάνετε λίγη υπομονή ώσπου να βγάλουμε τα χαρτιά; Πείτε μου που να πάω και τι πρέπει να κάνω για να τα βγάλω εγώ. Έχω υποσχεθεί στον μπαμπά μου να μορφωθώ, κύριοι αστυνόμοι...Τις υποσχέσεις πρέπει να τις κρατάμε. Μη μας διώξετε! Και που ξέρετε; Μεθαύριο μπορεί να έχω μαθητές τα εγγόνια σας κι αν μου έρθουν στο μάθημα χωρίς φόρμα και αθλητικά, δε θα τα μαλώσω. Τ' ορκίζομαι!"

Συγγραφέας: Ελένη Σβορώνου
Εικονογράφος: Ευαγγελία Γουτιάνου
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Δείπνο με μάγισσες και κολατσίο με δράκους

Μια γαστριμαργική περιπλάνηση στα λαϊκά παραμύθια.

Το νέο βιβλίο της Ζωής Βαλάση, είναι μια συλλογή λαικών παραμυθιών από όλη την Ελλάδα, με κεντρικό θέμα την τροφή, τη σημασία του φαγητού, τους τρόπους πρόσληψης, ετοιμασίας και κατανάλωσής του. Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1998 από τα Ελληνικά Γράμματα και στην παορύσα έκδοση του, έχουν προστεθεί οκτώ παραμύθια.  Όπως αναφέρει η ίδια η συγγραφέας στο πρόλογο του βιβλίου " αυτή η συλλογή καλεί τον αναγνώστη να δει τα παραμύθια με άλλο μάτι...Να μπει σ΄έναν κόσμο που κατακλύζεται από γεύσεις και οσμές, πραγματικές και συμβολικές πανδαισίες, καθημερινών, εξωτικών ή ανύπαρκτων εδεσμάτων, γλυκών, φρούτων, ακόμα και ...σωμάτων με σάρκα και, κυρίως με αίμα."  Μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι παλιότερα τα παραμύθια σκοπό είχαν να παρηγορούν τους ανθρώπους, να τους κάνουν να ξεχνάνε ακόμα και την πείνα τους και με τα μυθικά φαγοπότια να ικανοποιούνται και να ελπίζουν σε καλύτερες μέρες.
Όπως εξηγεί η συγγραφέας " η σχέση του παραμυθιού με την πραγματική ή τη συμβολική τροφή είναι ενδιαφέρουσα πρόκληση,, γιατί το φαγητό είτε ως ζωτική ανάγκη είτε ως ψυχικό καταφύγιο, αποτελεί καίριο μέρος της ζωής και του πολιτισμού. Το παραμύθι και το φαγητό ήταν μέχρι πριν από πενήντα χρόνια οι καλύτερες αφορμές και ευκαιρίες που διέθεταν οι άνθρωποι για συγκέντρωση με ενεργητική και προσωπική συμμετοχή".
Η παρούσα συλλογή αποτελείται από 29 παραμύθια, και η δομή της ακολουθεί τη δομή ένος φανταστικού "μενού".
Η περιήγηση στη γαστρονομία των παραμυθιών ξεκινά με την πείνα, συνεχίζει με τη λαιμαργία, που δίνει τη θέση της στην απόλαυση του γεύματος, ενώ στο φανταστικό μας τραπέζι παίρνουν θέση το ψωμί και τα αρτοσκευάσματα. Ακολουθούν τα σαλατικά, οι σούπες, το κρέας, τα καρυκεύματα και φυσικά δεν θα μπρούσαν να λείπουν το νερό και τα φορύτα. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να ολοκληρωθεί ένας τέτοιος  γαστριμαργικός περίπλους παρά με τη λαιμαργία.
Αυτοί είναι κοι οι κεντρικοί 'αξονες, πάνω στους οποίους κινούνται θεματικά τα παραμύθια της συλλογής, αν και όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η συγγραφέας " η επιδιώξη ομοδοποιήσεων των παραμυθιών με βάση κάποιες κοινές σ' αυτά παρουσίες είναι ουτοπία. (...) Σε πολλές περιπτώσεις θα ήταν δυνατόν τα ίδια παραμύθια να ανήκουν ταυτόχρονα σε σύνολα με διαφορετικούς τίτλους."
Εντύπωση προκαλεί η ποικιλία των γλωσσικών μορφών που παρατηρεί κανείς στη συλλογή, η διατήρηση της ντοπιολαλιάς και η προσπάθεια να αποδοθούν κατά το δυνατόν χαρακτηριστικές αποστροφές των προσώπων/αφηγητών των παραμυθιών, τόσο απέναντι στο μύθο, όσο απέναντι και στους ακροατές τους.
Καλή σας ανάγνωση λοιπόν ή μήπως να πούμε... καλή σας όρεξη!

Συγγραφέας/ερευνήτρια: Ζωή Βαλάση
Εικονογράφος: Βάλλυ Λιάπη
Εκδόσεις: Κέδρος

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

H Ορτανσία φυλάει τα μυστικά.

Αγαπώ όλα τα βιβλία που μοιράζομαι μέσα από αυτό το blog. Eχω όμως και μια ειδική κατηγορία αυτή που λέω "Πολυαγαπημένα" βιβλία. "Η Ορτανσία φυλάει τα μυστικά", είναι ένα από αυτά. Πόσο όμορφο, πόσο καλογραμμένο, πόσο τρυφερό, πόσο μελένιο είναι τούτο το βιβλίο. Ίδιο με τις τούρτες, τις τάρτες και τα γλυκά του κουταλιού της Κας Αριάδνης. Και πόσο νιώθεις ένα τσίμπημα στην καρδιά σαν το διαβάζεις. Ίδιο με το τσίμπημα που νιώθει η Κα Αριάδνη, που είναι ένας άνθρωπος μόνος , μόνη ανήμερα Χριστούγεννα η Κα Αριάδνη, η δασκάλα, που κάποτε είχε του κόσμου τα παιδιά και τώρα δεν έχει τίποτα, έχει μόνο την Ορτανσία, τη γάτα της, ευτυχώς που έχει την Ορτανσία, έχει και τα βιβλία της με τα παραμύθια και τις πολύχρωμες ζωγραφιές τους, αυτά έχει η Κα Αριάδνη, όπως οι άλλοι έχουν παιδιά και εγγόνια. Και είναι ευτυχισμένη η Κα Αριάδνη, αγαπά τη μοναξιά, τα βιβλία και την Ορτανσία τη γάτα της που φυλά το μυστικό της, πως η Κα Αριάδνη μπορεί σπάνια, πολύ σπάνια να φάει μια ολόκληρη πιατέλα με Χριστουγεννιάτικα γλυκά, και ντρέπεται η ντροπαλή Κα Αριάδνη, ντρέπεται που της χτυπά την πόρτα η Φερστέ, που μένει στο υπόγειο, η Φερστέ με τα δυο αστεράκια για μάτια και είναι με την ρόμπα της  Kα Αριάδνη ανήμερα Χριστούεγννα.
Και εκεί, πάνω σε ένα Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, στρωμένο με πίτες, και γλυκά, ψωμί ζαχαρωμένο και μοσχομυριστό νερό, ανάμεσα σε γατίσια γουργουρίσματα, λόγια διστακτικά, χαμόγελα και μάτια που μιλούν την ίδια γλώσσα, ιστορίες και παροιμίες δυο λαών, συμβαίνει το θαύμα. Το θαύμα της ανθρώπινης φιλίας. Εκεί ζυμώνεται η εμπιστοσύνη, εκεί φουσκώνει η αγάπη, εκεί γεννιέται η κατανόηση. Και γίνεται άσυλο το σπίτι της Κας Αριάδνης, για εκείνους που ζητούν άσυλο σε μια χώρα ξένη, που τώρα δεν είναι πια τόσο ξένη, γιατί οι ξένοι έχουν την Κα Αριάδνη και η Κα Αριάδνη δεν είναι πια ένας άνθρωπος μόνος, έχει καλεσμένους, τους ανθρώπους με τα φωτεινά μάτια και τα ευγενικά χαμόγελα. Έχει φίλους. Και δεν έχει πια ένα τσίμπημα στην καρδιά η Κα Αριάδνη, έχει φίλους, μπορεί να μοιράσει και να μοιραστεί, να ακούσει και να ακουστεί, να διδάξει και να διδαχθεί, να χορέψει κάτω από τα αμέτρητα φωτάκια των δέντρων, και να ενώσει το χτύπο της καρδιάς της με τους δικούς τους χτύπους...γιατί κάποτε τα όνειρα γίνονται αλήθεια...όπως στα παραμύθια.
Ένα δικαίως βραβευμένο βιβλίο, μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη, λόγος που ρέει και γεννά έντονα συναισθήματα, χωρίς ποτέ να γίνεται γλυκερός ή μελοδραματικός, μια ιστορία για τη μοναξιά, για τη ξενιτιά από την πατρίδα, αλλά και τους ανθρώπους που κατοικούν δίπλα μας, μια ιστορία για την αξία της φιλίας και την ανάγκη της συνύπαρξης, μια ιστορία για την απώλεια, την προσφυγιά, γραμμένο χρόνια πριν η προσφυγιά μπει στη ζωή μας, με τον τρόπο που σήμερα τη γνωρίζουμε. Μια ιστορία για την ευγένεια της ψυχής, τα μυστικά που κάνουν τις καρδιές να φουσκώνουν, τα μυστικά που αδημονούν να μοιραστούν!
Ένα μικρό δείγμα γραφής:
"Δεν ξέρει τι να πει η κυρία Αριάδνη, είναι συγκινημένη, ποτέ δεν φανταζόταν ότι και οι δάσκαλοι γίνονται πρόσφυγες και ζητούν άσυλο. Νόμιζε ότι οι δάσκαλοι είναι παντού το άσυλο, είναι οι ίδιοι άσυλο για τα μικρά παιδιά, προστατεύουν τα μικρά παιδιά απ΄αυτούς που δεν τ' αφήνουν να πάνε στο σχολείο, όπως έγινε με την Φερστέ.Πως γίνεται ο πατέρας της Φερστέ να είναι δάσκαλος και η Φερστέ να μην μπορεί να πάει σχολείο; Tα' χει χαμένα η κυρία Αριάδνη (...)"
Συγγραφέας: Χριστίνα Φραγκεσκάκη
Εικονογράφος: Ντανιέλα Σταματιάδη

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Το κουτί

Ακολουθώντας το μοντέλο των κλασσικών παραμυθιών,  όπου τα αντικείμενα αποκτούν, φωνή, αισθήματα και μαγικές ιδιότητες, που βοηθούν τον πρωταγωνιστή να βγει από την δοκιμασία που περνάει,o Κων/νος Πατσαρός γράφει μια πολύ σύγχρονη ιστορία για νεαρούς εφήβους. Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο Αρίφ. Ένα αγόρι από το Πακιστάν που γεννήθηκε μεγαλώνει και ζει στην Ελλάδα. Που όμως δεν νιώθει να έχει τίποτα κοινό με τους συνομηλίκους του. Πρωτοπρόσωπη, κοφτή γραφή, σαν το λαχάνιασμα της αγωνίας του ίδιου του ήρωα. Της αγωνίας του να γίνει αποδεκτός, να μην νιώθει εξωγήινος, ριγμένος στα αζήτητα. Δίνοντας λόγο και συναισθήματα σε άψυχα αντικείμενα, ο συγγραφέας καταφέρνει με ειλικρίνεια αλλά και χιούμορ, να μιλήσει για τη βία, τον εκφοβισμό, τον ρατσισμό, την αδιαφορία, χωρίς να θίξει, αλλά καταφέρνοντας να προβληματίσει τους νεαρούς αναγνώστες του.
Ο συγγραφέας κοιτά κατάματα στην ψυχή και στα αισθήματα των πρωταγωνιστών του και τους βοηθά να βρουν τη λύση, μέσα από τη συμπάθεια, την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και την φιλία, αυτό το τόσο πολύτιμο καταφύγιο κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, που έχει τη δύναμη να αλλάζει τη ζωή και να κλείνει για πάντα το κουτί του φόβου και της μοναξιάς. 
Η εξαιρετική εικονογράφηση του Βασίλη Γρίβα, θυμίζει έντονα κόμικ και συνοδεύει θαυμάσια την εξέλιξη της ιστορίας.

Συγγραφέας: Κων/νος Πατσαρός
Εικονογράφος: Βασίλης Γρίβας
Εκδόσεις: Μεταίχμιο.