Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη


Ο Fredrik Backman, γράφει ένα παραμύθι για την απώλεια. Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για τα πολλά πρόσωπα (και προσωπεία) της απώλειας. Ταυτόχρονα όμως, η ιστορία του είναι και ένας ύμνος στην ζωή. Στην ζωή που δεν φείδεται να δίνει νέες ευκαιρίες να ξεκινήσεις από την αρχή. Αρκεί πρώτα να κοιτάξεις το φόβο και την απώλεια στα μάτια και να καταφέρεις να σταθείς όρθιος. Αρκεί να νικήσεις τις Σκιές.
Η ιστορία του ακροβατεί με απίστευτη δεξιοτεχνία ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία.
Ο φυσικός χώρος μια πολυκατοικίας, όπου πολλοί ετερόκλητοι ένοικοι μοιράζονται τις μέρες τους και τις ζωές τους, συνδέεται με την κλωστή του παραμυθιού με την παράξενη, Σχεδόν Ξυπνητή Χώρα και τα έξι της βασίλεια. Έξι βασίλεια με σαφής συμβολισμούς. Έξι βασίλεια από όπου ξεκινούν οι ιστορίες των πρωταγωνιστών.
Όλοι οι ήρωες της ιστορίας σημαδεύονται από μια απώλεια. Μια απώλεια που είτε προσπαθούν να κρύψουν, είτε βυθίζονται μέσα της, είτε προσποιούνται πως δεν υπάρχει. Μια απώλεια που όμως τρώει τις ψυχές τους αργά, τους γεμίζει φόβο, θυμό και άρνηση.
Ο συγγραφέας χτίζει την ιστορία του τόσο μεθοδικά, που τα κομμάτια που αρχικά μοιάζουν σκόρπια ή ασύνδετα, ή παρεξηγημένα, έρχονται να πάρουν με ακρίβεια τη θέση τους και να συμπληρώσουν την εικόνα αυτής μοναδικής ιστορίας.
Παρούσα ή απούσα, η γιαγιά είναι η μεγάλη πρωταγωνίστρια του βιβλίου. Γύρω της και γύρω από τα γεγονότα της ζωής της, ξετυλίγονται οι ιστορίες που αφηγείται στην εγγονής της. Ιστορίες που μοιάζουν απόλυτα φανταστικές, σε μια γλώσσα που μοιάζει άγνωστη, μα που είναι βαθιά συνδεδεμένες με πρόσωπα που σημάδεψαν με κάποιο τρόπο τη ζωή της ή εκείνη τις δικές τους, πρόσωπα με τα οποία συγκρούστηκε ποικιλοτρόπως.
Η γιαγιά πεθαίνοντας, αφήνει μια σειρά επιστολών στην εγγονή της, τις οποίες εκείνη οφείλει να παραδώσει στους παραλήπτες τους. Οι επιστολές, μία- μία, θα αποκαλύψουν στην Έλσα το αληθινό πρόσωπο της γιαγιάς, άγνωστες πτυχές της ζωής της και ταυτόχρονα θα σύρουν στο φως της αλήθειας τις τραγικές ζωές των παραληπτών. Με τον τρόπο αυτό, η γιαγιά δεν διασώζει μόνο τις ιστορίες τους. Γίνεται ταυτόχρονα ο παραμυθητής που σκύβει πάνω στον πόνο και γυρεύει να τον γιατρέψει, να τραβήξει έξω όλο το δηλητήριο που άφησε στις ψυχές τους. Να γιατρέψει τις ψυχές, όπως κάποτε γιάτρευε τα σώματα.
Η ιστορία δεν συναρπάζει τον αναγνώστη μόνο με την ιδιαίτερη πλοκή της. Τον συναρπάζει και με το ξεχωριστό χιούμορ της, με τις κωμικές, σχεδόν σουρεαλιστικές, περιπέτειες της γιαγιάς, αλλά και με την βαθιά πνευματικότητά του. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ως χαρακτήρας η μικρή Έλσα, με τη διεισδυτική ματιά της πάνω στους ανθρώπους και τα πράγματα. Σε ένα κόσμο που τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και το σωστό με το λάθος δεν είναι παρά οι δύο όψεις ενός κοινού νομίσματος, ο αναγνώστης βρίσκεται να ακροβατεί ανάμεσα σε καταστάσεις, που το γεννούν ταυτόχρονα χαρά και λύπη, αγωνία και εμπιστοσύνη, φόβο και προσδοκία. Άλλωστε σε ολόκληρη την ιστορία, οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται σε πρώτο πλάνο, με τις έννοιες του καθήκοντος, της θυσίας, της υπακοής, της διαφορετικότητας και της ατομικότητας (όπως αυτή διασώζεται ή όχι, μέσα σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η λογική της πολιτικής ορθότητας) να κυριαρχούν.
Είναι με σιγουριά το καλύτερο βιβλίο που διάβασα μέσα στη χρονιά που πέρασε και ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ. Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για τον αναγνώστη κάθε ηλικίας, που αγαπά την καλή λογοτεχνία και το οποίο έχει ήδη μεταφραστεί σε 42 γλώσσες και διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω την εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει στην μετάφραση, αυτού του τόσο ιδιαίτερου κειμένου, ο Γιώργος Μαθόπουλος.


Συγγραφέας: Fredrik Backman
Μετάφραση: Γιώργος Μαθόπουλος
Εκδόσεις: Κέδρος


Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Φον ο φοβερός

Η Γιώτα Αλεξάνδρου στο νέο της βιβλίο, αναλαμβάνει να μας συστήσει ένα πολύ γνωστό μας άγνωστο: τον Φόβο. Τον δικό μου, τον δικό σου και του καθενός. Αυτό το τρομερό τέρας που κάθε φορά που κάποιος τρέμει στη σκέψη του, ένα νέο κεφάλι, ένα καινούριο πόδι, τρομερά δόντια και κεραίες, φυτρώνουν πάνω του, για να τον κάνουν ακόμα πιο φοβερό.

Με ένα πρωτότυπο τρόπο, δίνοντας πρόσωπο αλλά και λόγο στον φόβο, συγγραφέας και εικονογράφος κταφέρνουν να τον φέρουν στα μέτρα των παιδιών, ώστε να μπορέσουν να αναμετρηθούν μαζί του. Και μπορεί ο φόβος του καθενός μας να έχει άλλο πρόσωπο, αλλά μην γελιόμαστε, είναι ίδιος ο λόγος που κάνει τον φόβο...φοβερό: η δύναμη που του δίνουμε να μας τρομάζει.
Αυτό το ξέρει και ο Φον Φόβος. Και μάλιστα αυτός είναι και ο δικός του φόβος. Μήπως κάποια στιγμή πάψουμε να τον φοβόμστε αρκετά. Και αυτό είναι ένα μυστικό που η συγγραφέας μοιράζεται με τα παιδιά και τους δίνει ένα τρόπο, να κοιτάξουν κατάματα το φόβο τους και να αναζητήσουν την αλήθεια πίσω από αυτά που τα τρομάζουν: το παιχνίδι του φεγγαριού με τα κλαδιά των δέντρων, πίσω τις τρομακτικές φιγούρες που διαγράφονται στους τοίχους, τα σύννεφα που συναντιούνται με θόρυβο, πίσω από τις τρομακτικές βροντές τη νύχτα, την χαρά του παιχνιδιού και της προσπάθειας πίσω από το φόβο της αποτυχίας...και τόσα άλλα!

Ένα καλογραμμένο, έξυπνο βιβλίο που με πολύ χιούμορ ξεντύνει το φόβο από το τρομερό του προσωπείο και τον κάνει μια μικρή μικρή τελίτσα, ικανή να σβηστεί μια για πάντα από τη γόμα του θάρρους και της αλήθειας. Εξαιρετική επιλογή για διάβασμα και παιχνίδι για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας.
Συγγραφέας: Γιώτα Αλεξάνδρου
Εικονογράφος: Αιμιλία Κονταίου
 Εκδόσεις: Ελληνοεκδοτική

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Η γραμμή

Το νέο βιβλίο των Κουτσιαρή -  Διακομανώλη, είναι μια ιστορία για την φιλία και την αποδοχή που συνεπάγεται. Μέσα σε ένα πολύ οικείο για τα παιδιά σκηνικό, τη σχολική τάξη, γνωρίζονται οι δύο ήρωες της ιστορίας, ο Αλέξανδρος κι ο Θοδωρής. Ο Αλέξανδρος δεν συμπαθεί τον ανοιχτό χαρακτήρα του Θοδωρή, τον θεωρεί ακατάστατο και περίεργο. Γι' αυτό θα θέσει από την αρχή τα όρια του: μια μαύρη γραμμή χαραγμένη με μολύβι που χωρίζει το θρανίο τους στα δυο.
Από την άλλη ο Θοδωρής, κάνει απέλπιδες προσπάθειες να προσεγγίσει τον Αλέξανδρο, μα χτυπάει πάντα πάνω σε κλειστές πόρτες. Η απουσία όμως του Θοδωρή από το σχολείο για μερικές μέρες και η αποκάλυψη που τη συνόδευσε, θα κάνει τον Αλέξανδρο να μετανιώσει για τη στάση του και να αναζητήσει γέφυρες επικοινωνίας με το συμμαθητή του. Και με αυτό τον τρόπο να εγκαταλείψει την ασπρόμαυρη μεριά της καχυποψίας και να περάσει στον πολύχρωμο τόπο της συντροφικότητα. Ευρηματική και πολύ συμβολική η εικονογραφική προσέγγιση της Αιμιλίας Κονταίου στο σημείο αυτό.
Μια πολύ όμορφη και εύληπτη από τα παιδιά ιστορία, που τους επιτρέπει να ταυτιστούν με τους πρωταγωνιστές και να επανεξετάσουν τη στάση τους ή να βρουν μόνα τους διεξόδους σε συγκρούσεις μέσα στο σχολικό τους περιβάλλον.
Συγγραφείς: Βασίλης Κουτσιαρής - Γιάννης Διακομανώλης
Εικονογράφηση: Αιμαλία Κονταίου
Εκδόσεις: Μίνωας

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Το παραμύθι της μοναξιάς

Δυο δέντρα αποφασίζουν να συνομιλήσουν, να σπάσουν τον κλοιό της μοναξιάς που τα κρατά το ένα χώρια από το άλλο, όλα τα χρόνια της ύπαρξής τους.
Ένα δέντρο αειθαλές και ένα δέντρο φυλλοβόλο.
Ένα δέντρο που ζει τον πόνο και την ομορφιά της αναγέννησης κάθε χρόνο που περνά και ένα δέντρο που μετρά τις αλλαγές του καιρού μόνο στα σημάδια που αφήνει.
Δυο αγέρωχες, πλήρεις υπάρξεις, που κάθε μια με τα όπλα της μπορεί και αντιστέκεται στους καιρούς και ανεβαίνει τη σκάλα του χρόνου.
Μια συνομιλία ειλικρινής, βαθιά, εξομολογητική, που φέρνει το ένα δέντρο κοντά στο άλλο, με τον τρόπο που η ομορφιά, το θάρρος και η κατανόηση φέρνουν κοντά δυο υπάρξεις.
Λόγος βαθιά ποιητικός, που σπάει σαν ρόδι και πλημμυρίζει το μυαλό εικόνες. Ίσως και για το λόγο αυτό η εικονογράφηση είναι τόσο υπέροχα λιτή. Παίρνει αφορμές, σχήματα και χρώματα από τα λόγια, τα σκορπάει στον άνεμο και χρωματίζει το φως. Έχεις αυτή ακριβώς την αίσθηση, γυρνώντας τις σελίδες του βιβλίου: ότι ένα δροσερό, ήσυχο αεράκι θροΐζει μέσα τους και μεταφέρει απαλά τα λόγια των δέντρων.

Δεν είναι η ανάγκη, αυτή που φέρνει κοντά τα δυο δέντρα. Είναι η αγάπη. Είναι η επιλογή να υπάρξουν μαζί. Να ενώσουν τους κορμούς τους και να αγκαλιαστούν, σε ένα αγκάλιασμα που είναι μοίρασμα, που είναι συμπόρευση, όχι συμπλήρωση. Ένα αγκάλιασμα, που είναι η χαρά της συνύπαρξης, και που γεννά νέους τόπους να κουρνιάσει η ελπίδα, να καταλαγιάσουν οι φόβοι, να βουίξει η ζωή...
Ένα υπέροχο, αλληγορικό παραμύθι από τον συγγρφέα και βραβευμένο ποιητή, Πάνο Κυπαρίσση.

Συγγρφέας: Πάνος Κυπαρίσσης
Εικονογράφος: Μαρίν Δημοπούλου
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Τώρα το θυμήθηκα!

Ένα ξεκαρδιστικό βιβλίο, για παιδιά προσχολικής ηλικίας, που περιγράφει τις γκάφες ενός μικρού, ξεχασιάρη ελέφαντα και τις εξυπνάδες μιας πονηρής, κόκκινης μαϊμούς, που δεν χάνει ευκαιρία να πειράζει, τον κατά τα άλλα, συμπαθέστατο φίλο της.
Η αφέλεια και η ασθενής μνήμη του ελέφαντα θα τον βάλει σε μπελάδες, αλλά και η μικρή μαϊμού θα πάρει τελικά το μάθημά της, μόλις ο φίλος της θυμηθεί, τι ήθελε τελικά να κάνει.
Μια ιστορία για τη φιλία και την εμπιστοσύνη και  για τους κατεργάρηδες που αργά ή γρήγορα θα βρουν τον μάστορά τους!

Η ζωηρή και πολύχρωμη εικονογράφηση κάνουν ακόμα ελκυστικότερη αυτή την αστεία ιστορία.
Συγγραφέας: Jarvis
Εικονογράφος: Jarvis
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος