Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Τα κλαδιά της σοφίας.

Ένα λυρικό παραμύθι γραμμένο από τη Γιώτα Αλεξάνδρου σε εικονογράφηση Ντανιέλας Σταματιάδη. Μια πολύ προσεγμένη έκδοση από τα έχει όλα: ποιητικό λόγο, υπέροχη retro εικονογράφηση, μουσική αφήγηση (CD).
Μέσα από τις σελίδες του, ή καλύτερα πάνω στα κλαδιά μιας αιωνόβιας βελανιδιάς, ξεδιπλώνεται η ιστορία.
Η ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ιστορία που δεν ενδιαφέρει τα επίσημα βιβλία, αλλά είναι τόσο σημαντική για εκείνους που τη ζουν. Η ιστορία του καθενός μας, που χάνεται μέσα στο ποτάμι της ιστορικής καταγραφής των γεγονότων.
 Μια ιστορία που επίτηδες η συγγραφέας, παρότι στήνει πολύ έντεχνα το σκηνικό, δεν ορίζει τον τόπο που εκτυλίσσεται, γιατί θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε σε διάφορες χρονικές περιόδους. Έχει μάλλον συμβεί σε πολλά μέρη σε πολλές και διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Η βελανιδιά στέκεται εκεί, πάντα στο ίδιο σημείο, αιωνόβιος μάρτυρας της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Διαλαλεί τη χαρά και μοιράζεται σιωπηλά τον πόνο των ανθρώπων. Με το σώμα της, τις ρίζες, τον κορμό, τα κλαδιά και τα φύλλα της, συμμετέχει σιωπηλά στη χαρά ή τη λύπη τους, στην ευτυχία ή την απογοήτευση τους.
Η γραφή είναι τριτοπρόσωπη. Σε κάνει να αναρωτιέσαι για τον μυστηριώδη αφηγητή της ιστορίας και αφήνει τη φαντασία του καθενός ελεύθερη να διαλέξει τον δικό του.
Εγώ διάλεξα τον ποταμό για αφηγητή, τον ποταμό που διαπερνά την όμορφη πόλη της ιστορίας μας. Ίσως γιατί είναι κι εκείνος αιωνόβιος, αεικίνητος αλλά πάντα εκεί, αδιάψευστος μάρτυρας των όσων είδε, άκουσε κι έπαθε η βελανιδιά. Εσείς μπορείτε να διαλέξετε έναν άλλο...μια πέτρα, τον άνεμο, μια Αμαδρυάδα, τον ίδιο το Θεό.
Διάλεξα τον ποταμό για αφηγητή και για ένα άλλο λόγο. Διαβάζοντας την ιστορία, είχα την αίσθηση ότι σιγά σιγά αφηνόμουν να παρασυρθώ γλυκά, να ταξιδέψω στην ιστορία, με τον τρόπο που ένα φύλλο ταξιδεύει πάνω στο νερό.
Θαύμασα το όμορφο τοπίο γύρω μου, χάρηκα ή λυπήθηκα με τους ανθρώπους που είδα να στέκονται στον ίσκιο της βελανιδιάς, χαμογέλασα και δάκρυσα με τις μικρές τους ιστορίες. Άκουσα τα πουλιά, και τον βόμβο των εντόμων που φωλιάζουν στη βελανιδιά, είδα τη βροχή, και τον άνεμο να τη χαϊδεύουν και ξαφνικά, εντελώς απρόσμενα, σε μια στιγμή, σε μια στροφή του ποταμιού και της ιστορίας, το σκηνικό αλλάζει. Η ιστορία σκοτεινιάζει όπως και οι καρδιές των ανθρώπων. Η φλόγα του πολέμου, παρασύρει τις ανθρώπινες ζωές και βάζει φωτιά στα όνειρα τους. Η αγάπη της βελανιδιάς για τους ανθρώπους, μετατρέπεται σε σιωπηλή κραυγή. Δεν μπορεί να τους βοηθήσει, δεν μπορεί να βοηθήσει τον ίδιο της τον εαυτό.
Ο εφιάλτης θα φέρει πόνο και στάχτη. Μα μέσα από τη στάχτη, οι άνθρωποι θα βρουν το κουράγιο να χτίσουν ξανά την πόλη τους και τις ζωές τους. Το ποτάμι της ζωής θα κυλήσει και πάλι ήρεμα. Η βελανιδιά, αιώνιο σύμβολο της ζωής που δεν σταματά παρά τις δυσκολίες, θα είναι και πάλι εκεί, να παρηγορήσει και να παρηγορηθεί, να φιλοξενήσει καινούριες ελπίδες κάτω από τα κλαδιά της. Και έτσι ήρεμα, απαλά και όμορφα, να μας παραδώσει και να παραδοθεί σε νέα όνειρα, θυμίζοντας μας ότι ό ήλιος θα ανατείλει ξανά, φέρνοντας κοντά της και κοντά μας, νέα πρόσωπα, νέες ιστορίες, νέα χαμόγελα.

Συγγραφέας: Γιώτα Αλεξάνδρου
Εικονογράφος: Ντανιέλα Σταματιάδη
Εκδόσεις: Παρρησία

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Οι ιστορίες του Καλλίστρατου.

O Καλλίστρατος, δίνει το όνομά του σε μια σειρά βιβλίων με συγγραφέα τη Βασιλική Νευροκοπλή. Μια ιδιαίτερη δημιουργό, που τα έργα της διαπνέονται από ένα βαθύ λυρισμό και μια ποιητικότητα που σπάνια συναντάς σε πεζά κείμενα.

Τα τρία βιβλία της σειράς, έχουν ως αφορμή τρεις παραβολές της Καινής Διαθήκης: η παραβολή του καλού σπορέα, δίνει το έναυσμα να περπατήσουμε“ Το χωράφι της καρδιάς”, η παραβολή των ταλάντων, εμπνέει τις “Περιπέτειες των χαρισμάτων” και η παραβολή για τα δύο σπίτια κάνει την πέτρα να σπάσει τη σιωπή της για να μιλήσει στον Καλλίστρατο για την "Πολιτεία των αηδονιών".
Η Βασιλική Νευροκοπλή, πατά πάνω στις παραβολές, με τον τρόπο που ανεβαίνουμε μια σκάλα. Με προσοχή, μεθοδικότητα, σεβασμό και γνώση ότι αυτή η σκάλα οδηγεί το νου και την καρδιά σε ένα ύψος, τέτοιο που χαρίζει μια πιο ευρεία θέαση του ορίζοντα.
Χρησιμοποιεί τις παραβολές σαν μαγιά, για να φτιάξει νέες ιστορίες. Να φουσκώσει το ζυμάρι της αλήθειας, αυτής που κρύβεται πίσω από κάθε ιστορία, να δέσει το παλιό με το νέο, όπως το προζύμι δένει τον άρτο που έγινε με τον άρτο που μέλλει να γενεί.
Έτσι καταφέρνει να γεννήσει μια ιστορία φρέσκια, που κουβαλά όμως την ουσία και τη μυρωδιά μιας ιστορίας 2000 χρόνων. Και αυτό είναι μαγικό.

Στις δύο πρώτες ιστορίες ο Καλλίστρατος, αυτός ο σπουδαίος παραμυθάς, που γυρνά χωριά και πολιτείες να μοιραστεί και να μοιράσει τις ιστορίες του, απαντά στην πρόσκληση των παιδιών να τους πει μια ιστορία που επεξηγεί κάθε φορά μια παραβολή, ενώ στην τρίτη ιστορία, είναι η πέτρα που διηγείται στον Καλλίστρατο την ιστορία της.
Στους μύθους του Καλλίστρατου, ο θρησκευτικός πυρήνας παραμένει και πολύ έντεχνα μπλέκεται με στοιχεία των λαϊκών μας παραμυθιών, των μύθων της ανατολής αλλά και στοιχεία των κλασσικών ευρωπαϊκών μύθων.
Οι ιστορίες μπορούν να διαβαστούν και αυτοτελώς. Χωρίς δηλαδή τη σύνδεση τους με την εκάστοτε παραβολή. Εκείνος που ξέρει θα κάνει το συνειρμό, αλλά και ο άπειρος των γραφών θα λάβει τα μηνύματα, με τον τρόπο που το φως βρίσκει πάντα τον τρόπο να τρυπώνει και από την πιο μικρή χαραμάδα.
Γιατί οι ιστορίες που έχει γράψει η Βασιλική Νευροκοπλή, δεν είναι απλά θρησκευτικές ιστορίες. Είναι ιστορίες που μιλούν για βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Μιλούν για την ευγένεια, την προσφορά, την ελπίδα, την πίστη, αλλά και τον εγωισμό, την αλαζονεία, την βία, την εκμετάλλευση. Μιλούν για τους δρόμους της ψυχής και τη στράτα που διαλέγουμε στη ζωή μας. Για ό,τι μας δόθηκε απλόχερα και το σπαταλήσαμε. Για ό,τι μας χαρίστηκε και το ανταποδώσαμε. Για τον αγώνα να σταθούμε κληρονόμοι και φύλακες της περιουσίας που μας δόθηκε, είτε αυτό λέγεται προσωπική ελευθερία, είτε φυσικό περιβάλλον
Αυτό κάνει τις ιστορίες της να ξεπερνούν το θρησκευτικό στοιχείο και να αποκτούν πανανθρώπινο χαρακτήρα, αφού πατάνε σε αυτό που όλοι έχουμε κοινό: την ανθρώπινη φύση μας. Με το μεγαλείο και τις αδυναμίες της. Με την ελευθερία και την δουλικότητά της. Με την τρεπτότητα και τη θεϊκότητά της.
Και αυτό κάνει τις ιστορίες της κλασσικές, τέτοιες που λες και έρχονται από καιρούς αλλοτινούς, τότε που οι άνθρωποι λογάριαζαν το λόγο ζωντανό, τον έπαιρναν και τον ζέσταναν τα βράδια γύρω από την εστία, τον έντυναν με τα καλά του σε γιορτές και πανηγύρια, τον ζύμωναν με λόγια δικά τους να τον προσφέρουν δώρο και τροφή στα παιδιά που μεγάλωναν, τον ζευγάρωναν με άλλους λόγους και εκείνος γεννούσε παιδιά όμορφα, καθένα με τη χάρη του και την ομορφιά του.
Τέτοιες είναι οι ιστορίες του Καλλίστρατου, μέλι και βάλσαμο στις καρδιές μικρών και μεγάλων.

Συγγραφέας: Βασιλική Νευροκοπλή
Εικονογράφος: Αθηνά Ρομπιέ
Εκδόσεις: Ελληνική Βιβλική Εταιρεία


Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Η συγγραφέας Βασιλική Νευροκοπλή μας εύχεται με ένα βιβλίο!

(Αρχή παραμυθιού) "Πέρασαν μέρες, πέρασαν βδομάδες, καιρός πολύς που ο Καλλίστρατος δεν
απάντησε στο δρόμο του ψυχή. Ξαπόσταινε στις ρίζες των δέντρων, ξεδιψούσε στα ρυάκια των ποταμών κι όταν επιθυμούσε ν’ αλλάξει μια κουβέντα με κάποιον, ρωτούσε τις πέτρες να του πουν ποιοι έζησαν στα μέρη τους και ποια ήταν η ζωή τους. Εκείνες, που ήταν για όλους σιωπηλές, για χάρη του καλού παραμυθά έσπαζαν τη σιωπή τους και του έλεγαν ιστορίες ξεχασμένες απ’ τη μνήμη των ανθρώπων.
 Έτσι, ένα γλυκό απόγευμα του φθινοπώρου, μια γερασμένη πέτρα τού διηγήθηκε την παράξενη ιστορία της Πολιτείας των Αηδονιών που κάποτε ονομαζόταν απλώς Μεγάλη. Του εκμυστηρεύτηκε ακόμα πως ο τωρινός βασιλιάς της, που κίνησε ολόκληρο πόλεμο να την κατακτήσει μόνο και μόνο για ν’ ακούει τ’ αηδόνια της, δεν τ’ άκουσε ποτέ του. Λίγο πριν πατήσει το πόδι του στο παλάτι, εκείνα πέταξαν μακριά κι αυτός έπεσε σε βαθιά μελαγχολία. Δεν έτρωγε, δεν έπινε, άνθρωπο δεν ήθελε να δει...
(Τέλος παραμυθιού) ...Όταν (ο Καλλίστρατος) ξανασυνάντησε την πέτρα που του είχε μαρτυρήσει αυτήν την παλιά ιστορία, έσκυψε και τη χάιδεψε όπως χαϊδεύει κάποιος ένα ζωντανό. Ύστερα τη ρώτησε:
— Πες μου, πέτρα μου, πες μου, σε παρακαλώ, τι είναι τ’ αηδόνια και πώς διαλέγουν τόπους για να τραγουδούν;
— Τ’ αηδόνια, παραμυθά μου, τραγουδάνε πρώτα στις καρδιές κι ύστερα στους κήπους. Οι καρδιές που έκαναν πράξη τα λόγια του Θεού αυτό το τραγούδι το γνωρίζουν καλά κι όπου κι αν πάνε τους ακολουθεί, ό,τι κι αν γίνει ποτέ δε στερεύει...
Αυτά απάντησε η πέτρα και βυθίστηκε ξανά στην αιώνια σιωπή της..."

Αγαπητοί φίλοι του θαυμαστού αυτού μπλογκ, επέλεξα αντί ενός αποσπάσματος κάποιου παραμυθιού μου, την αρχή και το τέλος τού "Καλλίστρατου και της Πολιτειας των Αηδονιών", του τρίτου βιβλίου της σειράς "Οι ιστορίες του Καλλίστρατου" που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβρη από τις εκδόσεις της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας.
Μ' αυτόν τον τρόπο θέλω να ευχηθώ σε όλους η ζωή τους να είναι το παραμύθι που κάθε μέρα φτιάχνουμε από την αρχή της ζωής μας μέχρι το τέλος της. Ένα παραμύθι που με όσες περιπέτειες κι αν συμπεριλάβει, να συνοδεύεται πάντα από το τραγούδι των αηδονιών.


Βασλική Νευροκοπλή βιβλιογραφία:
(2014) Ο Καλλίστρατος και η πολιτεία των αηδονιών, Ελληνική Βιβλική Εταιρία
(2013) Ο Καλλίστρατος και οι περιπέτειες των χαρισμάτων, Ελληνική Βιβλική Εταιρία
(2012) Ο Καλλίστρατος και το χωράφι της καρδιάς, Ελληνική Βιβλική Εταιρία
(2011) Το κόκκινο κορδόνι, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(2011) Χάρτινα όνειρα, Διάπλαση
(2010) Το μοναδικό φιλί, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(2009) Και τι θα πει σ’ αγαπάω;, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη [κείμενα, εικονογράφηση]
(2008) Σε τέμπο κόκκινο, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(2008) Το παραμύθι της μουσικής, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(2007) Αν τ’ αγαπάς ξανάρχονται, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(1999) Εγώ ο άλλος, Νησίδες

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2006) Χριστού γέννα, Ακρίτας

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

H συγγραφέας Ιωάννα Μπουλντούμη μας εύχεται με ένα βιβλίο!

 (…) Αλήθεια, ξέρεις τι είναι το κουράγιο; (…) Το κουράγιο δεν έχει να κάνει με το αν φοβάται κανείς ή όχι, αλλά με το να κρίνει ότι υπάρχει κάτι άλλο που είναι πιο δυνατό από το φόβο, κατάλαβες;

Από το βιβλίο "Ο Ονειροσυλλέκτης", Ιωάννα Μπουλντούμη, εικον: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Ψυχογιός, 2013

Σε καμία περίπτωση δεν επέλεξα αυτό το απόσπασμα επειδή προέρχεται από δικό μου βιβλίο. Όχι. Το επέλεξα γιατί νιώθω ότι ζούμε μέρες κι εποχή φόβου, ανησυχίας, ανασφάλειας συναισθήματα αλλά και πραγματικότητα που μας μουδιάζει, μας ακινητοποιεί, μας διαβρώνει. Ο Πλάτωνας είχε πει: «Μπορούμε εύκολα να συγχωρήσουμε ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι: η πραγματική τραγωδία στη ζωή είναι όταν οι μεγάλοι φοβούνται το φως».
Κι αυτό το φως είναι μέσα μας.
Θέλει κουράγιο για να το αναζητήσουμε και να το βρούμε – πρώτα μέσα μας, ώστε να μπορούμε να αντισταθούμε στο σκοτάδι που μας περιβάλλει. Γιατί αυτό το φως είναι πιο δυνατό από το φόβο, τον κάθε φόβο. Κι αν ρίξουμε το φως στο φόβο, βλέπουμε ότι δεν είναι αληθινός: σκιά είναι και θέμα οπτικής: αν πάρουμε τη σωστή θέση, δε μας ακολουθεί αλλά την κυνηγάμε για να τη διώξουμε.
Εύχομαι λοιπόν το 2015 να βρούμε όλοι το φως μας, το κουράγιο μας. Γιατί η ζωή φαντάζει πιο ωραία στο φως.

Η Ιωάννα Μπουλντούμη μεγάλωσε και ζει στον Πειραιά. Σπούδασε Επικοινωνία και Διοίκηση Επιχειρήσεων κι έχει εργαστεί σε πολυεθνικές εταιρείες και κοινωνικούς φορείς. Αυτό που της αρέσει όμως πραγματικά είναι να διαβάζει και να γράφει· επίσης, να μιλάει με τα παιδιά ή απλά να τα ακούει. Γι' αυτό κι από το 1999 γράφει στην παιδική εφημερίδα "Ερευνητές" της Καθημερινής. Και τώρα πια γράφει και βιβλία. Το Δεκέμβριο του 2009 κέρδισε το Β’ Βραβείο Παραμυθιού από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Ο "Ονειροσυλλέκτης" το 2011 τιμήθηκε με το Β΄ Βραβείο Παιδικού Μυθιστορήματος του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου, ενώ τον Δεκέμβριο του 2012 η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά της απένειμε Έπαινο για το βιβλίο της «Βαρεμαρεστάν». Έχει εκδώσει οκτώ βιβλία, ενώ αυτή τη στιγμή ετοιμάζονται άλλα τρία για το 2015. Εύχεται στον εαυτό της κάποια μέρα να μη χρειάζεται να κάνει καμία δουλειά άλλη από εκείνη που θα έχει να κάνει με τα βιβλία. Γενικά… Γιατί τότε θα είναι ευτυχισμένη…

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γραφείο αστυνομικών ερευνών Ηρακλή Πουαντιγέ: Λείπει η γάτα, χορεύουν τα φαντάσματα
Μεταίχμιο
Γραφείο αστυνομικών ερευνών Ηρακλή Πουαντιγέ: Σαν το σκύλο με τη γάτα
Μεταίχμιο
Έξω απ' τα δόντια
Ψυχογιός
Οι περιπέτειες του επιθεωρητή Σέλοκ του σέλινου: Μυστήριο στο υπουργείο εθνικής βιταμίνης
Ψυχογιός
Ο ονειροσυλλέκτης
Ψυχογιός
Οι περιπέτειες του επιθεωρητή Σέλοκ του σέλινου: Στα πράσα!
Ψυχογιός
Ο φαντασμένος Γάλλος παπαγάλος
Ψυχογιός

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

H συγγραφέας Μαρία Ρουσσάκη, μας εύχεται με ένα βιβλίο!

Ίσως το πιο αισιόδοξο βιβλίο που έχω γράψει ως τώρα είναι η βιογραφία της Έλεν Κέλερ με τίτλο «Μια φλόγα στο σκοτάδι – η συγκλονιστική ιστορία της Έλεν Κέλερ» (εκδόσεις Κέδρος, 2012).
Σε ηλικία μόλις δεκαεννέα μηνών η Έλεν Κέλερ έχασε την ακοή και την όρασή της από μια σοβαρή ασθένεια. Ως τα επτά της χρόνια ζούσε μπερδεμένη, χωρίς να μιλάει, να βλέπει και να ακούει. Μέχρι που η Ανν Σάλιβαν, μια νεαρή δασκάλα, ανέλαβε την εκπαίδευσή της και της αποκάλυψε τη μαγεία των λέξεων. Με επιμονή και υπομονή της έμαθε να επικοινωνεί με τον κόσμο γύρω της, να γράφει, να διαβάζει, να μιλάει με τη νοηματική και με τη φωνή της. Ένα μικρό απόσπασμα ενσωματώνει όλη τη δύναμη της ψυχής της, όλη την αφοσίωση της δασκάλας της και το «θαύμα» που έζησαν μαζί καθώς η Έλεν έβγαινε από το σκοτάδι…

Η Έλεν μπορούσε επιτέλους να εκφραστεί και να συμπληρώσει σιγά σιγά τα κενά που είχε. Ένα βράδυ, προτού πέσει για ύπνο, έδωσε ένα φιλί στην αγαπημένη της δασκάλα, την αγκάλιασε σφιχτά και της έγραψε:
«Είχα φόβο.  Τώρα δε φοβάμαι!»
Η ζωή της άλλαξε. Όχι μόνο σκαράλωνε άφοβα σε δέντρα, άλλα μάθαινε να ζει, να ανακαλύπτει και να δημιουργεί όπως όλοι οι άνθρωποι.
Ήταν ένα κορίτσι-θαύμα.

Έτσι η Έλεν, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία, βγήκε από το σκοτάδι μέσα στο οποίο ζούσε, μορφώθηκε, ταξίδεψε κι έγινε σύμβολο ελπίδας και δύναμης για γενιές ολόκληρες. Το φως της εκπέμπει μέχρι και σήμερα, μέσα από την ιστορία της συγκλονιστικής ζωής της.

Εύχομαι αυτό το φως να μας συνοδεύει στη νέα χρονιά, να μας χαρίζει δύναμη και ελπίδα παντού και πάντοτε.