Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Βοήθεια, αχινός!

Λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι, μπορούμε να ζήσουμε μαζί κάτω από τον καυτό ήλιο. Πλάσματα της στεριάς και πλάσματα της θάλασσας. Μπορούμε να μοιραστούμε τη θάλασσα και την ακτή, με σεβασμό και... λίγη προσοχή! H νέα ιστορία της Ιωάννας Μπαμπέτα είναι μια τρυφερή ιστορία για την ανάγκη και την ομορφιά της συνύπαρξης. Είναι μια ιστορία για το σεβασμό στη φύση και τα πλάσματά της. Είναι μια ιστορία που καλλιεργεί την ενσυναίσθηση στα παιδιά και τα βάζει στα παπούτσια, εν προκειμένω στα....αγκάθια του άλλου.
Το ατύχημα της μικρής Αλίκης, να πατήσει έναν αχινό, θα σταθεί αφορμή να παρακολουθήσουμε όχι μόνο τις δικές της αντιδράσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω της, αλλά και να μπούμε στην καρδιά του μικρού αχινού, που άθελά του, απολαμβάνοντας απλά το φυσικό του περιβάλλον, έγινε αφορμή να πονέσει η Αλίκη. Μα κι εκείνη άθελά της, έγινε αιτία να πονέσει ο μικρός αχινός, να χάσει μερικά αγκάθια και να ανησυχήσει τη μαμά του. Ο κόσμος των ανθρώπων, αντιπαραβάλλεται με εκείνο των θαλάσσιων πλασμάτων και για να πούμε την αλήθεια τελικά δεν διαφέρει και πολύ.
Υπάρχει και στους δύο,ο πόνος, ο φόβος, η ανησυχία, η αγάπη, η φροντίδα...
Η Αλίκη θα πλησιάσει το μικρό αχινό με συμπάθεια, θα έρθει στη θέση του, και μόνη της θα πάρει την απόφαση να τον επιστρέψει στο φυσικό του περιβάλλον. Καθόλου θυμός, καμιά αίσθηση εκδίκησης, για τον πόνο που της προκάλεσε. Γιατί καταλαβαίνει ότι δεν φταίει. " Συγνώμη που σε πόνεσα", λέει η Αλίκη στο μικρό αχινό. " Θα σε ξαναβάλω στη θάλασσα να πας στη μαμά σου. Άλλωστε εγώ μπήκα στο σπίτι σου, πρόσθεσε."
Και με αυτή τη μαγική φράση, θα επιστρέψει καθένας εκεί που ανήκει!
Να κοιτάτε πάντα και ψηλά, είπε σε όλους την άλλη μέρα ο μικρός αχινός ...Να κοιτάτε πάντα και χαμηλά, είπε σε όλους το επόμενο πρωί η Αλίκη.

Κι έτσι θα ζήσουμε καλά μαζί! 

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Κάνε το Θαύμα!

“ Μήπως πρέπει να βάλουμε ένα καινούριο κανόνα στη ζωή μας...να προσπαθούμε πάντα να είμαστε λίγο πιο καλοί απ' όσο είναι απολύτως αναγκαίο; (….) Moυ αρέσει πολύ αυτή η φράση, αυτή η αντίληψη, επειδή μου υπενθυμίζει πως σαν ανθρώπινα όντα δε διαθέτουμε μόνο τη δυνατότητα να είμαστε καλοί, αλλά και την ελευθερία να επιλέξουμε πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε”.
Η φράση αυτή συνοψίζει για μένα όλη την ουσία του βιβλίου της R.J Palacio " Θαύμα". Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο θα καταλάβει τι εννοώ. Το πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε, με τον εαυτό μας και τους άλλους είναι η προσωπική πρόκληση του κάθε ανθρώπου, νέου ή μεγαλύτερου. Μια πρόκληση καθημερινή.  Μια πρόκληση στον αντίποδα της (κάθε είδους)Μπλε Φάλαινας. Μια πρόκληση της πραγματικής ζωής. Μια πρόκληση μεγάλη και όμορφη.
Γιατί το καλό δεν είναι βαρετό, όπως προσπαθούν να μας πείσουν ότι συμβαίνει. Το να επιλέγεις συνειδητά το καλό είναι  δύσκολο, το να επιλέγεις συνειδητά το πόσο καλός θέλεις να είσαι απαιτεί θάρρος και τόλμη, σε γεμίζει όμως χαρά, αισιοδοξία και έχει απείρως μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή τη δική μας και των άλλων από το κακό. Κι αν ίσως το κακό κάνει θόρυβο, το καλό είναι η φύση μας.
Ας φτιάξουμε το δικό μας "παιχνίδι" , το δικό μας "challenge", λοιπόν.  Ας μοιραστούμε με εκείνους που αγαπάμε, με την οικογένεια, τους συμμαθητές, τους φίλους, τους δασκάλους, τους γείτονες, πράξεις καλοσύνης, λέξεις κατανόησης, συναισθήματα τρυφερά, μουσικές και εικόνες που κι αν δεν αλλάξουν, σίγουρα θα ομορφύνουν τις ζωές μας και θα φτιάξουν μια μεγάλη αλυσίδα αγάπης. Κι ας το κάνουμε με συνέπεια. Όχι γιατί κάποιος το επιβάλλει, ή μας βαθμολογεί, ή μας απειλεί, αλλά γιατί ελεύθερα το επιλέγουμε.
Να κάνουμε μικρά, προσωπικά, καθημερινά, Θαύματα!

* Αφορμή για αυτή την ανάρτηση είναι η κουβέντα που γίνεται για το Θαύμα εν όψει της μεταφοράς του στη μεγάλη οθόνη και από την άλλη, η επίσης μεγάλη συζήτηση σχετικά με την Μπλε Φάλαινα. Και τα δυο αποτελούν μια πρόκληση. Το Θαύμα είναι η πρόκληση να ξεπεράσεις τον εαυτό σου με ένα τρόπο θετικό, που σε οδηγεί να ανακαλύψεις το αληθινό σου πρόσωπο μέσα από τη φιλία, τη στήριξη της οικογένειας και την κατανόηση, ενώ η Μπλε Φάλαινα σαν μια πρόκληση να ξεπεράσεις τον εαυτό σου με ένα τρόπο αρνητικό, που σε οδηγεί στην απώλεια της χαράς που είναι η ζωή, η συντροφικότητα και η αγάπη. Ας μην αφήνουμε το κακό να κάνει τόσο θόρυβο. Υπάρχει διέξοδος, πάντα υπάρχει!

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων.

«Όλα μπορούν να συμβούν κάτω από ένα μεγάλο και παράφορο Ουρανό, γιατί είναι φτιαγμένος ίσα   ίσα για να σκεπάζει ένα μεγάλο και παράφορο κόσμο.» Αυτή η φράση θα μπορούσε να είναι μια πολύ σύντομη, αλλά απολύτως περιεκτική περίληψη αυτού του υπέροχου βιβλίου.
"Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων", είναι ένα παραμύθι για μεγάλους. Ένα βιβλίο απίστευτα τρυφερό, γλυκά μελαγχολικό και πολύ αληθινό, παρά το «αλλόκοτο» της πλοκής του.
Πρωταγωνιστής ο μικρός Αστρής. Ένα άστρο, που πάνω στα super γρήγορα πατίνια του, κυνηγάει κομήτες,  ονειρεύεται να κάνει το δικό του μεγάλο ταξίδι στη Γη, και να δει από κοντά τη θάλασσα. Ένα αστεράκι διαφορετικό από τα άλλα που αναρωτιέται: "Για πες μου λοιπόν μαμά, ποιανού είναι η θάλασσα; Ψάξε εσύ που μ' αγαπάς, ψάξε στα κουτιά με τα ζωγραφιστά τετράδια και βρες γιατί γίνονται όλα άλλ' αντ’ άλλων, γιατί φεύγουν οι φίλοι μου και μετά τίποτα, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση, για πες μου λοιπόν εσύ που ξέρεις και πάντα όλα τα ‘ξερες. Είμαι αρκετός για να μ' αγαπήσουν κάποτε και 'μένα ως την άκρη του ουρανού;"
 Και όλα αυτά μέσα σε ένα ουράνιο σκηνικό με συμπρωταγωνιστές, τον ερωτευμένο Ουρανό, την μελαγχολική Σελήνη, τον χοντρομπαλά Ήλιο, τον σοφό μα παραιτημένο Χειμέριο, φίλο και πνευματικό δάσκαλο του Αστρή  και χιλιάδες μικρά και μεγάλα Άστρα, που συνομιλούν, αγαπούν, σκέφτονται, πονάνε, χαίρονται και αν καμιά φορά χύσουν το γάλα τους κατά λάθος, γεμίζουν τον ουρανό με άσπρους λεκέδες, που εμείς στη Γη τους λέμε σύννεφα.
Ένας ουράνιος κόσμος σε διαρκή, μυστική συνομιλία με τον δικό μας στη Γη, δυο κόσμοι διαφορετικοί, που τους ενώνει ένας ανεκπλήρωτος έρωτας: αυτός του Ουρανού για τη Γη.
Αμέτρητα τα αστέρια που έστειλε ο Ουρανός στη Γη κουβαλώντας ένα κομμάτι απ’ την καρδία του, ένα και μοναδικό το μήνυμα που έστειλε η Γη στον Ουρανό, αυτό που έγινε η αιτία να ξετυλιχτεί το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων: να χάσει η Γη τα χρώματά της, οι άνθρωποι να πάψουν να ονειρεύονται, οι ποιητές να μην μπορούν να γράψουν και οι παραμυθάδες να γίνουν ναυτικοί ή ψαράδες…
Τη ροή της ιστορίας «διακόπτουν» παρενθετικά, σκέψεις, προσωπικές εξομολογήσεις μάλλον, των πρωταγωνιστών του…Τα πιο όμορφα κομμάτια του βιβλίου. Και σίγουρα μια από τις πιο τρυφερές, ερωτικές επιστολές που έχω διαβάσει ποτέ…  Το τελευταίο μήνυμα το Ουρανού προς τη Γη, πριν παραδοθεί στην αιώνια σιωπή του: «...Αόρατα τα χέρια μου και περνάς και περνώντας ανθίζεις - ολόλευκο ανθάκι γιασεμιού, που του γυρίζω απ' την ανάποδη το μίσχο να ρουφήξω μέλι, όπως μου μάθαιναν παλιά οι φίλοι μου στη γειτονιά παίζοντας μήλα κι «αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα. Μέρα ή νύχτα;» Ονειρεύομαι τη μέρα σου, πώς ξυπνάς κι άραγε πού και λέω, αν η νύχτα σου με περιείχε, θα μ' έβρισκε ο ήλιος ξάγρυπνο, γιατί δε θα το μπορούσα να σε βλέπω να μαζεύεις τα μαλλιά σου πρωί - κι αλήθεια ποιος θα το μπορούσε να σου λέει μιαν ήσυχη «καλημέρα» και να παρακολουθεί τα μάτια σου ν' ανοίγουν, αυτά τα μάτια που, αν δεν ήταν μάτια, θα ήταν δύο παγίδες κυνηγού, να πέφτουν μέσα τα πουλιά και η καρδιά μου…πώς να φαίνεται άραγε στους άλλους ένας ερωτευμένος, πώς να μοιάζει κάποιος που βλέπει μόνο το περίγραμμα σου, όπως σχηματίζεται από κάθε σκιά άλλου, πώς να δείχνει κάποιος που ακούει καλά το «ρο» όπως το προφέρεις, αγγίζοντας τα σύμφωνα και τα στρογγυλά φωνήεντα των χειλιών σου..»
Ένα εξαίσιο βιβλίο!

Συγγραφέας: Μυρτώ Κοντοβά
Εκδόσεις: Λιβάνη


Κωνσταντινούπολη 1453

Στο τελευταίο βιβλίο της συγγραφέως και βιβλιοκριτικού Μαρίζας Ντεκάστρο, παρακολουθούμε τους τελευταίους δυο δραματικούς μήνες, με αποκορύφωμα την τελευταία εβδομάδα, πριν την άλωση της Πόλης στις 29 Μαΐου του 1453.
Σε ένα χρονικό με στοιχεία μυθιστορίας, η συγγραφέας ανασυνθέτει την ατμόσφαιρα, που επικρατούσε τόσο μέσα στην Πόλη όσο και έξω από αυτή. Οι πολεμικές προετοιμασίες, οι αγωνιώδεις προσπάθειες των πολιορκημένων να κρατήσουν την Πόλη τους, η άνιση μάχη με τον εχθρό, οι ραδιουργίες, η προδοσία, τα θεϊκά σημάδια, η ανδρεία, η αιματηρή εισβολή, συνθέτουν αυτό το χρονικό που διανθίζεται από διαλόγους, που έστω κι αν δεν ειπώθηκαν ακριβώς όπως παρουσιάζονται, βοηθούν τον αναγνώστη να νιώσει την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα των ημερών. Όπως η ίδια η συγγραφέας εξηγεί “για να γράψεις ένα βιβλίο για ένα ιστορικό γεγονός χρειάζεται διάβασμα και ψάξιμο και σύνθεση των πληροφοριών που θα βρεις σε πολλές διαφορετικές πηγές”. Η σύνθεση λοιπόν των ιστορικών πληροφοριών και της φαντασίας της συγγραφέως ως προς την παρουσίαση και την κλιμάκωση των γεγονότων και των συναισθημάτων που απορρέουν από αυτή, δημιούργησε το εν λόγω έργω, που με πολύ γλαφυρό τρόπο μεταφέρει τον αναγνώστη μέσα στα τείχη της πολιορκημένης Πόλης.

Το βιβλίο συμπληρώνουν χρήσιμες πληροφορίες για την εποχή που εξελίσσονται τα γεγονότα, και που αναφέρονται στα πρόσωπα που υπήρξαν πολύτιμοι μάρτυρες των τελευταίων ημερών της Πόλης. Επίσης παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές των ημερών, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και Μωάμεθ Β, καθώς και  στρατιωτικές πληροφορίες, ένα πολύ χρήσιμο ναυτικό γλωσσάρι, και σχετική με τα γεγονότα βιβλιογραφία.

Συγγραφέας: Μαρίζα Ντεκάστρο
Εικονογράφηση: Σταμάτης Μπονάτσος
Εκδόσεις: Κέδρος

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Θαύμα! Οι καρχαρίες χορεύουν...


Στο νέο του βιβλίο ο Πάνος Χριστοδούλου φτιάχνει μια απίστευτα αστεία ιστορία, για να μιλήσει για πολύ σοβαρά θέματα. Και τα καταφέρνει. Διαλέγει δύο δημοφιλής ασχολίες ανάμεσα στα παιδιά, όπως είναι το ποδόσφαιρο και το μπαλέτο, και καταφέρνει να κερδίσει το ενδιαφέρον, την προσοχή και την καρδιά τους. Το βιβλίο το διάβασα εγώ στα παιδιά και πραγματικά γελάσαμε πολύ. Κάθε φορά που ένα κεφάλαιο έφτανε στο τέλος του, παρακαλούσαν για ένα ακόμα. Και δεν τα αδικώ!
Η ιστορία εκτυλίσσεται στο χωριό Βρομαγουλιάνα. Ένα χωριό που δεν έχει τίποτα αξιοσημείωτο πέρα από μια πελώρια εκκλησία, όπου συμβαίνουν διάφορα περίεργα, που ο παπα-Τίμος Λαμάγιος, ονομάζει «θαύματα». .Και ένα τεράστιο γήπεδο ποδοσφαίρου, στο οποίο συχνάζουν κυρίως πρόβατα, λίγοι φίλαθλοι και μαζί μια περίεργη ποδοσφαιρική ομάδα, οι Καρχαρίες.
Γιατί περίεργη; Πρώτα πρώτα, δεν είναι ομάδα. Προς απογοήτευση του χασάπη-προέδρου των Καρχαριών, Κου Μπαλτά, κανένας παίκτης δεν συνεργάζεται με τον άλλο. Επιπλέον, ο ένας επιθετικός της ομάδας νομίζει ότι είναι... σκύλος και ο άλλος δεν ξέρει ποδόσφαιρο, αλλά κρίκετ. Οι υπόλοιποι παίκτες είναι βοσκοί και αγρότες, δεν ξέρουν ούτε κρίκετ! Η κατάσταση γίνεται χειρότερη όταν ο προπονητής της ομάδας, παραιτείται και αναλαμβάνει την αντίπαλη ομάδα. Οι δε παίχτες, δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι τη νέα τους προπονήτρια, τη Ρεβέκκα Πιρουέτα, επειδή είναι γυναίκα και μπαλαρίνα. Επίσης, δεν συμπαθούν ούτε το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας, τον χορευτή Μίμη Ανδροπρεπή, γνωστό τους από τα μαθητικά τους χρόνια, γιατί τον θεωρούν πολύ περίεργο και διαφορετικό, ενώ παρόμοια συναισθήματα για την Πιρουέτα και τον Μίμη έχουν όλοι στα Βρομαγούλιανα. Μπορεί όμως μια μπαλαρίνα και ένας χορευτής να αλλάξουν μυαλά σε μια ομάδα και ένα ολόκληρο χωριό; Μπορεί μια ποδοσφαιρική ομάδα να κερδίσει το πρωτάθλημα χορεύοντας, ταγκό, σάλσα και brake dance?
Ανάμεσα λοιπόν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, Αγίες Οδοντοβουρτσοκρατούσες, (α)φυσικές καταστροφές, θαύματα (αν)αμφιβόλου προελεύσεως, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, διαδηλώσεις και κλασσική μουσική, ο συγγραφέας μιλά με μεγάλη σοβαρότητα για τον ρατσισμό και για τον εκφοβισμό κάθε είδους, για την ανάγκη αποδοχής της διαφορετικότητας,  για την αφελή ευπιστία κάποιων και την εκμετάλλευσή της από κάποιους άλλους, αλλά και για τα οφέλη του ομαδικού πνεύματος και την αξία της ισότητας.

Συγγραφέας: Πάνος Χριστοδούλου
Εκδόσεις: Κέδρος