Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Το αγόρι στην κορυφή του βουνού.

Ακόμα ένα συγκλονιστικό βιβλίο από τον Τζον Μπόιν.
Το αγόρι στην κορυφή του βουνού, πραγματεύεται την ιστορία του επτάχρονου Πιερό. Από πατέρα Γερμανό και μητέρα Γαλλίδα, κατοικεί στο Παρίσι, λίγο πριν ξεσπάσει ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Αγόρι, γλυκό και ευαίσθητο, γεμάτο ευγενικά αισθήματα. Ο Πιερό μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα χάνει τον ψυχικά τραυματισμένο από τον Α' παγκόσμιο πόλεμο πατέρα του και λίγο αργότερα τη μητέρα του από φυματίωση. Με μεγάλη απογοήτευση, αναγκάζεται να αποχωριστεί τον Ανσέλ τον καλύτερό του φίλο και να πάει να ζήσει στο ορφανοτροφείο των αδελφών Ντιράν. Ο Ανσελ που είναι κωφάλαλος και έχει εβραϊκή καταγωγή και ο Πιερό έχουν αναπτύξει ένα μοναδικό κώδικα επικοινωνίας. Έχουν χτίσει μια βαθιά και σταθερή φιλία που μοιάζει να μην μπορεί να την κλονίσει τίποτα. Τα δυο παιδιά αλληλογραφούν συχνά, μέχρι που ο Πιερό θα αφήσει το ορφανοτροφείο για να μετακομίσει στο σπίτι όπου εργάζεται ως οικονόμος η θεία του. Στο σπίτι στην κορυφή του βουνού. Στο σπίτι του ίδιου του Χίτλερ. Από εκείνη τη στιγμή παρακολουθούμε πως αργά και σταθερά, ο μικρός Πιερό, γίνεται Πίτερ. Το πολύ επιτυχημένο εύρημα του συγγραφέα με την αλλαγή του ονόματος του πρωταγωνιστή του, είναι συμβολικό της αλλαγής της ίδιας της ταυτότητάς του.
Ο Πιερό γνωρίζει τον Χίτλερ και γοητεύεται από την προσωπικότητά του. Γίνεται η πατρική φιγούρα που του έχει λείψει. Γίνεται ο ήρωας στρατιώτης που πάντα ονερευόταν να γίνει ο ίδιος, επηρεασμένος από τις διηγήσεις του πατέρα του. Ο μικρός Πιερό, ο φίλος του Ανσελ , το ευγενικό και ντροπαλό αγόρι, σιγά σιγά μεταμορφώνεται σε ένα σκληρό, αυταρχικό, μεγαλομανή έφηβο. Μπαίνει σε ένα νέο, επικίνδυνο κόσμο, γεμάτο αλαζονεία, προδοσία και θάνατο. Διακόπτει κάθε επαφή με τον άλλοτε καλύτερό του φίλο και δεν διστάζει για να κερδίσει την εύνοια του μεγάλου ηγέτη και να υπηρετήσει, όπως νομίζει την πατρίδα, να προδώσει τα πιο κοντινά του πρόσωπα. Το όραμα του ναζισμού, μοιάζει να τον τυφλώνει, όπως τύφλωσε χιλιάδες νέους της Χιτλερικής νεολαίας. Ούτε τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα θα μαλακώσουν την καρδιά του. Προσεγγίζει κάθε τι που αγαπά με υπεροψία και δεν διστάζει, όταν δεν μπορεί με θεμιτά μέσα να το αποκτήσει, να το υποτάξει.
Όμως η ήττα των Γερμανών και το τέλος του πολέμου, θα τον βρουν μόνο και φοβισμένο να αναρωτιέται, αν θα βρουν ποτέ συγχώρεση τα κρίματά του.  Θα περιπλανηθεί στην Ευρώπη για αρκετά χρόνια, μέχρι να βρει το κουράγιο να γυρίσει στο Παρίσι των παιδικών του χρόνων.
Κι ένα απόγευμα, θα χτυπήσει την πόρτα του παλιού του φίλου, του Ανσέλ. Του Ανσέλ που μεγάλωσε δύσκολα, αλλά κατάφερε να γίνει συγγραφέας όπως πάντα ονειρευόταν. Κι εκεί, καθισμένος απέναντι από τον παιδικό του φίλο, θα κοιτάξει κατάματα τον εαυτό του και θα πει την ιστορία του, θα πει αυτά που γνώριζε.  Γιατί όπως του είχε πει η Χέρτα η υπηρέτρια, από όλα τα εγκλήματα, το μεγαλύτερο θα ήταν να πει ότι δεν ήξερε.. . Κι ο Ανσέλ θα γράψει...θα γράψει την ιστορία για το αγόρι στην κορυφή του βουνού.
Θα βρει άραγε ποτέ συγχώρεση ο Πιερό; Ο κάθε αναγνώστης καλείται να δώσει τη δική του απάντηση.

Συγγραφέας: Τζον Μπόϊν
Εκδόσεις: Ψυχογιός

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Ομιλείτε πλουτωνικά;

 Το "Ομιλείτε Πλουτωνικά" είναι το πρώτο βιβλίο της Κατερίνας Ζωντανού, η οποία μάλιστα βραβεύτηκε φέτος από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
Ένα πολύ πρωτότυπο βιβλίο για τη φιλία. Μια ιστορία όπου πλανήτες, αστέρια, παιδιά, λόγια, μάτια και καρδιές, φτιάχνουν ένα καινούριο σύμπαν, συντροφικότητας και κατανόησης.
Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο μικρός Αναστάσης, που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει αστροναύτης. Εκείνος και η παρέα του έχουν φτιάξει το δικό τους κώδικα επικοινωνίας, τα "πλουτωνικά" και καταφέρνουν να συνεννοούνται χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από τους μεγάλους. Η γλώσσα τους, δεν περιέχει κατ΄ανάγκη λόγια. Άλλωστε, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, "κι ας μην ξέρουμε τις λέξεις- αν κοιταζόμαστε στα μάτια τα καταλαβαίνουμε όλα." Είναι αυτός ο μυστικός, και τόσο θαυμαστός κώδικας επικοινωνίας που διαθέτουν τα παιδιά, που τα κάνει και συνεννοούνται με τα βλέμματα. Όσοι έχουν πάνω από ένα παιδί στο σπίτι, σίγουρα καταλαβαίνουν τι εννοώ. Αρκεί, να κοιταχτούν και έχουν καταλάβει ακριβώς το ίδιο πράγμα! Είτε πρόκειται για ζαβολιά, για παιχνίδι, ή κάποια έκπληξη, ξέρουν ακριβώς που πρέπει να πάνε, τι πρέπει να κάνουν και τι να πουν. Χωρίς λόγια...Κι αναρωτιέσαι πως στ' αλήθεια χάνεται αυτή η μαγική επικοινωνία καθώς μεγαλώνουμε..πως ξεχνάμε τα πλουτωνικά μας...

Η ιστορία της Κατερίνας Ζωντανού, είναι μια ιστορία για την μαγεία της παιδικής ηλικίας. Την μοναδική περίοδο ίσως της ανθρώπινης ύπαρξης, που το όνειρο δεν είναι κάτι διαφορετικό από την καθημερινή πραγματικότητα. Που οι άνθρωποι ζουν όχι στα όνειρά τους, αλλά τα όνειρά τους. Εκεί που η χαρά είναι άδολη, η φιλία αληθινή, η καρδιά μεγάλη και η συγχώρεση αυτονόητη. Εκεί που η διαφορετικότητα δεν έχει κανένα νόημα, γιατί όλα εξηγούνται με ένα βλέμμα. Εκεί που το γέλιο και το δάκρυ είναι ίδιο σε όλες τις γλώσσες. Γιατί μέσα στον υπέροχο κόσμο της παιδικής ηλικίας, σημασία δεν έχουν τα λόγια και οι ερμηνείες τους, το χρώμα του προσώπου, ή όποιες άλλες κοινωνικές συμβάσεις, σημασία  έχει να μπορούμε να είμαστε μαζί, να παίζουμε μαζί, να γελάμε μαζί, να ονειρευόμαστε μαζί...Μαζί...κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια...Λίγο είναι;

Οι όμορφες εικόνες τις Ναταλίας Καπατσούλια συνοδεύουν ιδανικά το κείμενο.

Συγγραφέας: Κατερίνα Ζωντανού


Εικονογράφος: Ναταλία Καπατσούλια
Εκδόσεις : Μεταίχμιο

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Φένια, η αγαπημένη των ήχων

H Γιώτα Αλεξάνδρου, μας έχει συγκινήσει επανειλημμένα με τις ιστορίες της, γεμάτες ευαισθησία και τρυφερότητα, λυρισμό και νοσταλγικότητα.
Η Φένια, η αγαπημένη των ήχων, είναι το νέο της βιβλίο. Η ιστορία της Φένιας, είναι η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού, όπως την αφηγείται ο αγαπημένος της αδελφός. Και είναι και αυτή μια ιστορία τρυφερή, για ένα πλάσμα γεμάτο καλοσύνη που ζει και ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα από τις αισθήσεις του. Γιατί η Φένια είναι ένα κορίτσι με αναπηρία όρασης. Ένα χρωματιστό κορίτσι, μέσα σε ένα κόσμο τυφλό στην αληθινή ομορφιά που υπάρχει γύρω του και μέσα του.
Η Φένια με τα κόκκινα μαλλιά, τα λαμπερά μάτια. το γλυκό χαμόγελο και τα τρυφερά χέρια, φέρνει λίγη από τη μαγεία της φαντασίας της μέσα στην τάξη και γίνεται αφορμή να δουν οι συμμαθητές της τον κόσμο με μάτια κλειστά και καρδιά ανοιχτή.
Με την ψυχική της γενναιότητα και την καλοσύνη της καταφέρνει να τους κάνει να δουν πόσο πλούσιος και διαφορετικός είναι ο κόσμος, όταν η όραση δεν δρα περιοριστικά και πολλές φορές καθοριστικά στην αντίληψη μας για τα πράγματα και τους ανθρώπους.

Η ιστορία της Φένιας όμως, δεν είναι απλά μια ιστορία για τη διαφορετικότητα, ή τον σχολικό εκφοβισμό. Είναι μια ιστορία αληθινής αγάπης. Αγάπης αδελφικής. Εκείνου του είδους της αγάπης που μόνο ανάμεσα σε δύο πλάσματα που αγαπιούνται άδολα και άνευ όρων μπορεί να συμβεί. Η Φένια είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, και είναι ο μικρός της αδελφός που τη βάζει στο κέντρο της σκηνής.
Από εκείνον μαθαίνουμε ό,τι γνωρίζουμε για τη Φένια, με έναν τρόπο που ίσως ούτε η ίδια θα μπορούσα να μας περιγράψει. Μαθαίνουμε πως χορεύουν οι νότες στα δάκτυλά της όταν παίζει πιάνο, με τι μοιάζει ο αγαπημένος της ήχος, πως ηχεί το γέλιο της, πως τα δάκτυλά της πετούν πάνω από τις σελίδες των βιβλίων, πως μεταμορφώνεται σε νεραιδούλα με λευκό ραβδί...Πως χαμογελά πάντα με τόση καλοσύνη..."Η Φένια η φεγγαρένια. Η Φένια, η γλυκιά σαν παγωτό φράουλα. Η Φένια με τη ζεστή αγκαλιά σαν της μαμάς..."
Ο τρόπος που μιλά για εκείνη, όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες, τα ασήμαντα για τους άλλους, όλα αυτά που συνθέτουν την εικόνα της, μόνο από κάποιον που την παρατηρεί από κοντά με αγάπη, θαυμασμό και ανυπόκριτη τρυφερότητα  θα μπορούσαν να ειπωθούν.
Αυτή είναι η Φένια, και αυτός ο μικρός ποιητής είναι ο  αδελφός της, ο Άλκης.

Δεν θα παραλείψω να πω για την εξαιρετική εικονογράφηση της Έφης Λαδά, που χάρισε ένα τόσο ταιριαστό πρόσωπο στη Φένια, γέμισε χρώματα το σκοτάδι, και έκανε με αυτό τον τρόπο τα πινέλα της γέφυρες, να περάσουμε στον θαυμαστό κόσμο της μικρής πρωταγωνίστριας.

Συγγραφέας: Γιώτα Αλεξάνδρου
Εικονογράφος: Έφη Λαδά
Εκδόσεις Πατάκη


Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Τα Πασχαλινά δωράκια μας!

Την βδομάδα που πέρασε και πριν κλείσουν τα σχολεία, φτιάξαμε μικρά Πασχαλινά δωράκια για φίλους και συμμαθητές.
Είναι πανεύκολα και με την επίβλεψη σας, τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να προχωρήσουν μόνα τους και να αυτοσχεδιάσουν.
Θα χρειαστείτε:

Μεγάλα, διάφανα ποτήρια του καφέ με καπάκι,
Διακοσμητικό χόρτο
Πασχαλινά στολίδια της αρεσκείας σας
Σοκολατένια αυγουλάκια
Κορδέλα
Πιστόλι σιλικόνης για να στερεώσετε τα υλικά στη "φωλίτσα"
(εκτός από τα σοκολατάκια φυσικά)

Καλή διασκέδαση!





Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Σκληρό καρύδι.

Η ιστορία της Ελένης Σβορώνου, ξεκινά με την απάντηση σε μια ερώτηση που δεν ξέρουμε, ξεκινώντας να διαβάζουμε το βιβλίο, ποιος την έχει απευθύνει στη μικρή Αϊσέ.
Η Αϊσέ, είναι ένα εννιάχρονο κορίτσι από το Αφγανιστάν, που ήρθε με την μισή οικογένειά της στην Ελλάδα, όπως τόσα και τόσα παιδιά, για να ξεφύγει από τον πόλεμο και τη βία.
Απεθευθύνεται στους ακροατές της με θάρρος, πείσμα και ένα γνήσιο τσαμπουκά. Όχι την ψεύτικη μαγκιά του "ξερεις ποιος είμαι εγώ", αλλά τον τσαμπουκά του "θα με ακούσεις, γιατί έχω κάτι σημαντικό να σου πω".
Είναι σκληρό καρύδι και μας δίνει να το καταλάβουμε από την αρχή της ιστορίας. Με γλώσσα, κοφτή, σκληρή ενίοτε, γεμάτη υπαινιγμούς, αποδεικνύει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της και να διαβάσει πέρα από τα φαινόμενα.
Θύμα της ζωής, διεκδικεί ό,τι οι συνθήκες της στέρησαν βίαια, απαιτεί από τη ζωή την ευτυχία που της αναλογεί. Και δεν το κάνει με έπαρση ή κομπασμό. Το κάνει με θάρρος και πίστη. Θάρρος που αντλεί από την οικογένεια και τους φίλους της και πίστη στο Θεό και τον εαυτό της.

Κορίτσι με έντονη ενσυναίσθηση, μπορεί να ζυγίζει τους άλλους και τις συνθήκες με ακρίβεια. Μπορεί να νιώσει τα συναισθήματά τους και βιώνει έντονα τα δικά της. Ψυχή τρυφερή που διψά για αποδοχή και φιλία, γεμάτη όνειρα για το μέλλον, αλλά με γερές ρίζες στο μικρό παρελθόν της. Οι διηγήσεις για τα αγαπημένα της πρόσωπα που έμειναν πίσω, είναι γεμάτες τρυφερότητα και αγάπη.

Η Αϊσέ, όπως τόσα άλλα παιδιά, αναγκάστηκαν να μεγαλώσουν πιο γρήγορα. Τα όπλα γκρέμισαν τις ζωές τους και τα ανάγκασαν και τα ίδια να οπλιστούν. Κάποτε με όπλα... τις πιο πολλές φορές όμως με θέληση, με πείσμα και κουράγιο να τα καταφέρουν, να φτιάξουν μια νέα, όμορφη ζωή.
Η αποδοχή, η ενσωμάτωση, η φιλία είναι τα "όπλα" που οι κοινωνίες υποδοχής αυτών των παιδιών μπορούν να αντιτάξουν στη δύναμη της βίας και να την αποτρέψουν. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το σημείωμα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες στο τέλος του βιβλίου, " οι συνέπειες της βίας είναι σοβαρές, μακροπρόθεσμες και ζημιογόνες τόσο για τα ίδια (τα παιδιά) όσο και για τις κοινωνίες που ανήκουν".  Τα παιδιά που γλύτωσαν από τη βία του πολέμου, δεν είναι ωφέλιμο,  μα κυρίως δεν είναι δίκαιο να υφίστανται τη βία του αποκλεισμού, του εκφοβισμού, της ανασφάλειας, της απόλυτης φτώχειας. Είναι απάνθρωπο να στερούνται, την ανεμελιά και την αθωότητα της παιδικής τους ηλικίας. Είναι σκληρό να νιώθουν ότι διώκονται από παντού.

"Λοιπόν; Θα κάνετε λίγη υπομονή ώσπου να βγάλουμε τα χαρτιά; Πείτε μου που να πάω και τι πρέπει να κάνω για να τα βγάλω εγώ. Έχω υποσχεθεί στον μπαμπά μου να μορφωθώ, κύριοι αστυνόμοι...Τις υποσχέσεις πρέπει να τις κρατάμε. Μη μας διώξετε! Και που ξέρετε; Μεθαύριο μπορεί να έχω μαθητές τα εγγόνια σας κι αν μου έρθουν στο μάθημα χωρίς φόρμα και αθλητικά, δε θα τα μαλώσω. Τ' ορκίζομαι!"

Συγγραφέας: Ελένη Σβορώνου
Εικονογράφος: Ευαγγελία Γουτιάνου
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο.